Tag Archives: lezen

Knoiteren

 

Een beetje raar woord denk je misschien. Valt mee hoor, het is afgeleid van het Nederlandse woord kneuteren.

66288266_2329182923814017_6881575839226396672_n

Hoe lastig is het om aan niet-kampeerders uit te leggen waarom wij kamperen zo leuk vinden? Het is gewoon het buiten zijn, maar zeker ook het kneuteren wat ik meteen verbasterde tot “knoiteren”. Zo klonk het goed Oostenrijks en we hebben wat afgeknoiterd. Overigens niet meteen hoor. Onderweg naar Oostenrijk hadden we stralend mooi weer. De thermometer in de auto gaf 30° graden aan. Hoe dichter we bij plaats van bestemming kwamen hoe meer de lucht betrok. En ja hoor, op het moment dat we Oostenrijk binnen reden werd de lucht alleen nog maar donkerder.

We kregen een campingplek toegewezen en razendsnel legden we het grondzeil neer. Hup, de tent uitrollen en uitvouwen zodat die voor de bui zou staan. Nou, niks hoor. Het begon te spetteren terwijl wij pogingen deden om  de tentstokken door de bogen te krijgen. Als je haast hebt gaat er niets goed, dus ook dit niet. Er is ook niet voor niets de uitspraak “Heb je haast maak een omweg”. Helaas was die mogelijkheid er niet. Er moest gewerkt worden. Het ging steeds harder regenen en uiteindelijk besloten we in de auto te wachten tot het minder hard zou gaan regenen.  Maar lieve help! Dat kon helemaal niet, want er ontstonden plassen op de tent die nog steeds op het grondzeil lag. Toch maar weer de auto uit en aan het werk. Alle stokken door de bogen en toen kregen we tot overmaat van ramp de tent niet overeind. Dapper zetten we door en eindelijk, ja eindelijk stond de tent overeind. Inmiddels goot het pijpenstelen. Mijn lief vond dat ik beter in de auto kon gaan zitten dan zou hij de haringen in de grond slaan. Hij verdween aan de andere kant van de tent toen het ook nog eens begon te onweren. Een beetje ongelukkig zat ik me in de auto totaal overbodig te voelen. De donder kwam en ging. Gelukkig bliksemde het niet.

Toen alle haringen in de grond geslagen waren ging mijn lief, tot op de draad nat, ook in de auto zitten. “Kamperen? Nooit meer!” zeiden we tegen elkaar. Dat gevoel was net zo snel verdwenen als het opgekomen was toen het stopte met regenen. We sleepten de spullen de tent in, haalden droge kleding uit onze tassen en hebben ons omgekleed voordat we een hapje gingen eten bij het restaurantje vlak bij de receptie.

Na dit avontuur hebben we alle dagen het schitterendste weer van de wereld gehad en eindelijk konden we “knoiteren”.

66384722_2329183950480581_6680935651719774208_n

Maar wat is dat “knoiteren” dan precies? Nou gewoon, een beetje koffie drinken voor je tent. Eerst water halen bij het kraantje verderop, dan het campinggas aan en als het water kookt lekker koffie zetten. Plannen maken voor die dag en een beetje lezen in onze E-reader. Lekker wandelen in de bergen, af en toe compleet buiten adem en met een op hol geslagen hart, maar dat mag de pret niet drukken. Op de terugweg naar de supermarkt om boodschappen te doen voor het avondeten. Daarna begint het “knoiteren” pas echt, want ik vind niets zo leuk als een maaltijd bereiden op één gaspit. En werkelijk, dat lukt echt iedere keer weer. Soms deden we het vlees op de barbecue en werd de rest op die éne gaspit klaargemaakt.

En wat denk je van het ritueel wanneer je naar bed gaat. Eerst met je tandenborstel naar het sanitairgebouw om je tanden te poetsen. Nog even plassen en dan terug naar je tent. Rits achter je dicht, dan de rits van de slaaptent open en natuurlijk weer dicht. Slaapzak open ritsen en weer dichtritsen. Ja, die ritsen open en dicht doen is het summum van “knoiteren”.

