Tag Archives: pijn

Schotland 2018 – Beestjes, allemaal beestjes.

DSCN6007

We hebben werkelijk een fantastische vakantie gehad en we gaan in de toekomst vast vaker naar Schotland. Dat is iets wat we zeker weten, maar dan kiezen we wel een ander seizoen if een noordelijker gebied, want al die steekbeestjes, dat is een verhaal apart.

midgets250px-Tabanidae_-_Haematopota_pluvialis

Ooit, in een vorig leven had ik een echtgenoot die voor mij de insectenbeten opving. Ik kan me nog wandelingen herinneren waarbij de kinderen en ik achter hem aan liepen met maaiende armen om alle horzels en dazen bij hem weg te jagen. Dat was voor mij dus een voordeel, maar het woog toch niet op tegen alle nadelen die ik tijdens dit huwelijk tegenkwam.

Mijn lief heeft schijnbaar ander bloed, want tegenwoordig ben ik de gebeten hond. Ik trek insecten aan alsof ik een pot stroop ben. Zo eindigde ik onze vakantie met zo’n 60 insectenbeten. Het begon met de midges midges . Daar hadden we over gelezen, we hadden ons voorbereid en Skin So Soft van Avon gekocht. Een huidolie die als bijwerking heeft dat het de midges op afstand houdt. Dat werkte perfect, want we zagen ze rondvliegen, zo klein als ze zijn, maar ze besloten niet op onze huid te landen. En toch ben ik behoorlijk gestoken door ze, en wel op mijn hoofdhuid. Ja, daar smeer je nu eenmaal geen huidolie op. Ik was zo dom om in de tuin van de cottage te gaan zitten met mijn schetsboek, ingesmeerd met die huidolie maar met onbedekt hoofd. Daar begon het mee, ik zag de midges om mijn hoofd vliegen en heb er nooit aan gedacht dat ze onder mijn haar zouden steken. Daar bleek ik ‘s avonds heel wat bultjes te hebben, maar ook in mijn haargrens. Zowel in mijn nek als op mijn voorhoofd en er zat er zelfs één op mijn ooglid. Vervelende jeukbultjes waren het. Oké, dat werd dus een hoedje en dan nog wel met Schotse ruit en daarmee was dat probleem opgelost.

DSCN6129

Maar dan al die andere steekbeesten en vooral die dazen. Die lieten zich niet verjagen door de Skin So Soft huidolie. Nee, die bleek alleen te werken bij de midges. Aangezien het na twee dagen ontzettend warm werd in Schotland, wat natuurlijk een heerlijk cadeautje was, vermeerderde het aantal insecten zich al snel. We zaten in een bosrijk gebied en zelfs als we hoog op een berg waren bleken er nog steeds van die rotbeesten rond te vliegen. Mijn lief verjoeg ze zodra hij er eentje in mijn buurt zag. Het was bijna geen doen. Dit vroeg om een oplossing en gelukkig hadden we de “Deet” roller bij ons. Dat smeerden we dan ook kwistig over onze armen, benen, hals en gezicht. Het hielp wat, bij mijn lief meer dan bij mij. Dagelijks kwamen er zo’n vier tot zes insectenbeten bij. En het vervelende is dat ik nogal allergisch reageer en flinke bulten krijg die jeuken en tegelijkertijd pijn doen. Vooral als ik ‘s nachts wakker werd leek het alsof ik elke bult afzonderlijk voelde. Als ik er aan krabde vanwege de jeuk hield ik er een schrijnend gevoel aan over. En midden in de nacht betreurde ik het dat ik mijn allergie tabletten niet had meegenomen. MAAR DIE KAN JE KOPEN HOOR, ZELFS IN SCHOTLAND, bedacht ik de volgende ochtend. Dus na het hoedje werden er allergietabletten aangeschaft en dat gaf verlichting. Een uur na inname had ik vrijwel geen last meer van al die vervelende verschijnselen. Kijk, het hield natuurlijk niet de insecten op afstand, want ik kreeg er iedere dag weer insectenbeten bij, maar het was niet hinderlijk meer.

