Tag Archives: pianoles

Afwezig

afwezig

Ik ga wat afwezig door het leven deze week. Met mijn hoofd ben ik er niet helemaal bij. Mijn lief merkt het ook op. Hij vertelt mij iets en nog geen vijf minuten later vraag ik hem naar iets wat hij vlak daarvoor vertelde. Beetje balen lijkt me dat.

Afwezig loop ik ook over straat. Op de automatische piloot naar de Jumbo terwijl ik naar de opticien wilde om mijn neusvleugeltjes te vervangen.
Gedachteloos lees ik de krant, maar opslaan wat ik lees is er niet bij.

Gek, ik dacht dat ik helemaal niet zo met het huiskamerconcert bezig was waar ik zondag aan mee doe. Schijnbaar toch wel en helemaal overtuigd ben ik als ik ‘s nachts droom. Een wat vreemde droom, maar wel met een helder signaal: “Ik ben wel degelijk in mijn hoofd bezig met het huiskamerconcert.” Vandaar mijn “afwezigheid”.

Ik ging naar pianoles. Daar is niks vreemds mee, want dat doe ik wekelijks. Maar in mijn droom had ik mijn oudste dochter mee en dat slaat werkelijk nergens op. In mijn tas had ik allerlei boeken gepropt, maar mijn “pianobril” was ik vergeten.

Aangekomen bij het huis van mijn leraar leek niets op hoe het daar is. Perzische kleedjes in de kamer, oude antieke meubelen. Een beetje zoals bij mijn lerares in Purmerend, maar toch ook weer niet helemaal.
Het was er druk, er waren meer mensen. Wat die daar deden was me niet duidelijk. Ze kregen geen les, misschien was het een openbare les. Die heb ik nog nooit gehad overigens.

De vleugel was vervangen door een harmonium en daar kreeg ik les op. Toen ik de boeken uit mijn tas haalde bleek er een boek over Schotland tussen te zitten. Daar had ik wel een verklaring voor, want we hadden de dag er voor een reis naar dat land geboekt. De bedoeling was dat ik uit dat boek zou spelen. Oeps, mijn “pianobril”, waar was die gebleven? Niet mee, maar dat gaf niet, want de plaatjes in het boek over Schotland kon ik zonder die bril prima zien.

Van mijn pianoleraar kreeg ik een preek dat ik beter voorbereid op les moest komen. Niet zomaar van alles in mijn tas proppen zonder er bij na te denken. “Het voorbereiden zit ‘m al in je tas inpakken en onderweg je vast concentreren op wat je  ga spelen.

Ik verontschuldigde me en legde uit dat ik mijn tas snel ingepakt had voordat ik naar mijn werk ging. Na mijn werk kon ik het net redden om op tijd op les te zijn. Ja, voorbereid was ik bepaald niet in deze droom.

Advertisements

Ik stop met roken

Ik stop-met-roken-3

Ja, het is zo ver, ik stop er mee. Het zou ook eens tijd worden, want roken kost handenvol geld. Dat zou niet zo’n punt zijn als die pianolessen wat minder duur waren, maar ja, ook die kosten geld en nu heeft mijn pianoleraar de tarieven ook nog eens met 1% verhoogd. Oké, er staat tegenover dat ik 10% korting krijg omdat ik wekelijks kom. Eigenlijk jammer dat ik niet nog meer korting krijg omdat ik zo ijverig studeer. Ik zal hem dat toch eens voorstellen.

Aanvankelijk had ik eens in de twee weken een uur les. Dat was financieel goed te overzien. Maar ja, het zingen wat ik er bij ging doen paste eigenlijk niet meer in dat uurtje. Wel geprobeerd hoor, maar het pianospelen raakte naar mijn idee helemaal ondergesneeuwd en dat vond ik jammer. Eerlijk gezegd werd ik er sjagrijnig van en met een onvoldaan gevoel ging ik iedere keer na de les naar huis. Zo werd het op een gegeven moment eens in de twee weken anderhalf uur. Hierdoor werd het wat duurder, maar ach, een kniesoor die daar op let.

Ook dit beviel niet. ik was na anderhalf uur compleet op. Mijn concentratievermogen zakte beneden peil en daardoor rees de vraag of ik niet beter iedere week drie kwartier kon lessen. Kom op, dacht ik, dan maak ik er gewoon een uur van. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te bedenken dat het daardoor twee keer zo duur werd. Buiten dat ging ik er in een enthousiaste bui ook nog zangles bij nemen. Tel daar de Schumann Akademie bij op en mijn Calvinistische opvoeding ging zich met de gang van zaken bemoeien.

Er ontstond een chaos in mijn hoofd. Allerlei laatjes van mijn hersenkast floepten open en gingen met elkaar de discussie aan: “Kon dit allemaal wel? Zoveel geld aan een hobby uitgeven? Mijn andere hobby, schilderen en tekenen verdient zichzelf redelijk terug. Maar aan dat pianospelen en zingen hou ik geen geld over. En de Schumann Akademie doe ik ook al zonder enig ander doel dan meer van muziek leren begrijpen.” Komt nog bij dat ik ooit in een grijs verleden getrouwd was met een man die vaak zei: “Het houdt ook nooit op hè, je wil altijd maar meer!” In die tijd had ik orgelles en begon ik ook nog eens aan een dirigentenopleiding. Helaas, die heb ik nooit afgemaakt want mijn huwelijk strandde. Financieel had ik die opleiding wel kunnen blijven volgen, maar met een bijna fulltime baan en drie pubers had ik daar de tijd niet voor. Dan moet je gewoon keuzes maken en dat viel me best zwaar, want ik vond het geweldig leuk om te doen.

Door al discussie in mijn hoofd sloeg ik aan het rekenen. Eén pakje sigaretten per dag is dus ongeveer 30 pakjes per maand. Dat kost toch gauw een slordige € 195,– en op jaarbasis is dat € 2.340,–. Van dat bedrag kan ik heel wat lessen betalen. Dan hou ik zelfs nog geld over om af en toe een nieuw muziekboek aan te schaffen en de pianostemmer te betalen. Minder roken of stoppen was dus een hele goede beslissing.

Aan het eind van het afgelopen lesjaar vroeg ik aan mijn pianoleraar wat mijn nieuwe maandbedrag zou worden. Tot die tijd had ik dat bedrag uit mezelf wat opgekrikt zodat ik niet een hele hoge eindafrekening zou krijgen. Hij was zelf een beetje de draad kwijtgeraakt door al die veranderingen dus hij wist het niet precies. “Dat is jammer, want dan weet ik niet hoeveel minder ik moet gaan roken.”

Stomverbaasd keek hij me aan en zei: “Maar rook jij dan?”

“Welnee, maar op die manier maak ik het voor mezelf acceptabel dat ik zoveel geld aan mezelf uitgeef. Als ik het hele bedrag de lucht in blaas is het ook weg en krijg ik er niets voor terug. Nu heb ik er tenminste nog lol van.

Eigenlijk best jammer dat ik niet rook. Het levert toch een aardige jaarlijkse besparing op als ik dan zou stoppen.