Tag Archives: zuur

Bij pinnen

Ze waren me net voor bij de kassa van de Lidl, zij en haar zus. Zij had best gezien dat ik alleen maar twee mini stolletjes in mijn handen had, maar blijkbaar had zij haast.

Bijpinnen

“Kan ik € 15,00 bij pinnen”, vroeg zij de caissière. Dit bleek niet te kunnen en zij keek behoorlijk zuur. Toen de caissière liet weten dat€ 20,00 wel bij gepind mocht worden keek zij iets vriendelijker.

“Kan ik dan twee briefjes van vijf en één van tien krijgen”, klonk het mokkend uit haar mond. Een nogal domme vraag, vond ik persoonlijk. Ik kreeg gelijk, want de caissière antwoordde verontschuldigend dat ze niet genoeg briefjes van vijf in haar kassa had. De vrouw keek theatraal omhoog, zuchtte eens diep, keek vervolgens naar haar zuster die vriendelijk naar haar glimlachte. “Doe dan maar twee briefjes van tien. Als dat kan tenminste”, klonk het weer uiterst zuur. Daarna bekeek ze mij eens op een manier alsof ik uitkomst moest brengen. Inderdaad had ik al in mijn portemonnee gekeken, en daar zat  een briefje van vijf in, maar meer ook niet. Toen ik niet op haar blik reageerde slaakte zij weer een diepe zucht, keek vervolgens theatraal omhoog en deed daarna haar boodschappen in een tas.

Naast elkaar liepen ze naar buiten. Zij met moedeloos afhangende schouders, haar zus met rechte rug en een doos vol boodschappen.

Een gezellige zondagmiddag

In Lage Vuursche heb ik een bankje gevonden om mijn lunch op te eten. Van de 25 km heb ik er 14 km op zitten. Waarschijnlijk ziet het er raar uit, dat ik daar op een bankje zit, omringd door allerlei restaurantjes.  De terrasjes zitten vol gezinnen met kinderen, oudere echtparen en jongelui.

Ik zit prima zo en kijk om me heen. Verderop loopt een echtpaar. Hij duwt de rolstoel voort waarin een oudere kopie van zijn vrouw zit. Hebben zij het, met z’n drieën, naar de zin? Als ik het zo bekijk denk ik van niet. Geen van allen kijkt echt vrolijk. Jammer, want het is prachtig weer en de omgeving is schitterend. Ze komen dichterbij mijn bankje en hij moet de rolstoel langs een boom manoeuvreren. “Kijk je uit! Je rijdt me bijna tegen die boom”, hoor ik de vrouw in de rolstoel zeggen. Volgens hem valt het wel mee en week hij op tijd uit naar rechts. “Ik zag toch zelf dat je me bijna tegen die boom duwde”, zegt ze weer. Haar jongere kopie, negeert alles en zegt: “Kijk mam, allemaal gezellige terrasjes. We gaan lekker een pannekoek eten”. De vrouw in de rolstoel kijkt zuur. Er kan geen lachje af. Ze passeren mij, de vrouw in de rolstoel kijkt langs me, de man achter de rolstoel kijkt me wat gegeneerd aan en zijn vrouw loopt met haar neus in de lucht, zonder op of om te kijken, door.

Toch gezellig, zo met z’n drieën een zondagmiddag op pad. Ik ben blij dat ik alleen ben.