Wat leuk is, is dat je ineens een bijwerking aan de “Deet” roller ontdekt. Ik was in mijn kuit gestoken, het deed zeer en het jeukte. Mijn lief vond dat het tijd werd om nogmaals de Deet roller te gebruiken. Wat bleek? Door die roller over de beet heen te halen verdween de jeuk. Van zulke bijwerkingen hou ik wel.

Maar waarom trok je eigenlijk geen lange broek aan en een shirt met mouwen en zo? Ik hoor het je denken. Dat heb ik op één zo’n warme dag gedaan en wat bleek? ‘s Avonds had ik op mijn schouderblad zo’n beet of vier en op mijn heup zaten er ook nog eens drie. Die dazen steken gewoon door je kleding heen. Je voelt ze dan niet zitten, dus ze krijgen ook alle gelegenheid. Dan kan ik toch gewoon beter in korte broek en hemdje rondlopen?

Waar ik echter niets van begreep was dat ik ook insectenbeten op mijn voet had. Tussen twee tenen, op mijn grote teen en op mijn wreef. Hadden die zich in mijn wandelsokken verstopt, of in mijn wandelschoenen? Ik heb daar werkelijk nooit met blote voeten rondgelopen, had eigenlijk alle dagen mijn wandelsokken en -schoenen aan.

IMG_8099

Maar echt, verder hebben we een geweldige vakantie achter de rug en inmiddels zijn alle insectenbeten zo’n beetje verdwenen, op een paar na.

 

Advertisements

Nooit te oud om te leren

nooit te oud om te leren

Hij is van Afghaanse afkomst en heeft vrijwel altijd pijn in zijn onderlijf. Zijn benen doen niet meer mee en het lijkt mij afschuwelijk als je daar dan op zo’n manier nog meer last van hebt. “Pijn is niet fijn”,  is wat hij dagelijks een aantal keer zegt.

Tot voor kort deed ik altijd op een verkeerde manier zijn kousen aan. Het zijn geen sokken, ook geen steunkousen, maar het is wel materiaal wat steun biedt aan zijn onderbenen. Iedere keer weer begon hij te roepen dat ik hem vermoord had. Steevast reageerde ik met de uitspraak dat hij erg veel lawaai maakte voor iemand die ik net vermoord had. Daar kan hij gelukkig om lachen.

Op een ochtend liet hij weten dat een andere collega dit veel beter kon, maar ja die werkte die dag niet. Ik besloot haar maar eens te vragen hoe zij die kousen dan bij hem aantrok, als we toevallig weer een keer samen aan het werk waren. Ze legde het me uit en het bleek doodeenvoudig de manier te zijn waarop ik meestal bij iemand de steunkousen aantrek.

De eerste keer dat ik dit op deze manier deed was hij helemaal gelukkig. “Wilmaatje, je kan het, hoe kan dat?” Ik liet hem weten dat ik dat geleerd had van de collega die hij had genoemd. Zij is jong, jonger dan mijn jongste dochter en ik vond zijn reactie verrassend: “Wilmaatje, wat goed dat jij, als oudere vrouw, iets wil leren van iemand die nog zo jong is.” Ik moest er stiekem om lachen, want ja, als iemand je in één adem Wilmaatje en oudere vrouw noemt is dat toch wel bijzonder.

Een poosje heb ik gedacht dat “Wilmaatje” kleinerend bedoeld was. Ik heb het hem maar gewoon gevraagd en hij schrok er van. Zo bedoelde hij het niet, hij vond mij gewoon een aardige zuster. Tegenwoordig word ik dus vaak begroet met: “Dag Wilmaatje, eh grote Wilma, oudere dame”.  Dan schieten we allebei in de lach.

En tja, waarom zou ik niet iets willen leren van iemand die veel jonger is? Als het een betere manier is, zodat iemand geen pijn heeft zou het toch gek zijn als ik dat achterwege liet.