Tag Archives: liefde

Liefde van later

Op zoek naar een nieuw liedje voor mijn “Sing a Song lessen” stuitte ik op “Liefde van later” gezongen door Herman van Veen. Op slag verliefd, maar met de nodige twijfels. Was ik de aangewezen persoon om dit liedje te vertolken?

Als je het liedje beluistert hoor je dat het gaat over een liefde die een heel mensenleven mee gaat. Die elke storm en tegenslag overleeft. We kennen ze allemaal wel, mensen die bij elkaar thuis zijn, zich bij elkaar veilig voelen. Maakt niet uit wat er gebeurt, ze redden het samen.

Sinds zeven jaar ben ik met mijn lief getrouwd en ik denk, dat als anderen ons zien, het echt wel duidelijk is dat wij thuis zijn bij elkaar. Echt een liefde van later, maar dan letterlijk, want deze liefde kwam pas later nadat de eerste twee relaties niet standhielden. Iets wat voor overigens voor ons beiden geldt

Mijn eerste huwelijk, die met de vader van mijn kinderen, strandde na 20 jaar. Leven met een persoon met narcistische trekjes bleek niet mee te vallen. Ik kan je wel vertellen dat er weinig van jezelf overblijft in zo’n huwelijk.

De relatie die ik daarna had strandde na acht jaar. Misschien kwam die te snel en wist ik nog lang niet wie ik werkelijk was. Aan de andere kant bleek deze man nadat ik mijn huis had opgezegd en bij hem was ingetrokken, al heel snel te veranderen in een ander soort man dan hij tot die tijd was. Net alsof hij dacht: “Zo, die buit is binnen, nu kan ik weer gewoon doen”. Toen ging ik twijfelen of ik wel geschikt was voor een huwelijk of relatie. Misschien was ik wel iemand die dat helemaal niet zo goed kon, of zo. Dat het allemaal aan mezelf lag. Dat vooral dus.

Vandaar dus dat ik twijfelde of ik wel de aangewezen persoon was om dit liedje te zingen. Aan de andere kant was Herman van Veen dat eigenlijk ook niet. Die heeft ook niet zo’n huwelijk dat alles heeft overleefd. Dat trok me over de streep en ik startte met werken aan het liedje.

Dat werken hier aan betekende dat ik eerst maar eens goed ging luisteren. Daarna ging ik het meezingen om het me eigen te maken. Pas daarna ging ik de pianobegeleiding uitzoeken. Regel voor regel heb ik die voor elkaar gekregen. Soms met wat hulp van mijn pianoleraar als ik iets gewoon niet goed kon horen of niet goed kon “vertalen” op de piano. Het meeste deed ik echter zelf. Tot slot nog het zingen terwijl ik die begeleiding speelde. Dat was een proces van dagelijks doen om zang en piano bij elkaar te krijgen. Uiteindelijk bleek ik mijn aantekeningen nodig te hebben tijdens het zingen om niet uit de bocht te vliegen. Vaak hoefde ik er niet eens naar te kijken en bleken mijn vingers gewoon de weg te weten, maar even vaak lukte dat niet.

Misschien kan ik het eind februari, tijdens het Kleinkunstcafé wel uit mijn hoofd doen. Lijkt me hartstikke gaaf.