Tag Archives: vluchtelingen.

Verbijsterd

verbijsterd

In de vorige eeuw stond er een klein, miezerig mannetje met snor op. Hij wilde de hele wereld regeren en ontketende de Tweede Wereldoorlog. Het is hem, Adolf Hitler, uiteindelijk niet gelukt. Ik vraag me ook af of hij er überhaupt over nagedacht heeft hoe hij leiding aan heel de wereld moest geven. Volgens mij niet, hij wilde iets, begon ergens aan, maar verder dan zijn neus lang kijken deed hij niet.

Kijk nu eens naar Angela Merkel. Heeft zij niet een steeds grotere vinger in de pap? Het lijkt er op dat zij het voor het zeggen heeft in Europa. Zij neemt beslissingen en hakt knopen door, schijnbaar zonder enig overleg met haar achterban in Duitsland. Maar ook met de andere Europese leiders heeft zij weinig ruggespraak. Of liegen de kranten dat het gedrukt staat?
Op eigen houtje beslist ze dat alle vluchtelingen welkom zijn. Niet in alleen in Duitsland, nee, in heel Europa. En nu doet ze weer een knieval voor Turkije. Zij belooft zonder slag of stoot miljardenhulp en versnelling van de procedure voor toetreding tot de Europese Unie. Allemaal in ruil voor Turkse hulp om de vluchtelingenstroom naar Europa in te dammen. Volgens mij zit niemand te wachten op toetreding van Turkije. Hoe betrouwbaar is dat land? Gaat het ook werkelijk beloften nakomen die gedaan worden of haken het af zodra de miljarden binnen zijn. Hoe veel is de hulp van Turkije waard? Elkaar helpen doe je toch zonder er eisten tegenover te stellen?
Het klinkt mooi hoor: “Samenwerking is beter dan tegenover elkaar staan”.

Hoe lang gaat het nog duren voordat het echt mis gaat. Ik lees nu al dat Duitsland aan de rand van een burgeroorlog staat. En ook in Nederland zie ik het nog wel eens mis gaan. Ik ben me er van bewust dat de vluchtelingen hulp nodig hebben. Maar als ik dan lees dat een aantal van die vluchtelingen een vrouwelijke buschauffeur uit de bus sleurt omdat zij met hun dronken kop boos zijn dat niet voor iedereen plaats is in de bus, vraag ik me toch af hoeveel eisen je als vluchteling mag stellen.

Mijn laatste vraag voor vandaag is dan ook: “Hoe lang duurt het voordat ons kabinet in wanhoop uitroept dat zij verbijsterd zijn. Dat zij niet snappen hoe dit heeft kunnen gebeuren”.

Mijn kampeervakantie – Fonteinsnol

20 juli 2015

20-7-2015 (2)

Vandaag wil ik beslist die Fonteinsnol vinden. Het zit me niets lekker dat ik de vorige keer de bordjes volgde en er uiteindelijk niet kwam. Weliswaar vond ik toen wel een kapper en dat was ook niet verkeerd, maar dat was die dag niet mijn doel.

Ik pak de plattegrond van Texel erbij en speur, met mijn neus bijna op het papier, of ik ergens Fonteinsnol zie staan. Nee hoor, nergens en dat vind ik dan toch wat raar. Als ik nog een keer kijk zie ik wel Fonteinsweg. Volgens mijn logica zou dat bij elkaar in de buurt moeten liggen. Mooi, op deze manier moet het lukken. Maar eerst rij ik naar Den Burg om een pyjama te kopen. Het was afgelopen nacht flink koud. Een shirtje bleek niet voldoende. Ik heb zitten hannesen met de slaapzakken. Ik had er twee aan elkaar geritst. Die ritste ik vannacht, ten einde raad, los en ben in één gaan liggen en heb de andere aan beide kanten over me heen gevouwen. Zo werd ik weer warm. Normaal gesproken zou ik tegen mijn lief zijn aangekropen, maar ja, dat gaat in dit geval niet.

Vanuit Den Burg volg ik het bordje Fonteinsnol. Eenmaal in het duingebied pak ik de kaart er bij en probeer uit te vissen waar ik precies ben. Ik sla vervolgens een weg in die richting zee gaat. Dat is niet de bedoeling. Weer de kaart er bij. Weet je, ik ben een vrouw, dus niet zo handig in kaartlezen. Het is voor mij net een puzzel en na een poosje bedenk ik dat ik de kaart een kwartslag moet draaien. Dan snap ik het beter, zie je. De hele situatie doet me denken aan de vakantie met mijn twee dochters, jaren geleden. We gingen met mijn Daihatsu Cuore naar de Belgische Ardennen. Mijn oudste dochter las kaart, want zij deed de schakelopleiding van defensie en kon dat dus. Terwijl het pijpenstelen regende riep zij ineens: “Mama, dit is de N…. (nummer weet ik niet meer), hier moeten we er af.” Ik vertrouwde blind op haar kaartleeskunst en volgde haar aanwijzing op. Na een poos te hebben gereden kwam ik allemaal kustplaatsen tegen op de borden. Volgens mij gingen wij niet naar de kust, wij moesten ergens onderin België zijn, vlak bij de Franse grens. Helemaal in het binnenland. We reden wel op de goede weg, maar helaas de verkeerde kant uit. Gelukkig konden we er alle drie om lachen. Zelfs zo erg dat de tranen me over de wangen liepen. Ik zag al weinig door al die regen op het voorruit en nu zag ik helemaal niet veel meer. We zijn er uiteindelijk gekomen hoor en het weer knapte toen gelukkig ook op.

20-7-2015 (3)

Maar goed, terug naar Fonteinsnol. Ik heb haar gevonden!!! Een houten uitkijktoren in het duingebied. Bovenop kijk ik over de boomtoppen heen. Heel in de verte zie ik Den Helder liggen. Ik blijf er een poosje staan en geniet van het zonnetje.

“Nol is een ouderwets woord voor duin en Fontein is een waterbron. Die bron bestaat niet meer, maar vandaar dus de naam Fonteinsnol. Heeft niks met snollen te maken dus.”

20-7-2015 (7)

Onder aan de uitkijktoren tref ik ook nog een oorlogsmonument. In 1944 is op deze plek een Engelse bommenwerper neergestort. Ik blijf hier even bij stilstaan en bedenk dat het toch altijd wel een chaos is geweest in de wereld. Even raak ik verstrikt in allerlei tegenstrijdige gevoelens. Wij maken ons druk om onze vakantie, willen alles in de wereld zien wat er te zien valt. Aan de andere kant zijn er mensen die dagelijks proberen te overleven. Vluchtelingen die via Calais naar Engeland willen om daar een leven op te bouwen. Ik ging twee jaar geleden naar Engeland om daar vakantie te vieren. Wat moet ik met al deze gedachten? Maak ik daar de wereld mooier mee, beter door? Ik zet het van me af en fiets via het knooppuntennetwerk, waarbij ik op plekjes kom die ik nog niet ken, terug naar de camping.20-7-2015 (9)

‘s Avonds maak ik voor mezelf nasi op mijn éénpitsgasstel. Heerlijk, dat gepruts op de camping. Het is een beetje teveel voor mij alleen en ik doe het restant in een plastic zakje wat ik in mijn koelkastje leg. Mooi voor een volgende keer.