Tag Archives: werken

Mijn kerstliedje

Gisteren raakte ik in het centrum van Emmeloord het totale gevoel voor Kerst kwijt. Er stond een stand van de KWF kankerbestrijding waarbij de mensen die daarbij hoorden een carnavalsmuts op hadden. Als muzikale noot klonk “keboenkeboenk” muziek. Verderop speelde een draaiorgel “Daar in het kleine café aan de haven”. Jammer vond ik het.

Tijdens Kerst werk ik avonddiensten. Dat valt niet mee, voor mij niet, maar ook voor onze bewoners niet. Niet omdat ik dan werk hoor, maar eerst het weekend waarin niks te beleven valt voor deze mensen en dan nog eens twee Kerstdagen zonder activiteiten. De irritaties tussen de bewoners onderling lopen dan nogal makkelijk op en daar moet ik dan tussendoor zien te laveren.

Aan de voorbereidingen van “The little drummer boy” heb ik een hoop lol beleefd. Een liedje met als begeleiding een trommel. Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat ik er dan voor begeleiding bij moest maken. Talloze youtube filmpjes heb ik bekeken en er zaten hele leuke versies tussen, maar daar kon ik op de piano niets mee. Tot ik op een avond, vlak voordat we naar het optreden van LAVALU zouden gaan, een pianokwartet van Dvorák hoorde inzetten. Het begon met een motiefje wat een aantal keer terugkwam. Het gekke is dat ik meteen hoorde dat ik met dat ene motiefje, van slechts vier noten, een begeleiding zou kunnen maken. Het spookte zelfs tijdens het optreden van LAVALU door mijn hoofd. Ik moest het echt parkeren anders had ik van dat hele optreden weinig gehoord. Thuis gekomen opende ik de pianoklep, duwde het studiepedaal naar beneden en probeerde het motiefje uit. En ja hoor, het werkte!

In de loop van de weken bouwde ik het motiefje verder uit en iedere week vorderde het. Het blijft een heel proces om zelf de pianobegeleiding te spelen en dan ook nog te zingen. Bij mij duurt het even voordat dit bij elkaar komt.

Tijdens “Sing a Song @ Christmasdinner” mocht ik het uitvoeren. Ik raakte wat afgeleid door de achtergrondgeluiden, maar herpakte me al snel weer. Uiteraard was ik niet de enige die zong, er waren meerdere optredens en het werd een geweldig leuke avond.
Misschien vind je het leuk om naar het liedje te luisteren. Ik heb geen wereldstem en, zoals ik al eerder opmerkte, ik raakte wat afgeleid door de achtergrondgeluiden. Het is niet perfect, maar de lol die ik er aan gehad heb was dat wel.
Voor iedereen een fijne Kerst en een goed 2018 gewenst.

Advertisements

Coronation Street

Coronation Streetjpeg

Afgelopen maandagochtend waande ik mij heel even in Coronation Street. Je weet wel, die serie waarin alle vrouwen met krulspelden in hun haar rondliepen.

Mijn lief en ik gingen bij mijn dochter oppassen. De aanleiding was niet leuk, want zij  moest onder het mes bij de kaakchirurg. Ooit heeft zij 18 jaar geleden een ongeluk gehad waarbij zij vier voortanden kwijtraakte met wortel en al. Jaren liep zij met een “plaatje”, tot zij op haar 18e een brug kreeg. Tot voor kort ging dit goed en als er problemen waren werd het opgelapt. Nu moest de brug verwijderd en werd haar kaak voorbereid voor implantaten. Ze kwam van de operatie terug en werkelijk waar, Marijke Helwegen was er niets bij. Mijn dochter was gewoon Marijke Helwegen in het kwadraat.

Omdat ze op maandagochtend al vroeg de deur uit moest besloten mijn lief en ik te overnachten in een bed & breakfast. We konden het ons niet veroorloven om ‘s morgens in een file terecht te komen. Natuurlijk hadden we bij één van de kinderen kunnen slapen. Dat zagen we niet zo zitten. Ik had de hele weekend gewerkt. En geloof het of niet, maar in een verpleeghuis is het in een weekend altijd veel drukker dan door de week. Ik had me een slag in de rondte gewerkt en moest er niet aan denken om een gebroken nacht te hebben doordat ik bij een kleinkind op de kamer zou slapen. Nee, zo’n bed & breakfast is dan echt een uitkomst. We hoefden er niet te ontbijten, want dat zouden we bij mijn dochter doen.

Het bed & breakfast werd gerund door een stel ras Amsterdammers. Niks mis mee hoor, met dat stel, we moesten alleen door hun huiskamer naar onze slaapkamer. Dat voelde wat ongemakkelijk. Ons wandelingetje ‘s avonds hebben we dan ook maar laten schieten. We hebben wat gelezen, wijntje er bij en daarna gauw slapen. Dat was hard nodig, want rond 21.30 uur keek ik scheel van de moeheid.

‘s Morgens werden wij al vroeg wakker en om 8.00 uur waren we klaar voor vertrek. Daar stonden we dan, in de woonkamer. Geen eigenaar te bekennen. Mijn lief liep naar beneden. De achterdeur bleek niet op slot, zodat hij de tas vast naar de auto bracht. Ik liep wat heen en weer en vroeg me af wat we hier mee aan moesten. We konden natuurlijk het geld op tafel leggen en gewoon weg gaan, maar dat voelde wat raar. Uiteindelijk besloten we op zoek te gaan naar de slaapkamer van de eigenaar. Die bleek beneden te zijn. Wat voorheen garage was, was nu slaapkamer. Ik gaf een bescheiden roffeltje op de deur en ja hoor er kwam leven in de brouwerij: “Ja?”, hoorden wij de vrouw zeggen. “Wij willen graag vertrekken”, zei mijn lief. Er klonk wat gestommel, de deur ging open. Ik kon nog net mijn lach verbijten. Daar stond zij, in haar bloemetjes peignoir en ja, je raadt het al, met krulspelden in het haar. Nadat ik haar het geld had gegeven wenste zij ons een fijne dag en verdween weer.

