Tag Archives: pijn

Boos

boos

Hij moppert dat het een lieve lust is als ik hem naar bed help. Hij wil een dokter zien en spreken.

“Vanwege uw voet?”

“Ja, waarom anders? Die kut-dokter praat alleen maar met jullie terwijl ik met die poot zit. Stuurt ze me naar dat ziekenhuis in Harderwijk, nou daar was het een puinhoop.”

“Daar hadden ze u wel kunnen helpen, maar u wilde niet blijven.”

“Nee, niet in de rotzooi daar. Maar ik wil die kut-dokter nu wel eens zelf zien.”

“Die “kut-dokter”, zoals u haar noemt die werkt hier niet meer. We hebben nu een “meneer dokter” en die kan u niet zó noemen. Maandag is er artsenvisite, ik schrijf u op de lijst, meer kan ik u nu niet beloven. Soms praat een arts inderdaad met ons. Wij zijn de ogen van de arts, om het maar zo te noemen.”
“Nou, dan hebben jullie geen goede ogen.”
“Nee, ik had vast mijn verkeerde bril op.”

Gelukkig kan hij daar een klein beetje om lachen.

Ik denk er later nog eens over na en zie wel in dat hij gelijk heeft. Vaak zien onze bewoners helemaal geen arts en als er een arts komt herkennen ze die persoon vaak niet als arts. Geen witte jas en zo, meestal vrouwen en vaak ook nog eens heel jong. Nu hebben we een mannelijke arts die al wat ouder is.

Misschien moet een arts standaard een stethoscoop om zijn nek hangen. Dat deed de verpleeghuisarts in Purmerend en dat was vast niet omdat hij dat interessant vond staan.

Ik vertel het verhaal thuis aan mijn man die vervolgens in de lach schiet. Een kut-dokter is een gynaecoloog. Die heeft ook helemaal geen verstand van voeten.

Advertisements

Haat – liefde

Mijn bril; ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Het liefst zou ik brilloos door het leven gaan. Dat heb ik ook van mijn 20e tot mijn 40e gedaan. Toen droeg ik lenzen.

bril

Wat brillen betreft ben ik net de prinses op de erwt. Zo’n bril voel ik de hele dag. Is het niet aan mijn neus, dan wel achter mijn oren. Ik zie ‘m ook de hele dag. Hoezo dat dan? Nou, ik kijk tegen de randen van mijn bril aan. Met lenzen heb je dat in ieder geval niet. Met bril wel, want buiten die randen wordt de wereld wazig.

Iedere nieuwe bril betekent voor mij een hele periode wennen. Hoe voelt ‘ie op mijn neus, en hoe achter mijn oren. Waar knelt ‘ie en als ‘ie niet knelt dan zakt ‘ie voor mijn gevoel van mijn neus. En dan nog dat het zien van de randen van de bril. Dat is bij iedere nieuwe bril ook weer anders. Kortom, ik ben een vreselijke zeur als het om brillen gaat.

De laatste nieuwe bril spande de kroon. Eén die er best luxe uitzag, en waarvan ik dacht dat ‘ie heerlijk zou zitten. Zo eentje die niet van je neus glijdt. Dan komt het moment dat ik zo’n nieuwe bril ophaal, deze op mijn neus zet en denk: “Oeps, dit is wel heel anders. Bij deze kijk ik veel meer tegen de randen aan. Daar moet ik aan wennen, hou ik mezelf dan voor.

Na één dag nieuwe bril had ik hoofdpijn. De neusvleugeltjes duwden in mijn neus en ik had er flink rode plekken van. “Als dat maar geen decubitus wordt”, dacht ik nog. Na twee dagen had ik aan de rechterkant van mijn hoofd ook pijn.

Ik weet nog dat ik dacht, tijdens het pianoconcert wat mijn lief en ik bijwoonden, “zouden al die brildragende mensen zo’n last van hun bril hebben?”

Na drie dagen heb ik andere neusvleugeltjes laten plaatsen. Dat scheelde, althans dat dacht ik. Na een week heb ik de bril in de brillenkoker gedaan en mijn oude bril opgezet. Deze bril bracht hoofdpijn door mijn hele hoofd. Mijn hele schedel deed zeer. Ik kon een ander montuur uitkiezen, dus van die mogelijkheid ging ik gebruik maken. Het werd een lichtgewicht montuur. Zo één die, in ieder geval zonder glazen, bijna niets weegt. Met glazen woog ‘ie nog steeds heel weinig. Zelfs minder dan mijn oude bril.

Mooi, dat was opgelost. Ja, dat dacht ik. Niets was minder waar. Mijn neus deed zeer, ik voelde de poten van de bril boven mijn oren en na verloop van tijd ook achter mijn oren. Weer een gang naar de opticien. Er werd gebogen en verbogen en de bril leek beter te zitten. Helaas, nu had ik het gevoel dat ‘ie van mijn neus zakte. Helemaal als ik aan het werk was en op mijn hurken iemands veters strikte. Dan lag die bril nog net niet op die schoen. Mijn hoofd zeurde de hele dag en ik was constant bezig de bril af te zetten en weer opnieuw op te zetten. Een aantal keer ben ik ‘m weer op nieuw af laten stellen, waarna ik hoopte dat ik ‘m niet de hele dag zou voelen.

