Tag Archives: sleutel

Dom, dom, dom

dom dom dom

Eigenlijk vond ik het al wat wonderlijk dat ik twee keer achter elkaar op donderdag naar pianoles kon. Na een “werkweekend” ben ik vrijwel altijd op maandag en dinsdag vrij en moet ik daarna weer werken. Dus les ik de ene week op dinsdag en de andere week op donderdag. Toen al had er een belletje moeten gaan rinkelen. Maar nee, er rinkelde helemaal niets.

‘s Woensdags had ik een dagdienst tot 14.30 uur. Even na drieën was ik thuis. Mijn jas hing aan de kapstok, mijn tas stond op de orgelbank en toen voelde ik in mijn broekzak dat de sleutel van de medicijnkar daar nog in zat. Oeps, dat gedoe met die sleutel. Ik was niet de eerste die ‘m mee naar huis had genomen. Meteen belde ik mijn werk met de vraag of ze een dagje zonder konden, want ik moest pas vrijdagavond weer werken. Natuurlijk wist ik het antwoord al, want het is gewoon lastig als je medicijnkar in een ruimte moet zetten die afgesloten kan worden. Stomme voorschriften ook.

Goed, ik moest die sleutel dus terug brengen. Mijn lief vond het vervelend voor me en stelde voor dat hij zou gaan. Dat vond ik te gek voor woorden, uiteindelijk was het mijn eigen schuld. Had ik maar beter moeten nadenken. Het resultaat was dat we even samen gingen. Dat “even” duurde wat langer. Al op de heenweg zagen we dat er file stond in tegengestelde richting. Omrijden dus op de terugweg. Gelukkig weet mijn lief hier wat sluiproutes.

Op donderdag was ik vrij. Heerlijk, want dan kon ik dit………en dat……..en dat ook nog even doen en ik moest naar pianoles. Rond een uur of drie ging mijn telefoon. Mijn werk waarvan ik dacht dat ze misschien zouden vragen of ik vrijdag de lange avonddienst zou willen werken. Hoe onnozel van mij. Of ik al onderweg was. “Ik, onderweg? Ik ben vrij vandaag!” was mijn reactie. Nou echt niet hoor, ik stond op het rooster. Hier begreep ik niets van en nadat ik opgehangen had haalde ik eerst dat rooster maar eens tevoorschijn. Toen zag ik wat me niet eerder opgevallen was. Mijn rooster liep tot 30 januari en het was de 31e. O, wat stom!!

Omkleden, eten pakken voor ‘s avonds, tas pakken, pianoleraar bellen dat ik niet kon komen. Vragen of het de dag er na kon. Dat kon!

Gek is dat als je niet voorbereid bent om te gaan werken. Met een raar gevoel zat ik in de auto. Zin had ik niet, want hier had ik geen rekening mee gehouden. Dat gevoel was overigens weg zodra ik aan het werk ging. Dan heb je geen tijd om daarin te blijven hangen, je blijft gewoon de hele avond bezig. Mijn avonddienst duurde tot 23.15 uur. Op een etenspauze en een korte koffiepauze na was er amper tijd om te zitten.

En toch, dat rare gevoel in de auto. Ging het wel goed met mij? Twee dagen achter elkaar zo’n blunder? Had ik het te druk, was ik te druk in mijn hoofd, had ik last van stress? Ik vroeg het me allemaal af. Hoe had ik zo dom kunnen zijn om mijn rooster maar tot de 30e uit te printen. En op dat moment bedacht ik dat ik dat al maanden eerder had gedaan. Weg waren die twee blunders achter elkaar. Deze blunder was al van oktober vorig jaar. Ik weet toch dat ik moet selecteren van 1-1 2019 tot 1-2-2019!!

Wat bleek later op mijn werk toen ik in het rooster keek? In de roostermap zat het rooster en dat liep ook maar tot 30 januari. Ik had het rooster gekopieerd en ik weet wel dat ik dan evengoed goed moet kijken of alles er wel opstaat. Het is uiteindelijk mijn rooster, maar toch. Ik was niet dom geweest met printen, ik had niet geblunderd. Dat had een ander al voor me gedaan.

Weet je wel dat ik me ontzettend opgelucht voelde hierbij. Ik was niet dom, behalve met die medicijnkar sleutel. Maar dat gebeurt me nooit meer.

2014

Alweer een jaar voorbij. Wat zal dit nieuwe jaar brengen. Behalve de sleutel van ons nieuwe huis weet ik het niet. Ja, toch wel, want eind april wordt mijn kleindochter geboren. Alweer mijn vijfde kleinkind. Verder is niets zeker en in de toekomst kijken kan ik niet.

