Tag Archives: pianospelen

Mijn claustrofobische ik

 

De microfoon

Kijk, pianospelen is één ding, zingen ook. Maar pianospelen en zingen tegelijk zijn twee dingen die je tegelijk moet doen. Dat is een soort puzzel waarbij alles op z’n plek moet vallen en dat gaat niet van de ene dag op de andere.

Ik weet nog goed, die eerste les zingen en mezelf begeleiden. Echt waar, ik scheet zeven kleuren bagger. Sorry voor het taalgebruik, maar zo zeiden wij dit toen ik nog het voortgezet onderwijs volgde. Dat is inmiddels alweer ruim 40 jaar geleden, maar de kreet ben ik niet vergeten. Net zoals iets “geen pan” is, geen gezicht dus. De polderbewoners kennen deze uitdrukking niet en na ruim vijf jaar hier wonen gebruik ik deze uitdrukking vrijwel niet meer. Toch is het leuk om ‘m af en toe te laten vallen, want dan krijg ik van die verbaasde blikken toegeworpen, maar dat even terzijde.

Maar goed, dat zingen en pianospelen tegelijk. Als iemand mij vorig jaar had verteld dat ik dit zou gaan doen had ik ‘m waarschijnlijk voor gek versleten. Niets zo veranderlijk als een mens, ook ik niet, en laat ik het nu ontzettend leuk vinden. De zoektocht om het akkoordenschema om te zetten in een begeleiding, de puzzel die dat voor mij is om uiteindelijk tot iets te komen wat leuk is. En dan die teksten uit m’n hoofd leren. Ik heb nog nooit zoveel gezongen als de laatste paar maanden. Zelfs in de auto galm ik af en toe een song, maar dat blijkt toch niet altijd handig te zijn. Want wat gebeurt er dan? Ik ga veel te hard rijden en dat heb ik pas door als ik wel erg veel auto’s passeer. Dus zingen in de auto doe ik maar niet meer en als ik wel zing doe ik het zachtjes. Gek genoeg ga ik dan niet harder rijden. Of misschien is dat logisch en is daar een wetenschappelijke verklaring voor. Wie het weet mag het zeggen.

En dan heb je nog die microfoon. Een hulpmiddel wat ik nog niet eerder gebruikt heb, dus het was even wennen. De eerste keer kreeg ik daar een zeer claustrofobisch gevoel door. Die microfoon kwam veel te dichtbij en tja, daardoor werd voor mijn gevoel de ruimte om me heen kleiner. Idioot eigenlijk, alhoewel, ik voel me bij vlagen ook claustrofobisch achter mijn bril. Vooral als het warm is. Ja, een beetje raar ben ik wel.

Maar ook je eigen stem horen alsof ‘ie niet uit jezelf komt. Dat was toch ook wel wat vreemd en ik wist ook niet goed of ik dit nu wel mooi vond. Maar ook dat blijkt te wennen.

De laatste twee lessen kwam de microfoon er ook aan te pas, want tja, het is wel iets waar ik mee moet leren omgaan. Achter de vleugel had ik nagenoeg geen last van dat ding. Ik kon de muziek, nou ja muziek? Als je op mijn papier kijkt zie je alleen tekst met daarboven akkoorden geschreven. Ha ha, nooit gedacht dat ik dat zou kunnen, maar het lukt. Maar goed, ik kon de muziek goed zien. Dat was de laatste keer een ander verhaal, want ik had les op de piano die achter in de tuin in een tent stond. De piano bleek lager te zijn dan de vleugel, waardoor ik hoger zat dan normaal. Mijn muziek stond lager dan normaal en eerlijk gezegd stond de microfoon, volgens mij een andere, toch behoorlijk in de weg. Claustrofobie werd meteen geboren, maar die heb ik meteen geparkeerd. Dan kon ik er niet bij gebruiken, maar ondertussen probeerde ik wel zo nu en dan p, microfoon heen te kijken om de muziek te kunnen zien. Ja, dat kan natuurlijk niet, want dan zing je naast de microfoon. Dat heeft volgens mij een beetje vreemd effect. Waarom ik naar de muziek moest kijken weet ik ook niet, want het zit in mijn vingers en in mijn hoofd.

Het is maar goed dat ik deze ervaring heb opgedaan, dan vlieg ik zaterdag hopelijk niet uit de bocht. Die claustrofobie laat ik gewoon thuis en ach, als er iets mis gaat is er nog geen man overboord. Dan ben ik waarschijnlijk wat uit mijn hum maar daar ga ik niet dood aan.

Advertisements

Muziekles of therapie

muziekles of therapie 1

Sinds kort heb ik een andere pianodocent. Na een paar lessen heeft hij al door dat ik me niet prettig voel bij forte spelen. Voor de niet-muziekkenners, dit is luid/sterk/hard spelen. Zijn indruk klopt als een bus. Ik voel me er inderdaad vaak niet prettig bij. Mijn vorige pianodocente was blij dat ze een leerling kreeg die ook zacht op de vleugel kon spelen, dat hoef ik dus niet meer te leren.

