Tag Archives: knikkebollen

Een onverwacht cadeautje

IMG_4847

Al twee weken loop ik te kwakkelen. Snotteren, hoesten, stem kwijt en pijn in mijn ‘hoestspieren’. Je weet wel, die in je bovenrug. Wanneer ik mijn neus snoot klonk het alsof de viezigheid uit mijn tenen moest komen. Nou, ik kan je vertellen dat het ook zo voelde. En evengoed gewoon aan het werk, gewoon mijn ding doen. Nou ja gewoon? Tegen mijn collega’s riep ik bij voorbaat al dat ik zo traag was als dikke stront. Ik ben alleen niet naar de koorrepetities geweest, want zingen kon ik echt niet.

In die tijd heb ik ook nog mijn verjaardag gevierd en mijn ouders te logeren gehad. Ieder jaar vind ik het weer een gedoe. Dat vieren van mijn verjaardag bedoel ik. Doe ik dat als de kinderen van mijn lief hier zijn of juist niet. Voor mij is dat iedere keer weer een dilemma. Misschien zou het voor die twee wel goed zijn, terwijl het voor mijn gevoel niet voegt. Moet ik dan tegen mijn gevoel in gaan? Dat heb ik lang genoeg gedaan. Niet speciaal met mijn verjaardag hoor, maar met veel andere dingen. Dan stelde ik mezelf weer eens op de laatste plaats. Iedereen ging voor, of het nu voegde of niet. Daar ben ik van terug gekomen. Voelt iets niet goed, dan doe ik het op een manier die wel goed voelt.

Afgelopen week kwam mijn lief met de mededeling dat zijn twee kinderen dit weekend niet zouden komen. Zij hadden een feestje elders. Dat betekende dus ineens een weekend voor ons samen. Zelfs toen liep ik te dubben of ik daar wel blij mee mocht zijn. Het is uiteindelijk voor mijn lief ook niet leuk als ik in jubelen uitbarst bij zo’n mededeling. Stom natuurlijk, want van mijn lief mag ik dat gewoon. Zo kreeg ik dus een onverwacht cadeautje. Een weekend samen, zonder allerlei gedoe. Heerlijk!

Zaterdag zijn we begonnen aan het fotoalbum van onze vakantie in Luxemburg en vandaag in de namiddag hebben we het afgemaakt. Een HEMA album en wat een werk was dat weer zeg. Maar het is zo leuk om de foto’s terug te zien en te bedenken wat we allemaal gedaan en gezien hebben. We beleefden die vakantie gewoon weer een beetje.

Zaterdagavond hebben we nog een orgelconcert bijgewoond. Ik kan echt genieten van de orgelklanken, zelfs al heb ik het orgel verruild voor de piano, maar gisteravond was ik er eigenlijk te moe voor. Ik zat dan ook af en toe met mijn ogen dicht tegen mijn lief aan te knikkebollen. Snurken deed ik niet, dus de mensen om me heen dachten vast dat ik met mijn ogen dicht zat te genieten.

IMG_4849 IMG_4845IMG_4844

Vandaag zijn we gaan fietsen. Mijn lief kwam het tochtje in De Telegraaf tegen: een rondje Kampen-Zwolle. Toen we vanmorgen vertrokken scheen hier het zonnetje al. Bij Kampen was het grijs, grijs en nog eens grijs. Heel even vroeg ik me af of dit weer goed voor mij was. Uiteindelijk snotter en hoest ik nog steeds. Nog vóór Zwolle brak de zon door en werd het heerlijk weer. In Zwolle hebben een restaurantje opgezocht en een heerlijk kopje koffie met gebak genomen. Daarna langs de andere kant van de IJssel weer terug naar Kampen gefietst. Onderweg hebben we op een bankje onze boterhammen opgegeten. Regelmatig klonk het “eet smakelijk” als er mensen voorbij fietsten.

Er zijn genoeg momenten dat ik het vervelend vind dat ik zo’n moeite met deze situatie heb. Dat ik iedere keer weer, als de kinderen van mijn lief hier het weekend zijn, voor mijn gevoel mijn huis een beetje kwijt ben. Mijn lief vindt dat ik niet moelijk moet doen over mijn gevoel. Sterker nog, ik mag dat zo voelen van hem. Ik maak er dus gewoon iedere keer maar weer het beste van en zorg er voor dat ik het zelf ook prettig heb in zo’n weekend.

Olifanten in Avifauna

Avifauna

Een aantal jaar geleden belde mijn leidinggevende mij met de vraag of ik alsjeblieft mee kon naar Avifauna. Alles was geregeld, maar de gediplomeerde verzorgende was onverwacht ziek geworden. Als je op reis gaat met bewoners uit een verpleeghuis moet die er echt bij zijn vanwege het verzekeringstechnische verhaal. Door schade en schande wijs geworden vroeg ik bedenktijd. Ik moest iets anders afzeggen en wist niet of ik dat er voor over had. Uiteindelijk belde ik na tien minuten dat ik er aan kwam.

In Avifauna kreeg ik een omvangrijk persoon toegewezen. Haar mocht ik de hele dag begeleiden. Volgens mij heb ik er flinke spierballen mee gekweekt die dag. Avifauna is namelijk nogal heuvelachtig en de paden zijn niet echt op rolstoelen berekend.

We besloten de dag met een bezoekje aan de roofvogelshow. Het was flink warm geworden zodat we de meeste bewoners een hoed op zetten en voor de zoveelste keer met zonnebrandcrème insmeerden. Het was een fantastische show maar of onze bewoners daar iets van meekregen betwijfel ik. Ongemerkt observeerde ik de boel en daar had echt niemand erg in hoor. Stuk voor stuk zaten te knikkebollen in hun stoel. Niemand kan mij dan ook kwalijk nemen dat ik me afvroeg wie we hier nu eigenlijk een plezier mee deden.

Op de terugweg maakte ik hier en daar een praatje en vroeg aan één van de bewoners of ze het leuk had gevonden. Een ietwat moeilijke vrouw die niet snel tevreden te stellen was. Ooit werd ze als palliatieve patiënt opgenomen en was ze er van overtuigd dat ze dood zou gaan. Na een maand of wat knapte ze echter op en moesten we haar voor haar bestwil gaan mobiliseren. Dat heeft ze ons altijd kwalijk genomen. Teleurgesteld zei ze vaak: “Ik kwam hier om dood te gaan en zelfs dat werd me niet gegund.” Lastig hoor.

olifanten

Ze had het deze dag toch wel naar haar zin gehad. Het was leuk in Avifauna, vooral bij de OLIFANTEN.