Tag Archives: uit het lood geslagen

Zenuwen

Het is soms een raar iets met zenuwen of gezonde spanning. De hele week was ik niet zo bezig met mijn optreden bij de Pianofest Try-Out bij BOL piano’s in Amsterdam. Ik moest gewoon nog werken en verder bleef ik schaven aan “La fille aux cheuveux de lin” van Debussy.

zenuwen

De oorzaak van het uitblijven van zenuwachtig worden voor dit optreden lag echter heel ergens anders. De zoon van mijn lief, zeventien is hij inmiddels, vertelde zijn moeder en zijn tante, de zus van zijn vader en zijn vader een  leugen over mij. Het is niet de eerste keer dat hij dit doet, of iets verdraaid zodat het in zijn voordeel uitvalt en het is ook niet de eerste keer dat zijn moeder en zijn tante dit klakkeloos geloven. Ik kan me niet herinneren dat er ooit aan mij gevraagd is hoe het verhaal van mijn kant was. Nee sterker nog, het werd laatst gewoon beaamd dat er in het verleden en zelfs in het recente verleden dingen over ons, maar ook over mijn lief alleen, zijn verteld die in ons nadeel waren. Dat vermoeden hadden wij al, maar hoe wapen je je daartegen. Niet meer het achterste van je tong laten zien? Dan wordt er gewoon iets verzonnen wat je gezegd zou kunnen hebben.

“Als jij dat kunstwerk vernielt, dan vermoord ik je”, zou ik gezegd hebben tegen een jongen die toen veertien was. Stel dat ik het gezegd zou hebben, dan zou ik daar weken, zo niet maanden last van hebben gehad. Ik zou me werkelijk doodgeschaamd hebben en niet alleen voor mijn lief, maar ook voor mijzelf.

Mijn verontwaardiging en het onrechtvaardige van deze hele situatie leidde mijn aandacht domweg af van het optreden. Het was ineens niet zo belangrijk, dat optreden dan hè? Niet dat ik er minder goed door ging spelen hoor. Nee dat juist gek genoeg niet. Ik ging er zelfs beter door spelen. Er kwam een soort vastberadenheid over me, terwijl dit soort dingen me vroeger heel erg aangrepen. Dan was ik door zoiets “uit het lood geslagen”. Ik ben sterker geworden, ook harder denk ik.

Dat ik er beter door ging spelen was wel een fijn bijverschijnsel. Ja, omdenken kan ik al geen ander. Dus nee, ik was niet zenuwachtig op die dag dat ik op ging treden. Tenminste, dat dacht ik, tot mijn lief en ik in een restaurantje zaten te lunchen. Daar kwamen ze ineens, als bij toverslag naar boven. Ten eerste was ik bang dat ik de verkeerde bladmuziek meegenomen had, dus dook ik ineens in de tas waar die in zat. Daarna was ik bang dat mijn bril niet in mijn brillenkoker zat en vervolgens bedacht ik dat ik niet meer wist hoe het stuk begon. Al die gevoelens heb ik geparkeerd en bij BOL piano’s heb ik eerst mijn ogen uitgekeken naar werkelijk prachtige piano’s en vleugels. Hier en daar probeerde ik er even één, want we waren te vroeg.

De vleugel waar ik op moest spelen was een Perzina. Nog nooit van gehoord, maar wat een prachtige, warme klank had deze vleugel.

Tijdens de optredens van anderen moest ik mezelf dwingen om te luisteren. Iedere keer dwaalden mijn gedachten af naar wat ik zelf zou spelen. “Hoe ging dat loopje ook alweer, en waar zat die lastige noot?” Gek werd ik van mezelf.

En toen was ik aan de beurt. Terwijl ik mijn muziek neerzette en even in mezelf probeerde af te dalen had ik het idee dat iedereen mijn hart kon horen kloppen. Toen ik begon te spelen verdwenen die zenuwen en na afloop had de conservatorium docente het idee dat ik helemaal niet nerveus was geweest.  De feedback die ik kreeg bestond uit: “Probeer het wat vrijer te spelen. Ga daar deze week mee aan het werk”. Daarna kwam er niets meer en eerlijk gezegd zat ik toen toch nog even te wachten op iets wat ik misschien minder goed gedaan had.

Zaterdag is het zo ver, dan speel ik tijdens het Pianofest. Mijn lief, mijn jongste dochter en mijn oudste kleindochter komen luisteren. En ik heb er gewoon reuze zin in. Zenuwachtig zal ik gerust weer zijn. Doordat ik ‘s morgens nog met de workshop historische instrumenten meedoe zullen die zenuwen me niet de hele dag parten spelen. Maar zo vlak voor dat optreden hè, dan begint dat weer. Dan weet ik niet meer hoe het stuk begint en waar die lastige noot zit. En daarna ga ik gewoon lekker zitten spelen.