Ben ik bang dat ik overlast veroorzaak? Misschien speelt het mee. Aan de andere kant denk ik niet dat dit de oorzaak is. In de periode dat ik in een vrijstaande woning woonde speelde ik meestal ook niet hard. Het lijkt overigens heel wat, die vrijstaande woning. Laat ik je uit de droom helpen. Het was een vrijstaande bovenwoning, boven een slagerij.
Ook in de periode dat ik kerkorgelles had ging mijn voorkeur uit naar de zachtere, warmere registers. Zodra er een trompet of iets dergelijks bijgetrokken moest worden voelde het voor mij niet fijn meer. Hoe minder registers ik gebruikte, hoe prettiger ik me voelde.

Waar komt dat vandaan? Het is toch van de zotte dat ik blogschrijfster ben, goed kan tekenen en pianospelen, in een koor zing en dit vervolgens het liefst zou verstoppen. Hoe tegenstrijdig is het dat ik aan de ene kant wil laten zien en horen wat ik kan terwijl ik aan de andere kant liever niet te veel opval? Is dat het resultaat van hoe ik ben opgevoed? Zit het in mijn genen? Is het onzekerheid of ben ik gewoon bescheiden?

Aan de manier van spelen is af te leiden wat voor persoonlijkheid ik ben. Tja, daar kan ik wel iets mee, maar het zet me ook aan het nadenken. Ik weet wel dat mijn lief aan mijn spel kan horen wanneer ik boos of gefrustreerd ben. Dan hamer ik op de toetsen en leef ik mijn frustratie op de piano uit. Daar zoek ik dan ook wel muziek bij waar dat bij kan. Met iets zoets of romantisch lukt dat niet. Zou het ook te horen zijn als ik verdrietig ben of juist heel blij? Dat heb ik mijn lief nooit gevraagd en hij heeft er ook nooit iets over gezegd.

Stel dat het bescheidenheid is, misschien is die helemaal niet terecht. Dat is lastig, want ik heb altijd geleerd dat dit de mens siert. Al te veel of valse bescheidenheid is natuurlijk helemaal niet goed. Als ik daar last van heb wordt het tijd dat ik dat overboord gooi.

Wat gebeurt er als ik me, door op een andere manier met die muziek om te gaan, prettiger ga voelen bij forte spelen? Gooi ik die onterechte of valse bescheidenheid dan van me af? Krijg ik er meer zelfvertrouwen door? Word ik zelfs een totaal ander mens?

Weet je wat ik doe? Ik ga gewoon lekker piano spelen en probeer de aanwijzingen toe te passen. Dan zie ik wel of ik daardoor verander en misschien gaat dat zo geleidelijk dat ik het niet eens in de gaten heb. En als ik me dan uiteindelijk heel erg prettig voel bij dat forte ben ik misschien wel verandert in een bitch. Maar dan wel in een bitch die goed piano kan spelen.

Geluidsoverlast

geluidsoverlast

Ik weet nog goed dat ik aan de vorige eigenaar van dit huis vroeg of de woning erg gehorig was. Zij verschoot van kleur en liet weten dat de buurjongen nog wel eens de radio wat hard aan had staan. Vervelend, maar daar vroeg ik het niet om. Ik speel dagelijks piano en ik weet dat die geluidstrillingen via de betonnen vloer naar de rest van de huizen gaat.

Mijn buren horen mij inderdaad als ik piano speel. Aan de ene kant wonen buren die daar geen punt van maken. Zij vindt het zelfs wel prettig en rustgevend. Laat ik eerlijk zijn, ik speel op niveau dus gepruts is het niet. Het betekent echter ook dat ik dagelijks studeer, want ik heb nog steeds pianoles. Heerlijk vind ik dat.

De andere buren vinden het geloof ik niet zo heel fijn. Vooral hij houdt niet zo van pianomuziek. Dat is jammer voor hem, aan de andere kant houden wij ook niet van de ‘boenkeboenke-muziek’ die zoonlief daar regelmatig hard aan heeft staan. Hij moet dan even los en dat moet kunnen vindt hij. Dat dit dan zo hard moet dat wij de teksten van de muziek kunnen verstaan gaat ons wat te ver.

Nu, anderhalf jaar verder is het gelukkig een stuk minder. Het heeft wat botsingen gegeven en steevast was hun reactie: “Maar wij horen de piano ook.” Dat klopt, want ik speel dagelijks een half uur tot drie kwartier. Altijd overdag en als ik al eens ‘s avonds speel is het altijd direct na het eten. Na half acht ga ik echt niet meer achter de piano. De muziek van de buurjongen hoorden wij vaak diverse keren op een dag. Oké, inmiddels niet zo heel vaak meer. Slechts een enkele keer moet hij weer los.