Je begrijp het al. Het valt gewoon niet uit te leggen waarom kamperen zo leuk is, behalve wanneer je zelf ook van kamperen houdt. Die mensen hoef je niets meer uit te leggen. Die begrijpen het zonder al die uitleg ook wel.

 

 

 

 

 

 

En ik eet mijn koekje

En ik eet mijn koekje.2jpg

Er zijn perioden dat ik als een rasechte fanaticus een boek lees. Het boek brandt in mijn handen en moet ‘uit’.  Het boek “Insluiper”, van Tania Carver was zo’n boek. Mijn lief had het mee op vakantie en pakte het iedere vrije minuut om er weer in verder te kunnen lezen.  Hij waarschuwde me al, toen ik in het boek begon, dat ik het moeilijk weg zou kunnen leggen.

En inderdaad, ik bleef lezen. Het was een thriller waarin iemand vanwege haar studie onderzoek deed naar de mate waarin de mens manipuleerbaar is. Zij ging zelfs zo ver dat zij dit ging uitproberen. Zo liet zij anderen afschuwelijke misdaden plegen die door haar uitgedacht waren. En ja hoor, het boek moest ‘uit’, want ik wilde weten hoe het afliep.

En ik eet mijn koekje.1jpg

Nu lees ik het boek “De bibliothecaresse van Auschwitz”van Antonio Iturbe.  Auschwitz, dus waargebeurd. De bibliothecaresse heeft de oorlog overleefd en het boek is gebaseerd op haar verhaal. Dat er in de Tweede Wereldoorlog gruwelijkheden plaatsvonden waar wij met ons verstand niet bij kunnen, weet ik. Wat er in Auschwitz gebeurde is nog véél en véél gruwelijker. Het gekke is echter dat ik, terwijl ik dit boek lees, me nauwelijks voor kan stellen dat zoiets heeft bestaan. Als ik dan ook nog bedenk dat “Insluiper” bijna realistischer voor mij is dan dit boek verklaar ik mezelf voor gek. Terwijl ik lees dat kinderen bij de keuken bedelen om een aardappelschil, omdat dit voor hen een lekkernij is, eet ik mijn koekje. Het is onmenselijk en ik help er natuurlijk helemaal niemand mee als ik bij de koffie aardappelschillen ga zitten eten. Het zet mij echter wel aan het denken.

In Nederland hebben we een crisis achter de rug. Ik heb hier niet veel van gemerkt, en met mij velen niet. Er zijn ongetwijfeld mensen die van een minimum inkomen moeten rondkomen, maar het gros lijkt onder de crisis niet te hebben geleden. De crisis is nog niet voorbij, maar volgens de peilingen wel op z’n retour. Wat houdt het woord ‘crisis’ tegenwoordig in? Betekent dit dat je niet direct je televisie kan vervangen als deze het begeeft? Of dat je een tweedehands auto koopt in plaats van een nieuwe? Dat je niet€199,00 uitgeeft voor een paar laarzen, maar € 99,00. Dat je vlees in de supermarkt koopt in plaats van bij de slager? Dan leef ik waarschijnlijk al mijn hele leven in een crisis, want ik heb nog nooit zoveel geld voor een paar laarzen uitgegeven en een nieuwe auto heb ik ook al nooit bezeten. Vlees koop ik al jaren in de supermarkt. Slechts heel af en toe koop ik een lekker stukje vlees bij de slager en proef dan ook echt wel het verschil.  Is dat crisis? Hoe noemde ze dan de Hongerwinter aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Of de tijd dat ik klein was? Mijn ouders gingen echt niet elk jaar met mij en mijn broer op vakantie. Daar was geen geld voor. Tegenwoordig is het vrij normaal dat je een keer of vier per jaar gaat. En dan het liefst naar een warm land als het hier koud is.

Tja, en ondanks dat het me aan het denken zet eet ik toch mijn koekje terwijl ik afschuwelijke dingen lees in het boek “De bibliothecaresse van Auschwitz”. Bevatten wat daar gebeurde kan ik toch niet, ook niet als ik het koekje achterwege laat.