Tag Archives: vakantie

Helemaal alleen in mijn eentje

Helemaal alleen in mijn eentje

Mijn lief is met zijn twee puberkinderen op vakantie. Ik gun het ze van harte, hun vader twee weken lang voor zichzelf. Met mij er bij is het anders. Bovendien verander ik in een zwak aftreksel van mezelf. Of misschien word ik de schaduw van mezelf. Gevoelsmatig neem ik dan te veel ruimte in en die probeer ik te reduceren. Dan gebeurt er iets waardoor ik mezelf niet eens meer leuk vind en ben ik niet meer iemand die ik zelf graag zou willen ontmoeten of leren kennen. Dat is jammer, want zo iemand ben ik inmiddels wel geworden.

Ach en helemaal alleen ben ik niet. Morgen komen mijn ouders een nachtje logeren zodat we maandag met z’n drieën iets leuks kunnen gaan doen. Gezien het weer wordt het waarschijnlijk de Orchideeënhoeve. Liever zou ik iets in de buitenlucht doen, maar ja, een rondvaart door Giethoorn in de regen is niet leuk.

Mijn vader wordt in die periode 89. Het is niet aan hem te zien en te merken en eerlijk gezegd hoop ik dat ik ook op die manier oud mag worden. Dan heb ik na mijn pensioen nog heel wat jaartjes voor de boeg. Op die dag ben ik ook weer onder de pannen en stap ik in de rol van dochter die koffie schenkt, met taart en andere hapjes rondgaat. Altijd leuk om mijn ooms en tantes weer eens te zien.

Op één van mijn vrije dagen zou ik graag een dagje naar Texel willen. Maar als ik naar de weersvoorspelling kijk zit dat er niet erg in. Jammer, niet alleen Giethoorn is niet leuk in de regen, Texel ook al niet.

Tja, wat dan……………..dan pruts ik lekker verder aan de pianobegeleiding van Bridge over troubled water. Goed luisteren en dan proberen of ik wat ik hoor op de piano kan vertalen. Met “Anne” van Herman van Veen is dat best goed geluk.

Of ik maak mijn kabouterverhalen eindelijk eens af. Dat is ook een idee. Volgens mij hoef ik alleen het eind er nog aan te breien en dan ben ik klaar.

Het maakt ook niet uit wat ik ga doen. Het is altijd beter dan een schaduw van mezelf worden. En eerlijk is eerlijk, twee weken even met niemand rekening hoeven houden is eigenlijk best fijn. Bovendien is het best jammer dat ik regelmatig op mijn werk verwacht word.

Helemaal alleen

 

Helemaal alleenDe wekker van mijn lief wekte mij vanmorgen en dat was niet helemaal de bedoeling. Mijn eigen wekker had ik op een later tijdstip ingesteld omdat ik gisteravond heb gewerkt en vrij laat naar bed ging. Nog helemaal duf drukte ik op allerlei knopjes en eindelijk stopte het indringende gepiep. Mijn hoofd zeurde en waarschijnlijk had ik wat last van het glaasje nogal koppige wijn van gisteravond. Ik bekeek de wekker en kon op geen enkele manier ontdekken hoe ik het alarm uit kon schakelen, zodat ik besloot om de stekker er uit te trekken.

Het is stil in huis, want ik ben helemaal alleen. Mijn lief is op vakantie met zijn twee, inmiddels, puberende kinderen. Vorig jaar viel mijn besluit dat ik niet meer mee zou gaan en ben ik ruim een week in mijn eentje gaan kamperen. Een geweldige ervaring vond ik het en ik had me voorgenomen het dit jaar te herhalen. Waarom ik dat dan niet doe? Ach, het zomerrooster wat lastig rond te breien bleek en omdat het uiteindelijk toch leuker is om samen te kamperen. Ik buffel de hele zomerperiode gewoon door en probeer me niet op te laten jagen door de drukte.

