Tag Archives: ongerust

De schoenmaker

Ik baalde flink, want voor de tweede keer binnen een jaar moest mijn wandelschoen gerepareerd. Alweer liet aan de binnenkant de zool los. Vorige keer kreeg ik van de schoenmaker op m’n kop, want ik had de boel eerst zelf gelijmd. Dat had ik beter niet kunnen doen, want nu moest hij de lijm er eerst uitkrabben. Tja, weet ik veel. Liefst had ik de schoen naar de winkel terug gebracht. Maar ja, ik had de schoenen in een ander deel van het land gekocht en uiteraard het bonnetje niet bewaard. Dan blijft alleen de schoenmaker over.

Vrijdagmiddag bracht ik de schoenen weg met de vraag of ik ze de volgende dag kon ophalen, want zondag zou ik gaan wandelen. “Natuurlijk kan dat, maar wel voor énen, want daarna is de zaak dicht” werd mij verteld.

Zaterdagochtend ging ik eerst naar de kapper en om half tien liep ik bij de schoenmaker naar binnen. Mijn schoen was nog niet gerepareerd. Vrijdag in de namiddag hield de machine er mee op, maar hij repareerde de schoen waar ik bij stond. Al werkend vertelde hij dat zijn vrouw vanmorgen alleen naar de Scapino was. Hij was trots op haar, dat kon ik horen. Belangstellend vroeg ik of zij dat nog niet eerder alleen had gedaan.  Wat bleek, zijn vrouw zit in een rolstoel en is voor een groot deel afhankelijk van hem. Iedere werkdag belt hij om half vier naar huis. Als zijn vrouw niet opneemt wacht hij af of zij terugbelt. Als er om vier uur nog steeds niet teruggebeld is sluit hij de zaak en rijdt als een speer naar huis. De laatste keer dat dit gebeurde reed de politie achter hem aan, want uiteraard reed hij te hard. Hij nodigde de agenten uit mee naar binnen te gaan, zodat zij konden zien waarom hij zoveel haast had. ZIjn vrouw lag languit in de gang. De bon voor te hard rijden heeft hij nooit gekregen. Bovendien werd kreeg hij politie escorte naar het ziekenhuis. Kijk, dat scheelde tijd.

Tijdens het praten keek hij af en toe naar buiten. Ik denk dat hij wat ongerust was. Toen ik op de fiets stapte betrapte ik me er op dat ik keek of ik een vrouw in een rolstoel zag rijden. Even kreeg ik het gevoel dat ik misschien bij de Scapino naar binnen moest lopen. Ik deed het niet en dat is ook goed. Dit echtpaar kan heel goed op zichzelf passen. Ze hebben daar prima afspraken over.

Normandië – Herinneringen

Zoals je weet hebben we een poosje geleden in Normandië gekampeerd. Ik ontkwam er niet aan dat daarbij allerlei herinneringen naar boven kwamen.

Zo’n twintig jaar geleden kampeerde ik daar met mijn ex-echtgenoot en onze kinderen. We hadden een camping geboekt aan de oceaan, aan de rand van het kleine dorpje St. Germain sur Ay. Wat me nog bijstaat is dat we daar, op één dag na, drie weken lang heerlijk zonnig weer hadden. De camping bestond uit grote, door heggetjes afgeschermde plekken en de paden tussen de kampeerplekken bestonden uit wit grind. Het zonlicht werd daar behoorlijk door weerkaatst, waardoor het allemaal heel licht was. Het waaide er vrijwel altijd, behalve die ene dag dat het regende.

