Tag Archives: scheiding

Dikke tranen

Dikke tranen

Zomaar ineens was daar die huilbui. Niet zo één met van die gierende uithalen of hartstochtelijke snikken. Nee, gewoon tranen die uit mijn ogen bleven stromen. En dat allemaal bij het deel: “Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren. Je hebt nog heel wat voor de boeg. Maak je geen zorgen daarvoor is het nog te vroeg”.

Ik zong het liedje mee en probeerde daarnaast ook te luisteren naar wat de muziek deed. Al weet ik veel hoeveel keer had ik dit gezongen. Gedachteloos waarschijnlijk en vroeger toen Anne, mijn jongste dochter, klein was reageerde zij zelf steevast nogal heftig, een diepe frons tussen haar wenkbrauwen met: “Neehee!!”

Inmiddels is zij dertig en wilde ik dit liedje zingen en van een pianobegeleiding voorzien. Ze heeft al heel wat achter de rug en ook wel ontdekt dat de wereld niet altijd mooi is.

Dit liedje wilde ik niet alleen voor haar zingen, maar ook voor mijn twee andere kinderen. Die heten uiteraard geen ‘Anne’, maar ook zij waren de mooiste en liefste baby’s en ook zij hadden toen nog heel wat voor de boeg. Dat ik al anderhalf jaar geen contact met ze heb zegt niets over de liefde die ik voor ze voel. De tranen kwamen dus ook daaruit voort. Dat een scheiding van 19 jaar geleden nu nog zoveel impact zou hebben had ik niet kunnen voorzien. Misschien had ik dingen anders moeten doen. Aan de andere kant leef ik mijn leven ook met vallen en opstaan. Dat doen mijn kinderen ook, net als de meesten van ons denk ik.

Uiteindelijk lukte het me steeds beter om dit te zingen. Zeker wanneer ik druk bezig was met het zoeken naar het intro en de juiste akkoorden. Door iedere keer maar weer naar de muziek te luisteren kon ik het uiteindelijk aardig reproduceren op de piano. Evengoed kreeg ik af en toe tijdens het zingen een dikke keel en speelde ik alleen de begeleiding. Het heeft echt wel even geduurd voordat het goed ging.

En wanneer ik dacht dat het wat was bleek ik op les iets net weer een beetje anders te moeten doen. Maar het lastigste was het overdrijven van de uitspraak. Als je niet zo’n overdrijver bent voelt dat al gauw vreemd. En als ik vervolgens dacht dat ik het overdreef riep mijn pianoleraar dat ik het nog meer moest overdrijven.

 

Eindelijk was het af en werd het opgenomen. De tekst is goed te verstaan, maar ik begrijp nu wel wat hij met “nog meer overdrijven” bedoelt. Want uiteraard overdreef ik ook toen nog niet genoeg. Om die reden is het wel goed om naar zo’n opname te luisteren. Raar vind ik het overigens wel om mezelf te horen. Zo klinkt mijn stem helemaal niet als ik mezelf hoor praten of zingen.

En nu ben ik druk bezig met het uitwerken van de pianobegeleiding van “Bridge over troubled water”. Wat denk je? Ook dan krijg ik, als ik het meezing af en toe een dikke strot. Ik weet waar dat door komt. Tijdens onze vakantie in Engeland was dit liedje regelmatig op de radio te beluisteren naar aanleiding van de brand in Grenfill Tower in Londen. Dit benefietlied werd door bekende artiesten als o.a. Robbie Williams, Dua Lipa, Rita Ora en de twee ex-One Directioners Liam Payne en Louis Tomlinson gezongen. Niet ver van de plaats waar de ramp plaatsvond werd dit nummer opgenomen. Toen luisterde ik voor het eerst goed naar de tekst en wist ik ineens dat dit het volgende liedje was dat ik wilde zingen.

 

 

Een heel mooi, maar tegelijkertijd moeilijk klote jaar

een-mooi-en-moeilijk-klote-jaar

Kan een jaar tegelijk mooi en klote zijn? Ja, ik heb zelf ervaren dat het kan en dat jaar is eigenlijk nog niet helemaal om. Nog een week of vier te gaan, dan is dat jaar pas afgerond.

Went het, dat je twee van je drie kinderen al bijna een jaar niet gezien hebt? Ja, gek genoeg wel. Het went zelfs als je vier van de zes kleinkinderen ook al bijna een jaar niet gezien hebt. Ik heb het overleefd en de draad van mijn eigen leven opgepakt. Voor degene die de verhaaltjes over mijn kleinkinderen volgen is nu meteen duidelijk waarom ik nog maar over twee kleinkinderen schrijf.

Met mijn jongste dochter heb ik goed contact, terwijl het contact met haar tot vorig jaar niet heel geweldig was. Ze wilde heel lang per se niet op mij lijken, terwijl ze van alle drie het meest op mij lijkt. Mijn moeder zei het vroeger al, de jongste is echt jouw kind. Ze ziet het nu zelf ook en is er trots op.