Weet je wat alleen heel vervelend is? Ik word al jaren lastig gevallen door mijn neiging om elke beslissing te herkauwen en uit te leggen. Ook nu weer want ik begon te rekenen en kwam tot de conclusie dat ik 22 jaar lang peuter-, kinder- en pubervakanties achter de rug heb. Tel daar de drie vakanties bij op met mij lief en zijn kinderen dan zijn dat er 25. Kortom, ik heb gewoon geen zin meer in dat soort vakanties. Na zo’n vakantie ben ik vermoeider dan voor die tijd. Gelukkig zijn er mensen in mijn omgeving die dit begrijpen, maar er zijn er toch ook die vinden dat ik toch wist waar ik aan begon toen ik met mijn lief verder ging. Zo was er een reactie van iemand die zei dat ze het jammer vond dat ik niet meeging. Voor wie? Voor mijn lief, voor zijn kinderen, voor mij? Dat vertelt het verhaal niet.

Het is vervelend, zo’n eigenschap om alles te herkauwen, om te draaien, binnenstebuiten te keren en alles van verschillende kanten te bekijken. Begrijp me goed, het is in sommige situaties ook goed om je in te leven in een ander. Overdrijf je dit, dan gaat het verkeerd en weet je wat ik inmiddels begrijp? Door mijn neiging om alles van verschillende kanten te bekijken en vooral ook door de ogen van anderen, wordt er door anderen ook misbruik van gemaakt. Nu ik tot die conclusie ben gekomen zeg ik voortaan: “Weg jij, rare neiging, ik heb mijn beslissing genomen, het is goed zo.”

 

Geradbraakt

prinses op de erwt

Heb je dat wel eens gedaan, slapen op een betonnen plaat? Ik wel afgelopen nacht en ik verzeker je dat dit niet fijn is. 

Mijn lief en ik zijn op vakantie en na een rit van een paar uur plofte ik met een zucht op het bed. Oeps……………een beetje harde matras, maar misschien is het een traagschuim geval. Zo’n matras wat zich naar je lichaam voegt als je er een poosje op ligt. Niets van dat alles, het bleek een betonnen plaat, kei en keihard. Ik had geen idee hoe ik hierop in slaap zou moeten vallen en voelde me een beetje de prinses op de erwt. Als ik op mijn rug lag raakten mijn hielen, kuiten, billen en bovenrug de matras. Ja en mijn hoofd lag uiteraard op het kussen. De rest zweefde er zo’n beetje boven. “Dit is natuurlijk een matras voor dikke mensen, met veel vet”, zuchtte ik tegen mijn lief. Helaas, ik ben slank en niet zo’n beetje ook. Niet zeuren dacht ik bij mezelf, gewoon even in mogelijkheden denken.

Dat is een van de voordelen van in de zorg werken. Het is daar verboden om te denken dat iets niet kan of onmogelijk is. Volgens mij is dat begonnen tijdens de bezuinigingen, die overigens ook geen bezuinigingen genoemd mogen worden. Nee, in vorige jaren is te veel geld uitgegeven en daarom moet het nu anders. Er moet dus bezuinigd worden. O nee, zo mogen wij dat niet noemen. Wij denken daar dus in mogelijkheden als iets niet dreigt te gaan lukken. Soms heb ik gewoon iets meer tijd nodig als een dementerende bewoner niet mee wil werken. Dan lukken de dingen namelijk wel. Alleen die tijd heb ik niet, dus moet ik een stapje harder lopen. Dat is lastig, want dan houden de bewoners mij niet bij. Dat geeft niet, want ik kan altijd vragen of een collega van de technische dienst versnellingen op de rollators wil plaatsen. Er blijft ook steeds minder tijd over om bewoners te douchen. Maakt niet uit, ik denk in mogelijkheden en misschien moet ik er dan gewoon twee tegelijk helpen. Hup, op een douchestoel en allebei in een andere hoek. Mag niet vanwege de privacy. Zou het wel mogen als ik ze een blinddoek om doe? Misschien kan ik ze alle tien tegelijk in een grote tobbe wassen. Dan geef ik ze daar ook meteen hun ontbijt. Of we slaan het ontbijt over en doen alleen nog een brunch.

