Tag Archives: vuurwerk

De wereld staat in brand

de-bol-van-de-wereld-brand-19848232

Quatorze Juillet, de Franse nationale feestdag, werd dit jaar bedorven door een aanslag. Een vrachtwagen reed in op de menigte. Bijna 100 doden op de dag dat de Franse revolutie van 1789 werd herdacht. Had deze vrachtwagenchauffeur zijn eigen revolutie in gedachten? Hij kan het niet meer navertellen.

Zo’n 23 jaar geleden maakten wij voor het eerst de festiviteiten op deze dag mee. We kampeerden in een klein plaatsje aan de Normandische kust. Op borden stond de lampionnen optocht voor kinderen aangegeven. Mijn kinderen waren twaalf, negen en zes jaar oud, en alle drie deden ze mee. Het was druk en het duurde even voordat ze een lampion kregen. Verbaasd keken ze er naar want er zat een waxinelichtje in. In die tijd bestonden er in Nederland al lampionlichtjes op batterijen. Het waaide die avond best en ik weet nog dat ik het zelf een beetje griezelig vond. Stel dat die lampionnen in de fik zouden vliegen. Dat was mijn grootste angst 23 jaar geleden. Natuurlijk gebeurde dat niet. Waarom ook wel? . Als kind liep ik op 11 november ook met een lampion met een brandend kaarsje er in. En dat is zeker 48 jaar geleden.

Een keer of zes hebben we de festiviteiten op 14 juli, in Frankrijk, meegevierd. De laatste keer waren mijn dochters 16 en 19 (denk ik). Van de oudste was ook de vriend mee waar ze mee samenwoonde. Het vuurwerk was weer, zoals vanouds, spectaculair en niemand die ook maar één seconde over een mogelijke aanslag nadacht.

Nu, in 2016, lijken we al bijna gewend te zijn aan het bestaan van dreigende terroristische aanslagen. Passen we ons zo makkelijk aan bij dreigingen? Is dat de menselijke natuur? Je zou het wel denken, want bij elke ramp veren we weer op en gaan we weer verder met ons leven. Of het nu een nationale ramp is of een kleine ramp die alleen jou persoonlijk treft. Misschien is het wel goed dat we zo veerkrachtig zijn.

En toch, als ik nadenk over een terroristische aanslag in mijn omgeving, krijg ik het spaansbenauwd. Hoe ga ik dan verder met mijn leven als ik niks meer blijk te hebben? Als mijn piano in vlammen is opgegaan? Wanneer er van mijn teken- en schilderatributen niets meer over is? Misschien vind ik die dingen dan niet belangrijk meer en ben ik gewoon blij dat ik nog leef. En toch ben ik ervan overtuigd dat er daarna een dag komt dat ik juist dat, alles wat ik zo graag doe, toch ga missen. En dan heb ik het nog niet eens over mijn dierbaren. Dat is iets waar ik dan ook maar niet over nadenk.

 

 

 

 

Advertisements

2014

Alweer een jaar voorbij. Wat zal dit nieuwe jaar brengen. Behalve de sleutel van ons nieuwe huis weet ik het niet. Ja, toch wel, want eind april wordt mijn kleindochter geboren. Alweer mijn vijfde kleinkind. Verder is niets zeker en in de toekomst kijken kan ik niet.

 Over drie weken krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Kijkers voor ons huidige huis hebben we nog niet gehad. Jammer, want het lijkt me prettig als daar wat meer zekerheid over zou zijn. Wanhoop ik nu? Nee hoor, er komt gerust een koper en anders verhuren we het gewoon en worden we huisbaas.

Sociale contacten

 groep mensen

Zal ik dingen missen als we hier niet meer wonen? Nee, ik weet dat dit niet het geval zal zijn. Sociale contacten heb ik niet echt opgebouwd. Ooit zei iemand over mij dat ik het prettig vind om mensen om me heen te hebben, maar dat ik er niet afhankelijk van ben. Ik denk dat hij gelijk heeft.