IMG_2843

Er was eigenlijk maar één ontgoocheling en dat was het strand. Dat was namelijk niet zoals wij dat in Nederland gewend zijn. Die teleurstelling kan ik nog zó opdiepen uit mijn geheugen. We liepen daar, met de kinderen, het duinpad af naar het strand. Wat troffen we daar aan? Een hele grote natte vlakte van hard nat zand, bezaaid met zeewier. Het rook er onfris en als je op je handdoek ging zitten sprongen de zandvlooien om je heen. Het was eb en om bij de oceaan te komen moesten we zeker een km lopen. Het verschil tussen eb en vloed is daar enorm groot, want ik herinner me ook van een keer dat er geen strand was. Vanuit het duinpad kwamen we bij de rotspartij en daarachter was direct het water. Het zeewier slingerde zich direct om je benen heen zodra je het water in ging. Vreselijk vies natuurlijk en de kinderen wilden er dus duidelijk niet in. Ik zelf overigens ook niet, want ook ik vond het onbeschrijfelijk vies. Doordat het zand altijd nat en hard was kon je er wel goed kastelen op bouwen. Ook klapperen met een hard balletje ging daar prima.

IMG_2844 Deze vakantie zijn we op de fiets naar dit dorpje gegaan. Heel even vroeg ik me af wat mijn echtgenoot met al mijn eerdere vakantieherinneringen moest. Zou hij dat vervelend vinden? De enige manier om daar achter te komen was het hem te vragen. Hij vond het geen probleem. We zijn niet op de camping gaan kijken, maar door het dorpje naar het strand gefietst. Mijn herinnering klopte precies met wat ik daar nu aantrof. Het was eb en ik zag datzelfde harde natte strand, bezaaid met zeewier en het stonk er nog steeds. Er reden wat tractoren over het strand, waarschijnlijk om vissersboten naar het water te brengen.

In het dorpje herkende ik de mini supermarkt, maar verder leek alles ruimer opgezet. In mijn herinnering was het straatje smaller, maar misschien stonden er toen wel kraampjes omdat er markt was. Dat weet ik niet meer.

IMG_2845

Het plein met de draaimolen herkende ook en meteen vloog er een laatje open in mijn hersenladekast: Kermis! En wat voor één, een minikermis was er twintig jaar geleden en mijn zoon, die toen dertien was, mocht daar met de ouders van een vriendje mee naar toe. Niks mis mee zou je zeggen. Nee hoor, behalve dan dat het vriendje van Franse afkomst was en geen woord Nederlands sprak. Hoe die twee het voor elkaar hebben gekregen om dit met elkaar af te spreken weet ik nog steeds niet. Volgens mij mocht mijn zoon ook eten bij het vriendje in de stacaravan en zijn wij, nadat we gegeten hadden met onze twee dochters ook naar de kermis gegaan. We kwamen, naar Franse begrippen, veel te vroeg, want er was nog geen enkele attractie open zodat ik me vertwijfeld afvroeg naar welke kermis mijn zoon dan was.

We hebben er vast wel een poosje rondgelopen en zijn toen weer terug naar de camping gegaan. Zoonlief kwam maar niet thuis, zodat ik hoe langer hoe ongeruster werd. Uiteindelijk was het al helemaal donker en nog steeds was hij er niet. Wat verfoeide ik mezelf dat wij niet even kennis waren gaan maken met de ouders van het vriendje, zodat we in ieder geval wisten met wie hij mee was. Mobiele telefoons waren er nog niet, dus elkaar bellen was er niet bij.

In het donker en in de kou, want ’s avonds koelde het flink af, bleef ik in mijn eentje voor de tent zitten. Natuurlijk had ik een gaslampje aan, wat denk je nu? Mijn ex-echtgenoot vond waarschijnlijk dat ik beter binnen kon gaan zitten, maar ik had het gevoel dat ik dan opgaf. Een niet te beredeneren gevoel waar ik aan toegaf, dus bleek ik zitten waar ik zat. Eindelijk, na elven kwam mijn zoon thuis. De kermis bleek pas om 21.00 uur te zijn gestart en hij had zich prima vermaakt.

Zelfs nu begrijp ik nog steeds niet dat ik niet even kennis ben gaan maken met de ouders van dat vriendje. Dat was toch een kleine moeite geweest en met handen en voeten hadden ook wij, want ook ik spreek geen Frans, best een afspraak kunnen maken over het tijdstip van thuiskomen. In ieder geval had ik dan geweten hoe laat het zou worden en had ik niet met al die ongerustheid in mijn lijf, in het donker en in de kou voor de tent hoeven blijven zitten.