Met de middelste had ik het meest contact, dus dat dit er niet meer is voelt raar. Wat is er eigenlijk echt aan dat contact geweest, vraag ik me wel eens af. Als ik bij de oudste van de drie was voelde ik altijd wel een bepaalde afstand. Net alsof het allemaal niet klopte, iets wat ik steeds maar weer van me af zette.

Vorig jaar, in september, ging mijn jongste bij haar man weg. Een scheiding volgde en mijn twee kleinkinderen wonen de ene helft van de week bij hun vader en de andere helft bij hun moeder. De breuk met mijn andere twee kinderen ontstond rond Sinterklaastijd. Er ging van alles mis tussen mijn kinderen en mij over dat feest, zodat ik uiteindelijk met een heleboel cadeautjes bleef zitten. Ik bespaar jullie de details, maar uiteindelijk volgde ik mijn gevoel en nam een beslissing terwijl ik geen idee had wat de gevolgen daarvan waren. Ik koos er voor om het Sinterklaasfeest bij mijn jongste dochter te vieren en bij de andere twee de cadeautjes af te geven. Niet lang daarna kreeg ik van mijn zoon te horen dat hij het contact met mij wilde verbreken. Gek dat ik dit altijd heb aan voelen komen en toch ook altijd heb gedacht dat dit niet zou gebeuren. Het zit schijnbaar in de genen, want zijn oma en opa van zijn vaders kant verbraken ook ooit het contact met de ouders van opa. Ze hebben ook, toen mijn kinderen nog klein waren, het contact met ons verbroken. Dat kwam na een jaar of twee pas weer “goed”. Helemaal goed was het niet te noemen, maar er was weer contact, wat ik voor de kinderen fijn vond.

De reactie van mijn ouders was nogal verrassend, want zij gaven aan dat zij het lastig vonden om contact te hebben met hun kleinzoon en hun achterkleinkinderen te zien opgroeien, terwijl de oma van hun achterkleinkinderen buiten beeld moest blijven. Vooral mijn moeder was hier heel stellig in maar had het er ook heel moeilijk mee. Het resultaat was dat zij hartklachten kreeg. Mijn vader was alleen maar ontzettend boos en had ze wel eens flink de les willen lezen. Dat kwam er uiteindelijk allemaal niet van, vooral doordat mijn moeder niet in orde was. Gelukkig liep met mijn moeder’s gezondheid alles met een sisser af. Ze zijn onlangs nog gewoon op vakantie geweest naar Malta. Heerlijk als je dat kan als je 81 en 88 jaar oud bent. Zo wil ik ook wel oud worden.

Mijn zoon was stomverbaasd dat zijn oma op deze manier reageerde. Het gevolg was dat mijn middelste, ook een dochter, daar ontzettend boos over werd. Zij vond het raar dat oma en opa zo reageerden. Nog bozer werd zij toen mijn jongste met haar twee kinderen bij ons oud&nieuw vierde en een paar nachten bleven slapen. Ik heb deze dochter gewoon niet meer gesproken. Als ik belde nam zij niet op. Op sms’s reageerde zij niet en mails bleven onbeantwoord. Ook oma en opa werden genegeerd. Dit is iets wat ik nog steeds niet begrijp.

De eerste vier maanden had ik dagelijks huilbuien. Onmacht, verdriet en boosheid streden met elkaar. In die vier maanden ben ik al mijn pijn van me af gaan schrijven. Pijn die al in mijn eerste huwelijk begon. Zo’n beetje rond de geboorte van mijn zoon. Ik had zwangerschapsvergiftiging en lag in het ziekenhuis. Mijn schoonmoeder bleek mijn moeder bij mij weg te houden met allerlei smoezen richting mijn moeder en mij. Iets wat mijn moeder en ik helemaal niet in de gaten hadden, maar later pas aan het licht kwam. Eigenlijk had ik op dat moment zelf het contact met mijn schoonmoeder moeten verbreken. Ik denk dat ik dat niet durfde. Het huwelijk was moeizaam, want eigenlijk pasten wij totaal niet bij elkaar. Toch gingen mijn man en ik pas na 20 jaar uit elkaar.

En tja, erg fraai was het allemaal niet, want ik was verliefd op een ander geworden. Niet dat dit ooit iets geworden is. Ik wist tijdens die verliefdheid ook heel goed dat dit nooit iets kon worden. Het gaf mij alleen wel de moed om weg te willen bij mijn man. Een heel gedoe als je kinderen 11, 14 en 17 jaar oud zijn.

De jaren hierna heb ik heel wat beslissingen moeten nemen. Ook beslissingen die niet altijd voor iedereen leuk waren. Mijn ex hoefde dit niet, die zag de kinderen vrij weinig. Eens in de zoveel weken aten ze bij hem, verder hield hij zich overal buiten. Of nee, toch niet, als hij kans zag om een wig te veroorzaken tussen mijn kinderen en mij liet hij dat vooral niet na.

Mijn kinderen hadden weinig met hun vader op, en gek genoeg kan hij nu geen kwaad doen. Nee, hij heeft nooit gesprekken met ze hoeven voeren in hun puberteit. Hij heeft nooit eisen aan ze hoeven stellen en ook nooit vervelende beslissingen hoeven nemen. Dan kan je het dus duidelijk niet fout doen.