Ik dwaal af, het ging over die harde matras en de mogelijkheden die ik daarbij de revu liet passeren. Een vluchteling zou blij zijn geweest met zo’n matras, hield ik mezelf voor. Maar ik ben geen vliuchteling ik ben een vakantieganger. Mijn hele lijf deed zeer. Nu ben ik ook nog verkouden, maar daar krijg je niet zulke zere ledematen van. Ineens dacht ik de oplossing te hebben gevonden. Al die dekens die wij niet gebruikten lagen in de andere slaapkamer op de, ook al ongebruikte bedden. Als we die nu eens op de matras legden, onder het hoeslaken. Wij aan het werk en het leek even te helpen. Mijn lief viel heerlijk in slaap en ik zal ongetwijfeld ook geslapen hebben al voelde dat niet zo toen we half zes wakker werden. Ik was de matras helemaal zat en besloot om op zo’n ongebruikt bed te gaan liggen. Gewoon om even te proberen wat dat voor matras was. Geweldig, dat had ik veel eerder moeten doen. Het gaf mee, het voegde en opgetogen kwam ik terug bij mijn lief. “We gaan die matrassen omruilen”, liet ik weten. “Nu meteen?”, vroeg hij. Ja natuurlijk nu meteen, wat dacht hij dan. Daarna heb ik nog heerlijk geslapen. Zie je wel, als je in mogelijkheden denkt is het leven een stuk aangename

Mijn Kampeervakantie – Malle Pietje

mallepietje2

16 juli 2015

k ben zó blij met m’n toiletemmer. Twee keer moest ik ‘m gebruiken die eerste nacht. Wennen aan alle geluiden, vaak wakker en dus plassen. Wennen aan de lichte omgeving, want ja zo’n polyestertent laat nu eenmaal licht door. ‘s Morgens werd ik dan ook al om half zes wakker. Alsof ik naar mijn werk moest. Nog maar even blijven liggen, wat weggedommeld en om half acht de slaapzak uit.

De buurman op het hoekje is ook wakker. Hij lijkt, werkelijk waar, op Malle Pietje. Je weet wel, van Swiebertje. In zijn eentje kampeert hij in een klein koepeltentje. Hij begint direct enthousiast te praten, terwijl ik denk: “Oeps, een beetje zacht, iedereen ligt nog op één oor.
Samen lopen we naar het sanitairgebouw en Malle Pietje licht zijn doopceel. Hij is, 72 jaar oud, op de fiets uit Ommen gekomen. Van de campingboer kreeg hij een tafeltje en een stoeltje, anders had hij op de grond moeten zitten. In de douche heeft hij ze schoon gespoeld en kreeg toen op zijn kop. Dat had hij buiten moeten doen, want de campingboerin had de douches net schoongemaakt. Een poosje geleden is zijn schoonzuster overleden en daar moest hij heen. Toen heeft hij zijn ex gebeld, die uiteraard niet bereikbaar was. Daarom belde hij met haar nieuwe man. Ze bleken op visite te zitten bij kennissen en zij begon direct te vitten dat ze niet begreep waarom hij haar man belde. Uiteindelijk nam ze het hem niet kwalijk, vanwege die overleden schoonzuster. Zijn dochter had hij al vijftien jaar niet gezien en die belde hem ineens toen hij jarig was. Hij noemde de datum er bij, maar die weet ik niet meer. Via zijn dochter kwam hij op het overstappen van de PKN naar de evangelische gemeente en uiteindelijk liet hij nog weten dat zijn maat vier weken de NRC voor hem liep. Want ja, dat doet hij nog steeds. Je moet uiteindelijk wel iets om handen hebben. Of ik ook verwanten had, wilde hij weten. Ik vertelde hem van mijn lief, mijn drie kinderen en zes kleinkinderen. O hemel, daar ging hij weer op in, want zes kleinkinderen is wel veel. Voordat hij verder kon praten zei ik dat ik wel heel nodig naar het toilet moest, wat niet zo gek was, want we waren zo’n drie kwartier verder.