Alle andere signalen negeerde ik verder. Ik had heel helder zicht, zo helder dat aan het eind van de dag zelfs m’n oogkassen zeer deden. Tegelijkertijd had ik het gevoel dat ik de blauwe borden langs de snelweg niet goed kon lezen. Iedere witte letter leek een extra randje te hebben. “Ik moet mezelf gewoon de tijd geven om te wennen”, hield ik mezelf voor.

Tot ik het zat was en mijn oude bril weer opzette. Weg waren alle kwalen. Het gebruikelijke bleef, ik keek tegen de randen aan, ik voelde ‘m op de neus, maar dit voelde vertrouwd. Dat voel ik al jaren.

De sterkte van mijn glazen was gelijk gebleven, alleen mijn cilinderafwijking was met een kwart toegenomen. En ineens besefte ik dat dit misschien wel de boosdoener was van mijn hoofdpijn en gezeur met dat nieuwe montuur. Ik ging weer terug naar de opticien met dit verhaal. Er werd gemeten vanaf de sterkte van mijn oude bril. Van daar uit werd die cilindersterkte opnieuw bepaald.

Uiteindelijk krijg ik nu dus dezelfde glazen als ik al in mijn oude bril had. Aan één kant wel praktisch, kan ik ze allebei dragen.

Weet je wat wel gek is? Tijdens het meten gaf ik zelf een sterkere cilinderafwijking aan. Niet die kwart meer, maar zelfs driekwart meer. Maar deze keer werd ook nog een keer gemeten toen ik met beide ogen keek. Toen gaf ik aan dat ik niet die driekwart cilindersterkte wilde. Ook niet die kwart, maar gewoon mijn oude cilindersterkte. Dat was voor mijn ogen het rustigst.

En weet je waar ik nu zojuist vandaan kom? Juist ja, bij de opticien. Mijn oude bril zit prima hoor, maar ik was ineens een neusvleugeltje kwijt.

 

Schotland 2018 – Beestjes, allemaal beestjes.

DSCN6007

We hebben werkelijk een fantastische vakantie gehad en we gaan in de toekomst vast vaker naar Schotland. Dat is iets wat we zeker weten, maar dan kiezen we wel een ander seizoen if een noordelijker gebied, want al die steekbeestjes, dat is een verhaal apart.

midgets250px-Tabanidae_-_Haematopota_pluvialis

Ooit, in een vorig leven had ik een echtgenoot die voor mij de insectenbeten opving. Ik kan me nog wandelingen herinneren waarbij de kinderen en ik achter hem aan liepen met maaiende armen om alle horzels en dazen bij hem weg te jagen. Dat was voor mij dus een voordeel, maar het woog toch niet op tegen alle nadelen die ik tijdens dit huwelijk tegenkwam.

Mijn lief heeft schijnbaar ander bloed, want tegenwoordig ben ik de gebeten hond. Ik trek insecten aan alsof ik een pot stroop ben. Zo eindigde ik onze vakantie met zo’n 60 insectenbeten. Het begon met de midges midges . Daar hadden we over gelezen, we hadden ons voorbereid en Skin So Soft van Avon gekocht. Een huidolie die als bijwerking heeft dat het de midges op afstand houdt. Dat werkte perfect, want we zagen ze rondvliegen, zo klein als ze zijn, maar ze besloten niet op onze huid te landen. En toch ben ik behoorlijk gestoken door ze, en wel op mijn hoofdhuid. Ja, daar smeer je nu eenmaal geen huidolie op. Ik was zo dom om in de tuin van de cottage te gaan zitten met mijn schetsboek, ingesmeerd met die huidolie maar met onbedekt hoofd. Daar begon het mee, ik zag de midges om mijn hoofd vliegen en heb er nooit aan gedacht dat ze onder mijn haar zouden steken. Daar bleek ik ‘s avonds heel wat bultjes te hebben, maar ook in mijn haargrens. Zowel in mijn nek als op mijn voorhoofd en er zat er zelfs één op mijn ooglid. Vervelende jeukbultjes waren het. Oké, dat werd dus een hoedje en dan nog wel met Schotse ruit en daarmee was dat probleem opgelost.

