Tag Archives: Verjaardag

De koude kant

 

de-koude-kant

Zomaar ineens was het een feit. Vraag me niet hoe het kan, het gebeurde gewoon heel plotseling. Van het ene moment op het andere was ik de schoondochter van mijn ouders en de schoonzus van mijn broer. Hoe gek kan het gaan in het leven?

Mijn lief en ik waren op verjaarsvisite bij mijn broer en schoonzuster. Ze vierden het tegelijk, want dat scheelde voor de meesten een eind rijden. Sinds vorig jaar wonen zij in Wateringen, vlak bij Den Haag. Voor mijn ouders vond ik het wat vervelend, wat ruim vier jaar geleden vertrok ik richting Emmeloord. Zelf wonen zij bijna hun hele huwelijk, volgend jaar alweer 60 jaar, in Beverwijk. Maar goed, dat even terzijde. Inderdaad scheelde het ons een extra keer rijden.

We zagen veel nieuwe gezichten, allemaal kennissen en vrienden die zij in Wateringen opgedoken hebben. Zelf vier ik mijn verjaardag altijd bescheiden. Ik nodig mijn familie uit en af en toe is er een verdwaalde kennis of buur aanwezig.

De meeste mensen kenden wij dus niet en zij ons ook niet. Om te beginnen blunderde ik zelf behoorlijk, want ik stelde me aan iemand voor als de broer van …………….. Hilarisch natuurlijk, maar dat was gewoon een vergissing. Vrijwel iedereen die ons een hand gaf zeiden tegen mijn lief: “Ah, jij bent een zoon van………….” Of: “Ah, jij bent de broer van……………….” Kijk, en daardoor werd ik ineens de schoondochter van mijn ouders en de schoonzus van mijn broer.

Toen ik mijn lief voor het eerst in levende lijve zag zat hij achter in de kerk waar wij met ons koor een concert gaven. Ik bekeek hem en bedacht dat hij wel een beetje op mijn vader leek in zijn jonge jaren. Het was een gedachte die kwam en weer vertrok. In de afgelopen vijf jaar het ik het nog nooit iemand horen zeggen. Tot die dag dus. En niet door één, nee echt vrijwel door iedereen.

Toen ik vijftig werd stelde iemand voor om een foto van mij met alleen mijn familie te maken. Daar stonden we, mijn ouders, mijn broer, mijn kinderen en die van mijn broer. Toen ik deze foto, ik woonde al hier, aan een collega liet zien zei ze: “Goh, wat lijken je kinderen sprekend op jou. Vervolgens wees ze de kinderen van mijn broer aan.

Volgens mij mag ik de conclusie trekken dat ik op niemand lijk en er ook niemand op mij lijkt. Ik ben gewoon volstrekt uniek.
Nee, dat is niet helemaal waar. Ik liet eens iemand een foto van mijn jongste dochter zien en die zei: “Wat een schoonheid. Ze lijkt precies op jou.” Nog nooit had iemand gezegd dat mijn jongste dochter op mij leek. Het was volstrekt nieuw voor me. Het achterliggende compliment kon ik ook wel waarderen.

Een onverwacht cadeautje

IMG_4847

Al twee weken loop ik te kwakkelen. Snotteren, hoesten, stem kwijt en pijn in mijn ‘hoestspieren’. Je weet wel, die in je bovenrug. Wanneer ik mijn neus snoot klonk het alsof de viezigheid uit mijn tenen moest komen. Nou, ik kan je vertellen dat het ook zo voelde. En evengoed gewoon aan het werk, gewoon mijn ding doen. Nou ja gewoon? Tegen mijn collega’s riep ik bij voorbaat al dat ik zo traag was als dikke stront. Ik ben alleen niet naar de koorrepetities geweest, want zingen kon ik echt niet.

In die tijd heb ik ook nog mijn verjaardag gevierd en mijn ouders te logeren gehad. Ieder jaar vind ik het weer een gedoe. Dat vieren van mijn verjaardag bedoel ik. Doe ik dat als de kinderen van mijn lief hier zijn of juist niet. Voor mij is dat iedere keer weer een dilemma. Misschien zou het voor die twee wel goed zijn, terwijl het voor mijn gevoel niet voegt. Moet ik dan tegen mijn gevoel in gaan? Dat heb ik lang genoeg gedaan. Niet speciaal met mijn verjaardag hoor, maar met veel andere dingen. Dan stelde ik mezelf weer eens op de laatste plaats. Iedereen ging voor, of het nu voegde of niet. Daar ben ik van terug gekomen. Voelt iets niet goed, dan doe ik het op een manier die wel goed voelt.