Na mijn ontbijt, in het zonnetje voor de tent, startte ik mijn wandeling terug naar de veerboot. Niet dat ik alweer terug wilde. Nee, ik ging een fiets huren. Het tochtje te voet duurde zo’n veertig minuten. Heerlijk de wind in de haren, waardoor ik wel een wild kapsel kreeg. Het zat echt voor geen meter. Maar goed, ik deed het er maar mee.

16-7-2015 (5)

‘s Middags op de fiets naar Den Hoorn, naar de zomermarkt. Lekker slenteren langs de kraampjes. Het kerkje van binnen bekeken en even zitten luisteren naar een toerist die achter het orgel was gekropen. Spijtig bedacht ik dat het jammer was dat mijn lief niet mee was. Hij had vast ook wel even op dat orgel willen spelen. Buiten zag ik op een poster dat er ‘s avonds een concert in de kerk zou zijn van The International Holland Music Session.

Na mijn avondeten, aardappelen, sperziebonen en een karbonaadje allemaal op die ene gaspit klaargemaakt, ben ik terug naar dat kerkje gegaan. Voor de pauze speelde er een pianist uit Letland en na de pauze waren de pianist en cellist uit Hongarije aan de beurt. De cellist had duidelijk last van de hand waar hij de strijkstok in vasthield. Hij strekte zijn vingers, knakte ze zelfs, maakte een vuist en strekte de hand weer voordat hij aan het volgende stuk begon. Ik heb zitten genieten. en vond het jammer dat het al na anderhalf uur afgelopen was.

16-7-2015 (1)

Daarna, telefonisch, mijn lief nog even gesproken voordat ik mijn slaapzak weer opzocht. Moe van de hele dag buiten bivakkeren viel ik vrij snel in slaap.

Wat is de bedoeling?

Bedoeling

Dat is een interessante vraag: Wat is de bedoeling? Waarvan, zul je misschien denken. Tja, ik bedoel dit nogal ruim alhoewel ik op ideeën werd gebracht tijdens een studiebijeenkomst op het werk. Daar werd ons uitgelegd dat je vanuit een cirkel moet denken. Het middelpunt is de bedoeling, dat is het vertrekpunt. Daar omheen zit onze leefwereld en daar omheen de systeemwereld. Dat zijn de regels die noodzakelijk zijn zodat het geen ongeorganiseerde puinhoop wordt.

Vaak werken we van buiten naar binnen en dan krijg je het volgende:

de kapotte roltrap: www.youtube.com/watch?v=47rQkTPWW2I

de paarse krokodil: www.youtube.com/watch?v=mJipJwDPJ-g

We kunnen dus beter van binnen naar buiten werken: Wat is de bedoeling, hoe pas ik dit toe in de leefwereld en welke regels kan ik daarbij gebruiken? Tijdens deze uitleg kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk altijd al zo werk. Ook in de ouderenzorg, mogelijk doordat ik daar pas twaalf jaar werkzaam in ben. Het werd me overigens niet altijd in dank afgenomen hoor. Ik had heel wat botsingen met de verpleeghuisarts. Neem die keer dat een dementerende vrouw een hersenbloeding kreeg. Voor die tijd was ze nog redelijk mobiel met haar rollator en scharrelde ze lekker rond. Na die hersenbloeding was ze druk, zenuwachtig, onrustig en zeer valgevaarlijk. Ze stond zo maar op uit haar rolstoel, ging aan de wandel en daar lag ze weer. Om haar te beschermen vroeg ik familie of we een werkblad op haar stoel mochten plaatsen. De verpleeghuisarts was vrij, maar ik mailde hem hier direct over. Wat kreeg ik, en public, de wind van voren zeg. De regels waren dat ik eerst hem moest raadplegen, daarna mocht ik pas de familie de familie inschakelen en ik mocht zeker niet op mijn eigen houtje zulke beslissingen nemen. En dan te bedenken dat ik ze niet eens op mijn eigen houtje nam, want het hele team had hier zijn stem in. Tja, die regels kunnen behoorlijke obstakels zijn.

