Tag Archives: rollator

Psychofarmaca in de ouderenzorg

psychofarmaca

Regelmatig word ik met mijn neus op de feiten gedrukt: De overheid wil het gebruik van pscychofarmace in de ouderenzorg terugdringen. Het gevolg is dat veel dementerenden onrustig, boos of ongelukkig zijn. Het zijn middelen die de stemming beïnvloeden en alle emoties wat afvlakken. 

Natuurlijk is het beter om dit soort medicatie zo min mogelijk voor te schrijven. Ouderen worden hier suf van, het val gevaar is daardoor groter. Toch maak ik regelmatig mee dat na het afbouwen van de dit soort medicatie het val gevaar niet minder groot is geworden. Veel ouderen lopen nu eenmaal niet meer zoals ze deden toen ze twintig waren. Het wordt allemaal wat onhandiger. Het gebruik van een rollator begrijpen ze vaak niet eens. Die staat in een hoekje te verstoffen terwijl de dementerende van de ene stoel naar de andere loopt om maar ergens houvast aan te hebben.

Gisteren was ik bij mijn ouders en bedacht ik dat mijn moeder al zo’n jaar of 17 een lichte dosering antidepressiva slikt. Doet ze dit niet, dan wordt ze onrustig en maakt van elke mug een olifant. Bovendien gaat ze overal op letten, en loopt vervolgens te mopperen. Mijn ouders wonen nog zelfstandig en mijn moeder mag dat medicijn gewoon blijven slikken. Ik moet er niet aan denken dat ze in een verpleeghuis terechtkomt en de arts daar bedenkt dat dit nodig afgebouwd moet worden omdat dit voor de inspectie een beter beeld geeft. Want scoor je hoog op psychofarmaca, dan krijg je als instelling geheid problemen met diezelfde inspectie.

In het belang van mijn moeder zal ik dan net zo lang zeuren en met argumenten komen tot zij die antidepressiva wel mag slikken. Een verschrikkelijk type zullen ze me in dat verpleeghuis vinden en onderling tegen elkaar zeggen: “O jee, daar heb je die dochter van mevrouw ‘die en die’  weer. Zo’n lastig mens, want daardoor moeten we steeds weer met die arts om tafel over die antidepressiva”.

Patatje met

patatje met

Terwijl ik op mijn bestelling wacht komt ze binnenlopen. Klein, een beetje krom, grijs haar, dik over de tachtig en op haar rollator ligt een klein bosje rozen. Ze bestelt één patat met een kroket.

“Wat een mooi bosje rozen hebt u gekocht. Voor uzelf?” vraag ik haar. Dat blijkt inderdaad het geval. Vroeger had zij altijd een bloemetje op tafel. Vaak plukte ze een boeketje uit eigen tuin. Nu woont ze in De Diemenhof op drie hoog. Daar heeft ze geen tuin. “Acht van die drie euro word ik niet armer.

Mijn bestelling is klaar, ik zeg haar gedag en fiets terug naar huis en overpeins dat ik het geweldig vind zij zichzelf op deze manier trakteert.

Leeg

Met z’n drieën gingen ze naar beneden. Zijzelf achter haar rollator, haar zoon naast haar en daarnaast een vrouw.  Wie dat was wist ze zo gauw niet. Het was vast wel goed, want ze was met haar zoon meegekomen.

“Ik moet straks wel even naar de wc”, zei ze tegen haar zoon. Hij vond het prima en liet weten dat er beneden vast wel een toilet was.

In de lift klapte ze het stoeltje naar beneden en tegen de tijd dat ze goed zat, gingen de deuren open en waren ze op de begane grond.  Ze stond weer op, pakte haar rollator vast en liep met haar zoon en de vrouw mee. “Kijk, daar is het toilet”, en haar zoon wees naar de deur tegenover de lift.  Verbaasd keek ze hem aan en zei: “Ik ga niet naar de wc, want dan ben ik zo leeg”.