Afgelopen week kwam mijn lief met de mededeling dat zijn twee kinderen dit weekend niet zouden komen. Zij hadden een feestje elders. Dat betekende dus ineens een weekend voor ons samen. Zelfs toen liep ik te dubben of ik daar wel blij mee mocht zijn. Het is uiteindelijk voor mijn lief ook niet leuk als ik in jubelen uitbarst bij zo’n mededeling. Stom natuurlijk, want van mijn lief mag ik dat gewoon. Zo kreeg ik dus een onverwacht cadeautje. Een weekend samen, zonder allerlei gedoe. Heerlijk!

Zaterdag zijn we begonnen aan het fotoalbum van onze vakantie in Luxemburg en vandaag in de namiddag hebben we het afgemaakt. Een HEMA album en wat een werk was dat weer zeg. Maar het is zo leuk om de foto’s terug te zien en te bedenken wat we allemaal gedaan en gezien hebben. We beleefden die vakantie gewoon weer een beetje.

Zaterdagavond hebben we nog een orgelconcert bijgewoond. Ik kan echt genieten van de orgelklanken, zelfs al heb ik het orgel verruild voor de piano, maar gisteravond was ik er eigenlijk te moe voor. Ik zat dan ook af en toe met mijn ogen dicht tegen mijn lief aan te knikkebollen. Snurken deed ik niet, dus de mensen om me heen dachten vast dat ik met mijn ogen dicht zat te genieten.

IMG_4849 IMG_4845IMG_4844

Vandaag zijn we gaan fietsen. Mijn lief kwam het tochtje in De Telegraaf tegen: een rondje Kampen-Zwolle. Toen we vanmorgen vertrokken scheen hier het zonnetje al. Bij Kampen was het grijs, grijs en nog eens grijs. Heel even vroeg ik me af of dit weer goed voor mij was. Uiteindelijk snotter en hoest ik nog steeds. Nog vóór Zwolle brak de zon door en werd het heerlijk weer. In Zwolle hebben een restaurantje opgezocht en een heerlijk kopje koffie met gebak genomen. Daarna langs de andere kant van de IJssel weer terug naar Kampen gefietst. Onderweg hebben we op een bankje onze boterhammen opgegeten. Regelmatig klonk het “eet smakelijk” als er mensen voorbij fietsten.

Er zijn genoeg momenten dat ik het vervelend vind dat ik zo’n moeite met deze situatie heb. Dat ik iedere keer weer, als de kinderen van mijn lief hier het weekend zijn, voor mijn gevoel mijn huis een beetje kwijt ben. Mijn lief vindt dat ik niet moelijk moet doen over mijn gevoel. Sterker nog, ik mag dat zo voelen van hem. Ik maak er dus gewoon iedere keer maar weer het beste van en zorg er voor dat ik het zelf ook prettig heb in zo’n weekend.

Een bijzonder verjaardagsontbijt

Vrijdagochtend, 1 augustus, loop ik rond een uur of negen bij haar naar binnen. Ik ga haar helpen met het innemen van de medicijnen. Ze krijgt ook insuline toegediend en daarna maak ik de pap warm.

“Vandaag is een bijzondere dag” zegt ze tegen mij. Direct gaat er bij mij een lichtje branden en ik zeg: “Ja, u bent jarig vandaag. Tegelijk met mijn vader”.  Ik feliciteer haar en zij feliciteert mij.

Ze heeft geen zin in de pap en vertelt dat zij nooit van ontbijten heeft gehouden. “Het moet, vanwege de insuline, maar het liefst zou ik ‘s morgens niets eten.”  Ik vraag haar of er iets is wat zij erg lekker vindt. Het hoeft geen groente, vlees of brood te zijn, maar gewoon iets waar ze van houdt. Ik zie haar denken en dan ineens komt het antwoord: “Ja, boerenjongens”.
“Weet u wat?” zeg ik tegen haar, “u doet gewoon bij elke hap pap de ogen dicht en denkt heel hard aan boerenjongens. Misschien gaat het dan ook wel zo smaken. En volgend jaar krijgt u het als ontbijt, dan hebt u alvast een jaar voorpret.”