Buiten dat kwam ik tot de conclusie dat ik in mijn privé leven meestal ook op die manier te werk ga. Het wordt niet door iedereen begrepen en soms heeft men daardoor een oordeel over mij en dat is niet altijd leuk.
Neem bijvoorbeeld onze zomervakantie. Mijn lief gaat met zijn twee kinderen op vakantie en ik ga in mijn eentje kamperen. Ik ben bang dat er veel mensen zijn die dat raar vinden en er de volgende mening op na houden: “Je wist toch waar je aan begon toen je met je lief trouwde. Je wist dat hij die twee nog jonge kinderen had, dan is het toch de bedoeling dat je je daar voor inzet? Dat je het leven voor hen zo prettig mogelijk maakt?” Ik ben niet alleen bang dat er mensen zijn dit dit zo zien, ik weet het zelfs zeker, want het is mij een aantal keer op die manier onder mijn aandacht gebracht.

Maar wat is nu precies de bedoeling? Volgens mij dat wij allemaal een fijne vakantie hebben. Dus niet een vakantie die voor een aantal mensen leuk is en voor één doodvermoeiend. Dat kan nooit de bedoeling zijn. Ik heb er dus voor gekozen om niet met mijn lief mee te gaan en ga alleen. Zij hoeven geen rekening met mij te houden, ik loop niet met allerlei irritaties rond en we komen allemaal weer blij terug van onze vakantie. Want dat is toch de bedoeling? Het lijkt veel op “omdenken” en volgens mij toon ik hiermee lef in plaats van dat ik me aan mijn verantwoordelijkheden onttrek.

Kamperen

kamperen

Dit jaar ga ik kamperen? Ja, “ik” ga kamperen van de zomer. In mijn eentje, dat heb je goed gelezen. Natuurlijk zou ik graag met mijn lief samen gaan, maar dat is tijdens de zomervakantie niet aan de orde. Mijn lief gaat met zijn twee kinderen op vakantie. En nee, ik ga deze keer niet mee. Waarschijnlijk had ik dat veel eerder moeten bedenken, maar dat leek aldoor wat egoïstisch. En misschien is het dat ook, dat is dan maar zo.

Maar nu een vraag aan jou. Ben je wel eens op vakantie geweest met je lief en zijn jonge kinderen waarvan je de gebruiksaanwijzing bijna uit je hoofd hebt geleerd? Vervolgens ontdek je dat je elke vorm van privacy kan vergeten in een kleine stacaravan of vakantiehuisje. Weg eigen plek, weg stilte om je heen.

Na drie zomervakanties ben ik tot de conclusie gekomen dat dit niet werkt. Niet voor mij, maar voor de anderen waarschijnlijk net zo min. Tijdens de eerste vakantie verwachtte ik dat mijn stiefkinderen op een camping redelijk hun eigen gang zouden gaan. Dat ze daar vriendjes zouden vinden waar ze heerlijk mee zouden kunnen spelen. Tijdens de tweede vakantie had ik die illusie maar niet eens tevoorschijn gehaald om hem voor de derde vakantie weer op te poetsen en neer te zetten om bij voorbaat vast van te genieten. Want op een bungalowpark in Zeeland, waar een zwembad was en een jeugdhonk waar je van alles kon doen, moest dat toch lukken.