 Over drie weken krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Kijkers voor ons huidige huis hebben we nog niet gehad. Jammer, want het lijkt me prettig als daar wat meer zekerheid over zou zijn. Wanhoop ik nu? Nee hoor, er komt gerust een koper en anders verhuren we het gewoon en worden we huisbaas.

Sociale contacten

 groep mensen

Zal ik dingen missen als we hier niet meer wonen? Nee, ik weet dat dit niet het geval zal zijn. Sociale contacten heb ik niet echt opgebouwd. Ooit zei iemand over mij dat ik het prettig vind om mensen om me heen te hebben, maar dat ik er niet afhankelijk van ben. Ik denk dat hij gelijk heeft.

Ik ging wonen in het huis waar Arie met de moeder van zijn kinderen heeft gewoond. Vanwege zijn kinderen koos ik hier bewust voor, zonder te beseffen dat dit niet altijd mee zou vallen. Niet vanwege het huis, want het is gewoon mijn huis geworden. Of beter gezegd “ons huis”. Nee, het is meer alles wat er mee samenhangt. Natuurlijk had ik vriendschappen op kunnen bouwen met mensen die verweven waren met het leven van Arie, zijn kinderen en hun moeder. Voor mij werkte dat niet. Maar ook de basisschool van de kinderen bijvoorbeeld. Ik had me natuurlijk kunnen storten in het helpen op deze school. Maar ik had me ook met mijn hele ziel en zaligheid in kunnen zetten voor de kerk. Daarmee had ik heel wat sociale contacten op kunnen bouwen.

Helpen op de basisschool?kids_groep2

Waarom deed ik dat dan niet? Had ik er geen tijd voor? Beslist wel. Dat was de reden dan ook niet. Het past gewoon niet meer in mijn leven. Helpen op de basisschool heb ik jaren geleden al gedaan. Toen mijn jongste dochter drie was ben ik begonnen in de schoolbibliotheek en bij het overblijven. Dat is ruim 23 jaar geleden en ik heb het 12 jaar volgehouden. En eerlijk waar, ik vond het toen hartstikke leuk, maar nu zou ik er niet meer aan moeten denken. Bovendien omring ik mezelf dan met vrouwen die in een totaal andere levensfase zitten dan ik. Jonge moeders met basisschool kinderen, terwijl ik zelf al oma ben.

Natuurlijk was het voor mijn stiefkinderen heel leuk geweest, maar voorwaarde blijft dat ik het zelf ook leuk moet vinden. En dat is niet zo.

Actief binnen de kerk?

kerk

Jaren ben ik actief geweest binnen de kerk. Ik bespeelde het orgel, zong met het kinderkoor, zong zelf in het koor en deed dit alles met groot plezier. Er kwam echter een eind aan.

Ook in deze kerk had ik op muziek gebied van alles aan kunnen pakken. Toen ik hier nog maar net woonde werd mij gevraagd of ik een ‘meidengroep’ wilde leiden met zingen.

Het leek mij best leuk, maar ik ben er toch niet op ingegaan. Het idee dat ik aan alle kanten vast zit aan activiteiten binnen de kerk weerhield mij hiervan.

Een enkele keer heb ik piano gespeeld tijdens een dienst. Dat vond ik leuk om te doen, maar als de halve gemeente er dwars doorheen gaat zitten kakelen is de animo er al gauw vanaf.

Vuurwerk

vuurwerk

Kijk, dat is zo ongeveer het enig wat ik zal missen. Het bijna ontbreken van vuurwerk.  Op de laatste dag van het jaar waren hier wat kinderen met rotjes bezig en in de loop van de avond klonk er af en toe een knal. Om 0.05 uur begon het vuurwerk afsteken pas echt en klokslag 0.30 uur was het weer stil. Heerlijk, vooral omdat ik de volgende dag moest werken en dus mijn wekker om 5.30 uur zou aflopen.

En misschien het wonen in een twee onder één kap, waarvan het tweede huis leeg staat. We wonen dus eigenlijk in een vrijstaand huis. Straks wordt dat een rijtjeswoning, maar ach, ik heb jaren in zo’n huis gewoond en zelfs nog een paar jaar op de zevende etage van een galerijflat.

Kortom: Er zal weinig of niets zijn wat ik hier ga missen.

Zingen!

 zangkoor

Bovendien ga ik volgende week voor het eerst mee repeteren in het Emmeloords Vocaal Ensemble. Twee jaar geleden stapte ik uit het Waterlands Kamerkoor omdat ik hierheen verhuisde en nu pak ik het weer op. Heerlijk lijkt me dat. Het koor heeft niet direct een alt nodig, maar ik ga er vanuit dat ik wel gewoon mee mag repeteren. En wie weet, misschien zing ik straks wel mee als er een concert gezongen wordt. Ik zie het wel. Belangrijk is dat ik daar waarschijnlijk meer mijn sociale contacten zal vinden dan de laatste twee jaar het geval was.