Tag Archives: optreden

Liefs uit Londen

 

Bijna tien jaar geleden, ik zong toen nog in het waterlandskamerkoor en behaalde het diploma voor verpleegkundige. Ik gaf mezelf een stuk of wat zanglessen cadeau. Wat nerveus ging ik naar de eerste zangles. Een jonge vrouw stond me op te wachten en liet met wat inzing oefeningen doen. Daarna kreeg ik de tekst van “Liefs uit Londen” mee. Dat moest ik maar mee gaan zingen met een youtube filmpje.

Ik vond het helemaal niets en na twee lessen gaf ik aan dat dit niet was wat ik zocht. Ik wilde gewoon zangoefeningen en iets klassieks zingen. Daar had de docente niet veel kaas van gegeten, bovendien kon ze wat ik zong niet op de piano begeleiden. Toch zette ik dit door en tijdens de laatste les zong ik twee liederen uit de Schubert cyclus waarbij de piano docent van de muziekschool werd opgetrommeld om me te begeleiden.

Nu bijna tien jaar verder zing ik “Liefs uit Londen”. Door mijzelf uitgekozen en het was een interessante weg om te gaan: De begeleiding uitzoeken, het ritme goed te pakken krijgen want ik moest het zelfs met metronoom zingen thuis. Een geweldig liedje vind ik het. Na wat uitzoekerij bleek het gemaakt te zijn naar aanleiding van een bordspel “Reis om de wereld”. Zelf gaf ik er een andere betekenis aan, waarschijnlijk ingegeven door mijn werk in het verpleeghuis. Ik stelde me zo voor dat ik ziek in bed lag en mijn partner op reis ging. Hij zou mij kaartjes sturen en op die manier aan mij denken en zo zou ik een klein beetje met hem meegaan.

De opname is gemaakt toen ik meedeed aan een Open Podium in Zwolle. Ik was als eerste aan de beurt en speelde Bach op de vleugel en daarna zong ik Liefs uit Londen.

Advertisements

Mijn claustrofobische ik

 

De microfoon

Kijk, pianospelen is één ding, zingen ook. Maar pianospelen en zingen tegelijk zijn twee dingen die je tegelijk moet doen. Dat is een soort puzzel waarbij alles op z’n plek moet vallen en dat gaat niet van de ene dag op de andere.

Ik weet nog goed, die eerste les zingen en mezelf begeleiden. Echt waar, ik scheet zeven kleuren bagger. Sorry voor het taalgebruik, maar zo zeiden wij dit toen ik nog het voortgezet onderwijs volgde. Dat is inmiddels alweer ruim 40 jaar geleden, maar de kreet ben ik niet vergeten. Net zoals iets “geen pan” is, geen gezicht dus. De polderbewoners kennen deze uitdrukking niet en na ruim vijf jaar hier wonen gebruik ik deze uitdrukking vrijwel niet meer. Toch is het leuk om ‘m af en toe te laten vallen, want dan krijg ik van die verbaasde blikken toegeworpen, maar dat even terzijde.

Maar goed, dat zingen en pianospelen tegelijk. Als iemand mij vorig jaar had verteld dat ik dit zou gaan doen had ik ‘m waarschijnlijk voor gek versleten. Niets zo veranderlijk als een mens, ook ik niet, en laat ik het nu ontzettend leuk vinden. De zoektocht om het akkoordenschema om te zetten in een begeleiding, de puzzel die dat voor mij is om uiteindelijk tot iets te komen wat leuk is. En dan die teksten uit m’n hoofd leren. Ik heb nog nooit zoveel gezongen als de laatste paar maanden. Zelfs in de auto galm ik af en toe een song, maar dat blijkt toch niet altijd handig te zijn. Want wat gebeurt er dan? Ik ga veel te hard rijden en dat heb ik pas door als ik wel erg veel auto’s passeer. Dus zingen in de auto doe ik maar niet meer en als ik wel zing doe ik het zachtjes. Gek genoeg ga ik dan niet harder rijden. Of misschien is dat logisch en is daar een wetenschappelijke verklaring voor. Wie het weet mag het zeggen.

En dan heb je nog die microfoon. Een hulpmiddel wat ik nog niet eerder gebruikt heb, dus het was even wennen. De eerste keer kreeg ik daar een zeer claustrofobisch gevoel door. Die microfoon kwam veel te dichtbij en tja, daardoor werd voor mijn gevoel de ruimte om me heen kleiner. Idioot eigenlijk, alhoewel, ik voel me bij vlagen ook claustrofobisch achter mijn bril. Vooral als het warm is. Ja, een beetje raar ben ik wel.

Maar ook je eigen stem horen alsof ‘ie niet uit jezelf komt. Dat was toch ook wel wat vreemd en ik wist ook niet goed of ik dit nu wel mooi vond. Maar ook dat blijkt te wennen.

De laatste twee lessen kwam de microfoon er ook aan te pas, want tja, het is wel iets waar ik mee moet leren omgaan. Achter de vleugel had ik nagenoeg geen last van dat ding. Ik kon de muziek, nou ja muziek? Als je op mijn papier kijkt zie je alleen tekst met daarboven akkoorden geschreven. Ha ha, nooit gedacht dat ik dat zou kunnen, maar het lukt. Maar goed, ik kon de muziek goed zien. Dat was de laatste keer een ander verhaal, want ik had les op de piano die achter in de tuin in een tent stond. De piano bleek lager te zijn dan de vleugel, waardoor ik hoger zat dan normaal. Mijn muziek stond lager dan normaal en eerlijk gezegd stond de microfoon, volgens mij een andere, toch behoorlijk in de weg. Claustrofobie werd meteen geboren, maar die heb ik meteen geparkeerd. Dan kon ik er niet bij gebruiken, maar ondertussen probeerde ik wel zo nu en dan om microfoon heen te kijken om de muziek te kunnen zien. Ja, dat kan natuurlijk niet, want dan zing je naast de microfoon. Dat heeft volgens mij een beetje vreemd effect. Waarom ik naar de muziek moest kijken weet ik ook niet, want het zit in mijn vingers en in mijn hoofd.

Het is maar goed dat ik deze ervaring heb opgedaan, dan vlieg ik zaterdag hopelijk niet uit de bocht. Die claustrofobie laat ik gewoon thuis en ach, als er iets mis gaat is er nog geen man overboord. Dan ben ik waarschijnlijk wat uit mijn hum maar daar ga ik niet dood aan.