Helaas, mijn stiefkinderen zijn een ander soort kinderen dan ik zelf had toen ze op die leeftijd waren. De één wil de hele dag vermaakt worden. Het maakt niet uit waarmee, als we maar weg gaan en er niet over nagedacht hoeft te worden wat je zelf eventueel nog zou kunnen gaan doen. De ander is het huisje niet uit te branden. “Prima, zo’n andere omgeving, maar ik blijf hier binnen in mijn veilige cocon”, lijkt er gedacht te worden.

Vaak alleen op pad bleek het antwoord niet. Het weer zat niet mee en mijn vervoermiddel was mijn fiets. Met z’n vieren op pad betekende dat er één bij liep met het gezicht op zeven dagen onweer, tot bleek dat er toch ook wel iets leuks was, daarna weer zeven dagen onweer.

Ik trek het boetekleed aan en beken eerlijk dat ik dit niet kan, maar ook niet wil. Ik ben egoïstisch en wil kunnen genieten tijdens mijn vakantie. Geen vakantie-uitgave van twee gebruiksaanwijzingen uit mijn hoofd leren, omdat deze totaal anders blijken te zijn dan de gebruikelijke gebruiksaanwijzingen. Geen rekening houden met nukken, niet roepen: “Ga zelf eens op pad, ga op onderzoek uit in dit park”. Nee, ik ben een grote egoïst en eerlijk gezegd heb ik er ook schoon genoeg van om te doen alsof ik dat niet ben. Het zou anders zijn als het mijn eigen kinderen waren, maar dat zijn het niet, dus ga ik die afweging niet eens maken.

Ik ga kamperen, neem mijn boeken, mijn wandelschoenen, fiets en tekenspullen mee en weet zeker dat ik me prima zal vermaken. Mijn lief gaat met zijn twee kinderen naar een andere plek. Neemt ze op sleeptouw om ze toch wat van de omgeving te laten zien, neemt alle nukken voor lief en weet van te voren dat hij ze naar het zwembad zal moeten sturen om voor zichzelf een beetje privacy te hebben.

Misschien vallen jullie nu allemaal met een hele hoop kritiek over me heen. Doe maar, ik verander toch niet meer van gedachten. En weet je? Mijn lief staat achter mij, begrijpt het zelfs.

Help, hoe doe ik dat: Vakantie vieren?

Ik ben opgelucht. Gewoon omdat ik nu eindelijk weet hoe ik mijn vakantie moet gaan vieren.

Belachelijk dat ik daar zo over in heb gezeten en het alsmaar niet wist. Zeker als je  het afzet tegen de slachtoffers van de ISIS, of tegen de nabestaanden van degenen die in het vliegtuig zaten dat boven de Oekraïne is neergehaald. Vergeet dan vooral ook niet de Hamas versus Israel en ook de Oekraïne die niet bij Rusland wil horen, al denkt Poetin daar totaal anders over. Vergeleken bij dit soort wanhoop, problemen en ellende valt mijn probleem toch totaal in het niet. Ik zou me eigenlijk moeten schamen, maar toch zat ik hiermee in mijn maag.

En waarom nu toch eigenlijk? We gaan een weekje naar Zeeland en de kinderen van mijn lief gaan mee. Die zijn de laatste drie weken van de zomervakantie bij ons. Dat is logisch want dan is de boel mooi verdeeld tussen moeder&stiefvader en vader&stiefmoeder. Ik weet alleen inmiddels uit ervaring dat ik totaal niet uitgerust raak van zo’n weekje met twee kinderen van elf en twaalf. Overigens gaat die van twaalf maar mee van vrijdag tot zondag, want hij moet de maandag er na al weer naar school. Brugklas, groepsvorming en het direct starten met de lessen gaf weinig gelegenheid om hem deze week toch mee te nemen. Beetje sneu, maar dit had geen enkele moeder, stiefvader, vader of stiefmoeder kunnen voorzien: “Een basisschool en een school voor voortgezet onderwijs in dezelfde plaats, die er verschillende vakantieweken op na houden.” Hoe verzin je het?

