Tag Archives: medicijn

Kort door de bocht

Kort door de bocht

Nou, daar zit ik dan, in een verpleeghuis. Ik denk niet dat ik hier aan wennen kan, bovendien ben ik nog veel te jong. Ik weet dat ik MS heb en ook dat het stom is dat ik gevallen ben waardoor ik moest revalideren. En nu ben ik uitgerevalideerd, maar terug naar huis kan ik niet.

Zo te zien is er vandaag weer een zuster die ik nog niet ken. Dat houdt ook nooit op, lijkt wel. Ze is met de medicijnen bezig en zegt: “O, u krijgt niets, zie ik”. Nee, natuurlijk niet, ik slik gewoon niks, alleen paracetamol als ik veel pijn heb. O ja, en vitamine D3, maar dat hoeft maar een keer in de week.

Ja hoor, nu gaat die man aan de andere kant van de tafel zich er ook nog mee bemoeien: “Jij slikt helemaal geen medicijnen? Dan hoef je hier ook niet te wonen, dan kan je gewoon weer naar huis.”

 

 

Advertisements

Hoera, een oplossing

buikvet

Het moet toch niet gekker worden. De universiteitsziekenhuizen van Leiden en Maastricht krijgen 5 miljoen euro van de hartstichting om onderzoek te doen naar de inwendige aanpak van vetstoffen als mogelijk alternatief voor het bestrijden van blijvend overgewicht. En dat allemaal omdat wij nog steeds de genen hebben van de jager uit de oertijd, maar daar niet meer naar leven.

Vetopslag rond de organen, het buikvet dus, is gevaarlijk voor de gezondheid.Liposuctie rond de organen behoort niet tot de mogelijkheden. In plaats van gezonder en minder te eten gaan onderzoekers kijken of het lichaam zelf het vet anders op zou kunnen slaan. Daar komt dan vast een medicijn voor waar ook weer een leuk kostenplaatje aan vast zit.

Na dit bericht begrijp ik dat ik veel te laat ben gestart met de opleiding voor gewichtsconsulent. Dat had ik jaren geleden moeten doen, dan had ik inmiddels een bloeiende praktijk gehad. Nu moet ik het allemaal maar afwachten, want de gemakzuchtige mens zal liever zo’n pil willen dan door mij begeleid worden naar een gezond voedingspatroon.

Waarom nemen we niet allemaal, stuk voor stuk, verantwoording voor ons eigen lichaam. Dat scheelt bakken met geld in de gezondheidszorg. Er is echt niks mis met gezonde voeding hoor. Tot nu toe heb ik een aantal mensen alleen maar moeten adviseren om meer te eten. Ja, je leest het goed, meer. Maar dan wel meer gezonde voeding.

Voor mijn opleiding doe ik tegenwoordig niet anders dan berekeningen maken en soms breek ik mijn hoofd er over hoe ik iemand meer kcal kan laten eten dan dat ik uitgerekend heb. Schep gewoon eens 200 gram gekookte aardappels, 200 gram gekookte groente en een mager stukje vlees op je bord en je bord blijkt al gauw te klein. Eet gewoon eens een paar volkoren boterhammen met mager beleg. Doe gewoon eens geen suiker en melk in je koffie en drink niet de hele dag cola maar pak tussendoor een glas water. Weet je wat dat scheelt? Een hele hoop.

Uiteraard weet ik dat er mensen zijn die er echt niets aan kunnen doen dat zij een teveel aan vet hebben. Dat is echter een zeer klein percentage. De meeste mensen worden toch echt te dik door te veel en ongezond te eten. We leven niet meer als jagers, vandaar dat we onze eetgewoonten ook aan moeten passen.

Ben je al donateur van de hartstichting? Dan gaat je geld dus naar dit soort onderzoeken. Wist je dat al of vertel ik je iets nieuws?

Snoep als medicijn

Het is langer donker ’s morgens en dat is merkbaar. Afgelopen week moest ik een cliënt wakker maken, die normaal gesproken ligt te wachten tot er iemand komt. Zij sprak wat onduidelijk zodat ik regelmatig vroeg wat zij precies zei. Gelukkig konden we er samen om lachen.

“Ik heb de laatste tijd een erge droge mond en droge lippen. Dan denk ik, u kent mij wel zo’n beetje, meteen dat ik iets ernstigs mankeer”, vertelde zij mij toen ze een beetje goed wakker geworden was. Uiteraard vroeg ik haar of die droge mond alleen ’s morgens was, maar nee, ze had er de hele dag last van. Ze dronk ook te weinig, wist ze zelf al aan te geven en vroeg me hoeveel vocht ze eigenlijk naar binnen moest werken op een dag. Ik legde haar uit dat haar droge mond daar waarschijnlijk niet door veroorzaakt werd, maar dat ze op haar leeftijd toch wel anderhalve liter vocht nodig had. “O, maar dat red ik echt niet hoor. Ik drink nooit zo heel erg veel”, was haar reactie. Gelukkig heb ik dan altijd wat simpele adviezen achter de hand en ik stelde voor dat ze, wanneer ze een kop koffie of thee nam er meteen een glas water bij zou drinken. “En de soep en het toetje tellen gewoon mee.”  Kijk dat zet nog eens zoden aan de dijk.

Maar toen die droge mond. “Het hoort een beetje bij het ouder worden”, legde ik haar uit. “De slijmvliezen drogen  uit en dan is een droge mond daar het gevolg van. U zou zo af en toe een snoepje moeten nemen. De hersenen registreren zo’n snoepje direct  en geven het seintje af dat er speeksel geproduceerd moet worden.” Dit bleek een lastig advies, want zij was geen snoeper. Nooit geweest ook. “Dan moet u op uw oude dag toch maar gaan snoepen”, zei ik haar. “Gewoon bij de koffie dat glas water èn een snoepje. Een simpele ingreep en twee vliegen in één klap. Ze zou er aan proberen te denken en het voor de zekerheid nog aan de dokter vragen.

De volgende dag hoorde ik van haar dat, wat de verpleeghuisarts had gezegd, precies overeen kwam met met wat ik had gezegd. Hij had voor de zekerheid nog een medicijn gestopt omdat dit als bijwerking een droge mond kon geven, maar het advies om af en toe een snoepje te nemen had hij ook gegeven. Ze was er helemaal verbaasd over.

Ach tja, als ik advies geef weet ik wel waar ik het over heb, anders kan ik het net zo goed achterwege laten.