Sinds kort heb ik een nieuwe pianodocent. Het viel mij op dat hij een kleed onder de vleugel heeft liggen. Dat zette mij aan het denken en vandaag gingen wij op zoek naar een loper die onder de piano kan en niet opvalt. Op naar Kwantum, die heeft vaak best voordelige coupons of restanten vloerbedekking. Bij de lopers stond nog een een kleine rol, donker van kleur en met rubberen onderlaag. Precies wat wij zochten. Acht euro de strekkende meter. Het hele stuk was krap twee meter lang en al gauw bedacht ik dat wij daar toch korting op zouden moeten krijgen. Ik bedoel maar, wie koopt er nu een loper van minder dan twee meter. Ik liet die opmerking vallen en de verkoper ging er direct in mee. Hij schreef een bon uit en we kregen het hele stuk voor acht euro mee. Dat scheelde ons minimaal een euro of vijf.

Wij vervolgden onze weg en keken nog even naar een stuk raamfolie. Na de ramen van de huiskamer moest het badkamerraam nog van een stukje voorzien worden. Bij Trekpleister waren de rollen in de aanbieding, maar uiteraard was de hele voorraad op. Bij Kwantum waren ze beduidend duurder. Een rol van twee meter voor tien euro. We hebben helemaal geen twee meter nodig. Er lag ook een rol zonder verpakking waar een stuk uitgeknipt bleek te zijn. Raar, zoiets doe je toch niet. Aan de andere kant kon het voor ons wel eens korting opleveren. Mijn lief en ik naar de balie met die vraag en eerlijk gezegd was ik ook wel benieuwd waarom dat stuk uit de rol was geknipt. Volgens de verkoopster was dat gedaan voor iemand die thuis een stukje uit wilde proberen. Nog nooit van gehoord en best wat raar dat ze die rol dan gewoon in het schap laten liggen. Maar korting kregen we, zelfs flinke korting, want voor twee euro vijftig mochten wij de aangebroken rol meenemen.

Geweldig vond ik het, want voor tien euro vijftig waren we gewoon klaar. Wat ik al niet over heb om de overlast zo klein mogelijk te houden. Eerlijk is eerlijk, het raamfolie was daar ook voor bedoeld. Niet voor het geluid, maar voor de inkijk.

De val

31-01-2015 (1) “Zal ik wel, zal ik niet?”, was mijn overpeinzing gisterochtend. Ik stond op het punt om naar Sneek te rijden voor een wandeltocht van 15 km. De weersvoorspelling was goed, dus waarom ook eigenlijk niet? Terwijl ik mijn spullen bij elkaar pakte en het lunchpakketje in mijn tas deed stond mijn lief de ramen van mijn auto al schoon te krabben. ‘Oeps, mijn fototoestel ligt nog boven. Even pakken’, dacht ik. Al met al duurde het even voordat ik bij de auto was en op de stoep glibberde ik nog bijna onderuit. Ondertussen waren mijn ramen al helemaal schoon. Lief, zo’n lief. “Mijn gsm”, zei ik tegen hem, “die moet ook mee. Stel je voor dat ik uitglij en een been breek. Dan moet ik jou en 112 kunnen bellen.” Na een half uurtje arriveerde ik bij de startlocatie in Sneek. Een restaurant, vlak bij het spoor. Inschrijven, betalen en eerst nog een lekker kopje koffie voordat ik startte. En dan, zoals altijd, nog een bezoekje aan het toilet. Ik miste het opstapje, struikelde en lag ineens languit in de gang. Alles nog heel, alleen mijn pink had een ontvelling, het topje kreeg een kleine bloeduitstorting en onder mijn nagel bloedde het. Terwijl ik weer overeind kwam en constateerde dat mijn knie wat zeer deed, denderde de barvrouw de gang in. Geschrokken door het lawaai was ze meteen mijn kant op komen rennen. “Niks aan de hand hoor”, verzekerde ik haar. “Ik zag het opstapje over het hoofd.” Na het bezoek aan het toilet besloot ik toch even een pleister te vragen voor mijn pink. Het bloedde, was wat gevoelloos en het eerste wat ik dacht was: “Dat wordt lastig pianospelen”. De barvrouw kon geen EHBO trommel vinden dus dook ze in haar eigen tas. Ze heeft vast jonge kinderen, want ik kreeg van haar een mooie roze met wit geruite pleister. 31-01-2015 (3)31-01-2015 (4) 31-01-2015 (9)Van mijn knie had ik geen last, die pijn trok gelukkig snel weg. Mijn pink bleef wel wat lang gevoelloos, maar ook dat verdween. Onderweg was het af en toe wel wat glibberig, maar vallen deed ik niet, Ook niet toen ik in De Stadsherberg een sanitaire stop hield. En gelukkig ook niet toen ik door een zeer blubberig gebied tussen de Schotse Hooglanders doorliep. De modderspetters zaten tot aan mijn knieholtes, zag ik later. Ondanks de wat ongelukkige start, werd het een mooi tochtje waarbij ik weer heel wat gedachten heb kunnen ordenen. En het pianospelen? Dat ging gelukkig ook nog prima!