En waarom raak ik dan niet uitgerust van zo’n weekje? Nou, gewoon omdat de tijd dat ik met kinderen van die leeftijd op vakantie ging, ver achter mij ligt. Kom zeg, mijn oudste is de dertig ruim gepasseerd, de jongste is zevenentwintig en daartussen zit er nog één van dertig. Ik ben met dit soort vakanties dus terug bij af. “Maar dat wist je toch, toen je hier aan begon?” is de reactie wanneer ik dit ventileer. Ja, ja, natuurlijk wist ik dat. Maar tussen weten en ervaren zit een groot verschil hoor. Ik herinner me de eerste vakantie met z’n vieren nog. We hadden een sta-caravan gehuurd op een camping. Het was een smal straatje en iedereen kon op iedereens bord kijken. Allemaal jonge gezinnen met zeer jonge kinderen. Ik voelde me totaal uit de toon vallen en was na de vakantie zó moe. Veel moeier nog dan voor de vakantie. Dat is niet goed, dus het tweede jaar pakten we het al anders aan. Na die vakantie was ik minder moe, maar nog steeds moe. Even heb ik gedacht dat het voor mij beter zou zijn om die week alleen weg te gaan.  Gewoon lekker in mijn eentje, zodat ik met niemand rekening hoef te houden.

Gelukkig begrijpt mijn lief al deze gevoelens, maar echt leuk leek het hem niet.  Na veel denken van mijn kant en veel praten van beider kanten hebben we toch best een goede oplossing gevonden voor die drie weken. De eerste week is mijn lief vrij en gaan we op mijn vrije dag met z’n vieren naar Texel. Gezellig met een garnalenboot mee, misschien nog naar Ecomare, of naar het Juttersmuseum. Daar zijn we nog niet helemaal uit. Op mijn andere vrije dag, in diezelfde week, ga ik gewoon lekker wandelen. Dan moet ik nog drie dagen werken en bemoei ik me helemaal nergens mee.

En dan, in Zeeland? Nou, kijk wij hebben bedacht dat we samen gaan ontbijten. Met z’n vieren dus en later in de week met z’n drieën. Dan drinken we nog lekker een kop koffie en daarna ga ik mijn eigen ding doen. Welk ding dan wel? Wandelen, het liefst een tocht van een km of twintig. Of ik fiets naar één van de omliggende dorpen om daar eens een kijkje te nemen. Maar misschien ga ik ook wel mijn kabouter verhalen corrigeren, want daar komt op het ogenblik helemaal niets van. Of misschien pak ik mijn tekenspullen weer eens op, want die liggen de laatste maanden in de la van mijn kast te verkommeren.  Om een uur of vier voeg ik me weer bij mijn lief en bedenken we wat we gaan eten. Misschien maken we wel iets voor een picknick op het strand. Na het eten kunnen we nog mooi een spelletje doen of een ommetje maken met z’n allen. Of we kijken een filmpje, maar wie weet zijn er ook wel leuke activiteiten voor een elf jarige. En natuurlijk ga ik gezellig mee naar het Deltapark Neeltje Jans. Wat dacht je dan?

En weet je, de laatste week is mijn stiefdochter op mij aangewezen. Dan is mijn lief, haar vader dus, alweer aan het werk. Voor die week heb ik heus wel een en ander bedacht wat zowel voor haar als voor mij leuk is. Bovendien komt mijn dochter met mijn kleinzoon en kleindochter ook nog een dagje langs. Daar kijk ik nu al naar uit.

En nu nog dat stemmetje het zwijgen opleggen dat alsmaar beweert dat ik egoïstisch bezig ben. Dat ik het eigenlijk voor iedereen leuk moet maken. Dat stemmetje dat vervolgens vergeet dat ik dan heel moe word en niet meer gezellig ben. Het wordt tijd dat ik dat stemmetje zijn stembanden doorsnijd.