Ooit was er iemand die tegen mij zei: “Soms gebeurt het dat een moeder de kinderen door de puberteit heen loodst en dan kiezen ze daarna partij voor hun vader.” Er werd meteen bij gezegd dat gehoopt werd dat mij dit nooit zou gebeuren. Het gebeurde uiteindelijk toch.

In die tijd leerde ik een man kennen en de eerste periode leek dit allemaal heel leuk. Hij was gezellig, vrolijk en mijn twee dochters schijnen zelfs tegen mijn moeder gezegd te hebben: “We doen maar net alsof hij onze vader is”. Toen ik mijn flat opzegde en met de kinderen bij hem introk veranderde hij al snel. Hij was helemaal niet vrolijk, bleek toen. Ik heb nog gedacht dat dit misschien over zou gaan als mijn kinderen allemaal het huis uit zouden zijn. Inmiddels weet ik ook als geen ander dat stiefkinderen een behoorlijk druk op je relatie kunnen leggen. Helaas, toen het zover was dat wij met z’n tweeën waren bleek hij een onverbeterlijke mopperkont en sjachrijn te zijn. Wat jammer van al die verspilde jaren eigenlijk, want uiteindelijk ging ik ook bij hem weg.

Mijn jongste kreeg de kritiek over zich heen dat ze te veel op mij lijkt. Ik kreeg te horen dat wat hun jongste zusje deed niet kon. Je ging niet scheiden als je kindjes had. Dat was dus met een omweg meteen ook een verwijt naar mij.

Het contact met mijn jongste is fijn. Ik voel me betrokken bij haar leven. Ze heeft die hele mooie, maar ook moeilijke klote jaar in een halve woning gewoond met haar twee kinderen. Zelf had zij de grootste slaapkamer als zit-slaapkamer en haar kinderen deelden een slaapkamer. Een andere gescheiden vrouw had de woonkamer als zit-slaapkamer en haar dochter de andere slaapkamer. De keuken, badkamer en toilet deelden ze. Ik geef het je te doen en ik heb mijn petje voor haar afgenomen.

Gisteren is ze verhuisd naar een eigen flat in een buurt waarin ik zelf ook een flat kreeg na mijn scheiding. Ze heeft  inmiddels een hele lieve vriend en zijn vader heeft de laminaatvloer door het hele huis gelegd. Mijn lief en ik zijn er woensdagmiddag en vrijdag de hele dag geweest. Woensdag moest ik nog werken tot 10.30 uur, daarna ben ik naar huis gegaan en had mijn lief de bus al volgestouwd met alles wat bij ons stond. Het moest daar uitgeladen worden en met de lift naar boven gebracht. Een heel gedoe, want niet alles kon in één keer naar boven. Mijn kleinkinderen wilden helpen, allemaal hiel lief bedoeld, maar handig is dat natuurlijk niet.

Toen alles boven was moesten we naar een ander adres om het laminaat op te halen. Alles de auto in, vervolgens weer uitladen, de lift in en naar boven. Er werd meteen gewerkt aan de vloer van haar slaapkamer. Zelf ben ik naar buiten gegaan met mijn kleinkinderen, terwijl mijn lief aan het klussen ging.

Vrijdagochtend zaten we om 7.00 uur in de auto, zodat mijn lief mee kon met mijn dochter om her en der spullen op te halen. Kasten en een twee persoonsbed, waarvan het hoofdeind te groot bleek te zijn voor de lift. Met z’n vieren hebben ze het via het trappenhuis, tussen de trappen door, naar boven gehesen en geduwd.

Mijn kleinzoon bleef bij mij in de halve woning. Dat vond hij aanvankelijk niet zo leuk, maar hij ontdooide al snel. We zijn de eendjes gaan voeren en hebben bij de bouwvakkers gekeken. Rond lunchtijd gingen we samen naar de nieuwe flat. Daar bleek de vloer in alle slaapkamers al te liggen en ook in de woonkamer. Mijn lief en ik besloten de bedden van de kleinkinderen in elkaar te zetten. Daarna de eethoek, zodat het allemaal al wat leek te worden.

‘s Middags haalde ik mijn kleindochter uit school. Ondertussen was mijn ex met zijn vrouw ook gearriveerd om te kijken hoe de woning van onze jongste er uitzag.

Ik ben moe van de afgelopen dagen, want tussendoor moest ik ook gewoon werken. Vandaag heb ik een wandeltocht van 20 km gelopen en ontstond het verhaal, zoals ik het op kon schrijven, in mijn hoofd.

Een jaar lang heb ik hier niet over willen en kunnen schrijven, maar nu ben ik zo ver dat ik dat kan. Mijn conclusie is dat van mij verwacht word dat ik iedereen accepteer zoals hij of zij is. Aan de andere kant moet ik voldoen aan een bepaald plaatje en vergeet men mij te accepteren zoals ik ben.

En ja, het was dus een heel mooi, maar tegelijkertijd moeilijk klote jaar.