Uitvinden of terugvinden?

Op deze manier snijdt het mes aan twee kanten, dacht ik terwijl ik door de bossen van Paleis Het Loo wandelde. Naarmate ik verder van Het Loo verwijderd raakte werd het steeds stiller om me heen. Heerlijk, even helemaal alleen met mijn gedachten.

Dit is mijn laatste vakantieweek van de twee die ik op mocht nemen in het zomerseizoen. Mijn lief was alweer aan het werk en mijn stiefdochter en ik waren op elkaar aangewezen. Ze vond het gezellig, gewoon omdat ik met haar samen naar de bibliotheek ging en we samen pompoenen kochten. Zij mocht ze schikken in de mand die we er bij hadden aangeschaft. Deze staat nu te pronken op de tuintafel. Gewone simpele, alledaagse bezigheden.

Ver voor deze week hadden mijn lief en ik het over haar passie voor paarden. Haar halfzus rijdt ook paard, zodoende vroegen we haar of haar halfzusje een dagje mocht komen, zodat ze samen naar de manege konden. Eergisteren was het zover. Mijn stiefdochter en ik stapten om kwart over negen in de auto en een uurtje later kwamen we bij haar halfzus aan. Gezellig even bijgepraat, een kopje koffie gedronken en daarna vertrok ik naar Het Loo met de belofte dat ik vóór de paardrijles bij de manege zou zijn. Eerlijk gezegd heb ik niks met paarden. Ik vind ze mooi om te fotograferen en om te zien hoe een ander er op rijdt, maar daar houdt het voor mij op. Deze constructie gaf mij echter wel de gelegenheid om te gaan wandelen.

Al wandelend overdacht ik het sollicitatiegesprek van afgelopen maandag. Dat ik afgewezen was wist ik inmiddels. Was ik daar rouwig om? Eigenlijk niet en toch ook weer wel een beetje. Tijdens het gesprek dreven er te veel twijfels naar boven, maar het was leuker geweest als ik had kunnen zeggen dat ik de baan niet wilde. Gelukkig heb ik het flexwerken nog achter de hand, maar tegelijkertijd brengt dat wat onzekerheden met zich mee. Kan ik wel voldoende diensten werken? Of, erger nog, straks heb ik een hele week geen zin en kan ik gewoon denken: “Werk ik toch lekker een weekje niet!”. Laat dat nu de bedoeling helemaal niet zijn. Ik wil de onafhankelijkheid, die het verdienen van je eigen geld met zich meebrengt, niet kwijt. Dan moet ik mijn hand ophouden bij mijn lief. Niet dat hij daar een probleem mee heeft, maar ik wel.

Wat wil ik nu eigenlijk? Waar word ik blij van? Volgens mij zit ik in een periode dat ik mezelf opnieuw uit moet vinden. Dat is spannend, maar valt niet altijd mee. Wat ik wel ben gaan doen is de opleiding voor gewichtsconsulente gaan volgen. Met die gedachte speelde ik ruim acht jaar geleden ook. Toen waren er andere afwegingen en besloot ik de opleiding voor verpleegkundige te gaan volgen. Gek dat zo’n opleiding dat toch door je hoofd blijkt te zijn blijven zwerven. Die heeft vast al die tijd liggen slapen in één van de laatjes van mijn ladekast. Hij is van kersenhout en heeft allemaal laatjes met een koperen handvat. Nee joh, natuurlijk heb ik niet echt zo’n kast, maar in mijn hoofd ziet ‘ie er zo uit. Het bewuste laatje is open gefloept en sindsdien doolt die gedachte door mijn hoofd. Gewoon doen dus, daar had ik geen twijfels over. Als ik klaar ben wil ik een eigen praktijk beginnen die ik dan combineer met het geven van voorlichting op bijvoorbeeld scholen. Flexwerken kan ik er dan mooi naast doen.

Mijn manuscript “De avonturen van kabouter Pim”  ligt bij een manuscriptbegeleider of beoordelaar. Dat boek moet er gewoon komen. De verhalen zijn te leuk om alleen aan mijn kleinkinderen voor te lezen. Drie van hen hebben een rol in de verhalen wat het voor mij alleen maar leuker maakte om ze te schrijven.

27-08-2014 (9)

Het laatste deel van de wandeling liep ik door een wildpark waar een grote hoeveelheid herten te zien waren. Zo te horen waren ze bronstig. Ik nam nog wat foto’s en besloot op dat moment om ook het tekenen weer op te pakken. Dat deed ik vroeger ook met veel plezier en het is er helemaal bij ingeschoten de laatste jaren. Eén van die hertenfoto’s kan ik waarschijnlijk mooi als voorbeeld gebruiken. Wie weet open ik de categorie “tekeningen” binnenkort op mijn blog.

Door al deze gedachten liep ik niet in het tempo waarin ik normaal wandel en het laatste stukje van de wandeling moest ik flink doorstappen om op tijd bij de manege te zijn. De les was nog niet begonnen en blij werd ik begroet. Tijdens de les wat foto’s gemaakt en daarna was het tijd om naar huis te gaan. M’n stiefdochter stortte in slaap en ik overdacht dat ik mezelf weer en beetje heb uitgevonden. Of misschien moet ik zeggen teruggevonden. En verrassend, of eigenlijk ook niet: het pianospelen blijft gewoon overeind in deze zoektocht.