DSCN6129

Maar dan al die andere steekbeesten en vooral die dazen. Die lieten zich niet verjagen door de Skin So Soft huidolie. Nee, die bleek alleen te werken bij de midges. Aangezien het na twee dagen ontzettend warm werd in Schotland, wat natuurlijk een heerlijk cadeautje was, vermeerderde het aantal insecten zich al snel. We zaten in een bosrijk gebied en zelfs als we hoog op een berg waren bleken er nog steeds van die rotbeesten rond te vliegen. Mijn lief verjoeg ze zodra hij er eentje in mijn buurt zag. Het was bijna geen doen. Dit vroeg om een oplossing en gelukkig hadden we de “Deet” roller bij ons. Dat smeerden we dan ook kwistig over onze armen, benen, hals en gezicht. Het hielp wat, bij mijn lief meer dan bij mij. Dagelijks kwamen er zo’n vier tot zes insectenbeten bij. En het vervelende is dat ik nogal allergisch reageer en flinke bulten krijg die jeuken en tegelijkertijd pijn doen. Vooral als ik ‘s nachts wakker werd leek het alsof ik elke bult afzonderlijk voelde. Als ik er aan krabde vanwege de jeuk hield ik er een schrijnend gevoel aan over. En midden in de nacht betreurde ik het dat ik mijn allergie tabletten niet had meegenomen. MAAR DIE KAN JE KOPEN HOOR, ZELFS IN SCHOTLAND, bedacht ik de volgende ochtend. Dus na het hoedje werden er allergietabletten aangeschaft en dat gaf verlichting. Een uur na inname had ik vrijwel geen last meer van al die vervelende verschijnselen. Kijk, het hield natuurlijk niet de insecten op afstand, want ik kreeg er iedere dag weer insectenbeten bij, maar het was niet hinderlijk meer.

Wat leuk is, is dat je ineens een bijwerking aan de “Deet” roller ontdekt. Ik was in mijn kuit gestoken, het deed zeer en het jeukte. Mijn lief vond dat het tijd werd om nogmaals de Deet roller te gebruiken. Wat bleek? Door die roller over de beet heen te halen verdween de jeuk. Van zulke bijwerkingen hou ik wel.

Maar waarom trok je eigenlijk geen lange broek aan en een shirt met mouwen en zo? Ik hoor het je denken. Dat heb ik op één zo’n warme dag gedaan en wat bleek? ‘s Avonds had ik op mijn schouderblad zo’n beet of vier en op mijn heup zaten er ook nog eens drie. Die dazen steken gewoon door je kleding heen. Je voelt ze dan niet zitten, dus ze krijgen ook alle gelegenheid. Dan kan ik toch gewoon beter in korte broek en hemdje rondlopen?

Waar ik echter niets van begreep was dat ik ook insectenbeten op mijn voet had. Tussen twee tenen, op mijn grote teen en op mijn wreef. Hadden die zich in mijn wandelsokken verstopt, of in mijn wandelschoenen? Ik heb daar werkelijk nooit met blote voeten rondgelopen, had eigenlijk alle dagen mijn wandelsokken en -schoenen aan.

IMG_8099

Maar echt, verder hebben we een geweldige vakantie achter de rug en inmiddels zijn alle insectenbeten zo’n beetje verdwenen, op een paar na.

 

Nooit te oud om te leren

nooit te oud om te leren

Hij is van Afghaanse afkomst en heeft vrijwel altijd pijn in zijn onderlijf. Zijn benen doen niet meer mee en het lijkt mij afschuwelijk als je daar dan op zo’n manier nog meer last van hebt. “Pijn is niet fijn”,  is wat hij dagelijks een aantal keer zegt.

Tot voor kort deed ik altijd op een verkeerde manier zijn kousen aan. Het zijn geen sokken, ook geen steunkousen, maar het is wel materiaal wat steun biedt aan zijn onderbenen. Iedere keer weer begon hij te roepen dat ik hem vermoord had. Steevast reageerde ik met de uitspraak dat hij erg veel lawaai maakte voor iemand die ik net vermoord had. Daar kan hij gelukkig om lachen.

Op een ochtend liet hij weten dat een andere collega dit veel beter kon, maar ja die werkte die dag niet. Ik besloot haar maar eens te vragen hoe zij die kousen dan bij hem aantrok, als we toevallig weer een keer samen aan het werk waren. Ze legde het me uit en het bleek doodeenvoudig de manier te zijn waarop ik meestal bij iemand de steunkousen aantrek.

De eerste keer dat ik dit op deze manier deed was hij helemaal gelukkig. “Wilmaatje, je kan het, hoe kan dat?” Ik liet hem weten dat ik dat geleerd had van de collega die hij had genoemd. Zij is jong, jonger dan mijn jongste dochter en ik vond zijn reactie verrassend: “Wilmaatje, wat goed dat jij, als oudere vrouw, iets wil leren van iemand die nog zo jong is.” Ik moest er stiekem om lachen, want ja, als iemand je in één adem Wilmaatje en oudere vrouw noemt is dat toch wel bijzonder.

Een poosje heb ik gedacht dat “Wilmaatje” kleinerend bedoeld was. Ik heb het hem maar gewoon gevraagd en hij schrok er van. Zo bedoelde hij het niet, hij vond mij gewoon een aardige zuster. Tegenwoordig word ik dus vaak begroet met: “Dag Wilmaatje, eh grote Wilma, oudere dame”.  Dan schieten we allebei in de lach.

En tja, waarom zou ik niet iets willen leren van iemand die veel jonger is? Als het een betere manier is, zodat iemand geen pijn heeft zou het toch gek zijn als ik dat achterwege liet.