Ik ging wonen in het huis waar Arie met de moeder van zijn kinderen heeft gewoond. Vanwege zijn kinderen koos ik hier bewust voor, zonder te beseffen dat dit niet altijd mee zou vallen. Niet vanwege het huis, want het is gewoon mijn huis geworden. Of beter gezegd “ons huis”. Nee, het is meer alles wat er mee samenhangt. Natuurlijk had ik vriendschappen op kunnen bouwen met mensen die verweven waren met het leven van Arie, zijn kinderen en hun moeder. Voor mij werkte dat niet. Maar ook de basisschool van de kinderen bijvoorbeeld. Ik had me natuurlijk kunnen storten in het helpen op deze school. Maar ik had me ook met mijn hele ziel en zaligheid in kunnen zetten voor de kerk. Daarmee had ik heel wat sociale contacten op kunnen bouwen.

Helpen op de basisschool?kids_groep2

Waarom deed ik dat dan niet? Had ik er geen tijd voor? Beslist wel. Dat was de reden dan ook niet. Het past gewoon niet meer in mijn leven. Helpen op de basisschool heb ik jaren geleden al gedaan. Toen mijn jongste dochter drie was ben ik begonnen in de schoolbibliotheek en bij het overblijven. Dat is ruim 23 jaar geleden en ik heb het 12 jaar volgehouden. En eerlijk waar, ik vond het toen hartstikke leuk, maar nu zou ik er niet meer aan moeten denken. Bovendien omring ik mezelf dan met vrouwen die in een totaal andere levensfase zitten dan ik. Jonge moeders met basisschool kinderen, terwijl ik zelf al oma ben.

Natuurlijk was het voor mijn stiefkinderen heel leuk geweest, maar voorwaarde blijft dat ik het zelf ook leuk moet vinden. En dat is niet zo.

Actief binnen de kerk?

kerk

Jaren ben ik actief geweest binnen de kerk. Ik bespeelde het orgel, zong met het kinderkoor, zong zelf in het koor en deed dit alles met groot plezier. Er kwam echter een eind aan.

Ook in deze kerk had ik op muziek gebied van alles aan kunnen pakken. Toen ik hier nog maar net woonde werd mij gevraagd of ik een ‘meidengroep’ wilde leiden met zingen.

Het leek mij best leuk, maar ik ben er toch niet op ingegaan. Het idee dat ik aan alle kanten vast zit aan activiteiten binnen de kerk weerhield mij hiervan.

Een enkele keer heb ik piano gespeeld tijdens een dienst. Dat vond ik leuk om te doen, maar als de halve gemeente er dwars doorheen gaat zitten kakelen is de animo er al gauw vanaf.

Vuurwerk

vuurwerk

Kijk, dat is zo ongeveer het enig wat ik zal missen. Het bijna ontbreken van vuurwerk.  Op de laatste dag van het jaar waren hier wat kinderen met rotjes bezig en in de loop van de avond klonk er af en toe een knal. Om 0.05 uur begon het vuurwerk afsteken pas echt en klokslag 0.30 uur was het weer stil. Heerlijk, vooral omdat ik de volgende dag moest werken en dus mijn wekker om 5.30 uur zou aflopen.

En misschien het wonen in een twee onder één kap, waarvan het tweede huis leeg staat. We wonen dus eigenlijk in een vrijstaand huis. Straks wordt dat een rijtjeswoning, maar ach, ik heb jaren in zo’n huis gewoond en zelfs nog een paar jaar op de zevende etage van een galerijflat.

Kortom: Er zal weinig of niets zijn wat ik hier ga missen.

Zingen!

 zangkoor

Bovendien ga ik volgende week voor het eerst mee repeteren in het Emmeloords Vocaal Ensemble. Twee jaar geleden stapte ik uit het Waterlands Kamerkoor omdat ik hierheen verhuisde en nu pak ik het weer op. Heerlijk lijkt me dat. Het koor heeft niet direct een alt nodig, maar ik ga er vanuit dat ik wel gewoon mee mag repeteren. En wie weet, misschien zing ik straks wel mee als er een concert gezongen wordt. Ik zie het wel. Belangrijk is dat ik daar waarschijnlijk meer mijn sociale contacten zal vinden dan de laatste twee jaar het geval was.