Tag Archives: kluizenaar

Het moet toch niet gekker worden

verward

Soms kan ik ontzettend moe van mezelf worden. Weet je wel wat een moeite het mij soms kost om dicht bij mezelf te blijven? Nou, gewoon veel. Soms lijk ik het onder de knie te hebben en dan ineens slaat er een soort virus toe en dwaal ik bij mezelf vandaan. Ik merk de drukte op in mijn hoofd, voel de twijfels die ik vervolgens lekker ga negeren. En hoe zit het ook alweer met twijfel? Is het niet zoiets: “Bij twijfel, niet doen!”

Een jaar of drie geleden ging ik hier zingen in een koor. Het bleek niet helemaal het koor wat ik gedacht had en soms had ik heimwee naar het Waterlands Kamerkoor. Maar ja, om nu vanuit Emmeloord naar Purmerend te rijden om de koorrepetitie bij te wonen ging ook wat ver.

Drie jaar lang heb ik in dit koor gezongen en drie jaar lang heb ik getwijfeld of dit was wat ik wilde. Ik ben zelfs nog een jaar voorzitter van het bestuur geweest, ook al met de nodige twijfels. Niet lang geleden hakte ik de knoop door en nam ik afscheid van dit koor.

Begin dit jaar begon ik met ‘sing a song’ lessen naast mijn pianolessen. Het gekke is dat ik daar geen enkele twijfel bij had en nog steeds niet heb. Het is iets wat ik heel goed kan doen in plaats van in een koor zingen. En toch ging ik op zoek naar een koor waar ik me misschien meer thuis zou voelen. Waarom ik dat deed? Ach, er speelde van alles door mijn hoofd. Alles wat ik naast mijn werk doe, en dat is best veel, doe ik alleen. Piano spelen, sing a song, schrijven, tekenen en schilderen, niets van dit alles doe ik in groepsverband. Ja oké, ik heb piano en sing a song les. Door de aanwijzingen die ik daar krijg ontwikkel ik me steeds meer. Maar het blijft toch iets wat ik alleen doe. In een koor zing je samen en misschien is dat wel goed voor me. Onzin natuurlijk, want ik gedij prima als ik dingen alleen doe. Bovendien werk ik door mijn beroep met allerlei soorten mensen. En zonder dat ik op wil scheppen durf ik best te zeggen dat ik goed ben in mijn werk. Het is dus niet zo dat ik een soort kluizenaar ben.

Maar goed, ik vond een koor en woonde twee repetities bij. Het was een koor waar ik meteen enthousiast van werd. En toch was er een stemmetje wat twijfel zaaide. Wat deed ik daarmee? Het moet toch niet gekker worden, maar ik negeerde het totaal. Oliedom natuurlijk, want het stemmetje vroeg mij of ik niet te veel hooi op mijn vork nam. De vakopleiding van de Schumann Akademie gaan volgen en dan toch ook weer een koor zoeken. Kijk, dat is ook zoiets. Over die Schumann Akademie had ik geen enkele twijfel. Vandaar dat het ook zo onlogisch was dat ik de twijfels over het zingen in koorverband zo totaal negeerde. Ik deed zelfs auditie. Spannend, maar ook leuk om te doen. Ik bleek een groot stembereik te hebben en wat ik voorbereid had kwam er goed uit. De dirigent enthousiast, de voorzitter enthousiast en ik op dat moment ook. De uitslag heb ik uiteindelijk niet afgewacht, want na die auditie sloeg de twijfel pas goed toe. Nog steeds negeerde ik die hardnekkig tot ik een interview met Adriaan van Dis las. Door iets wat hij zei begon ik mijn twijfels te verwoorden naar mijn lief.

“Als jij twijfelt dan weet je eigenlijk al dat je het niet moet doen. Neem dat gevoel serieus!”

Ik sliep er een nachtje over en de volgende ochtend waren bij het wakker worden mijn eerste woorden: “Ik ga het afzeggen”. Raar, want ik had niet liggen piekeren die nacht en toch kwam het er heel resoluut uit. Ik zei zelfs nog iets over zangles nemen, maar waar dat idee ineens vandaan kwam weet ik niet. Dat idee verdwijnt overigens alweer langzaam naar de achtergrond.

In ieder geval maakte ik weer eens een grote omweg om een beslissing te nemen maar bleef ik uiteindelijk dicht bij mezelf. Maar die drukte die in mijn hoofd ontstaat moet ik toch echt eens serieus gaan nemen.

Advertisements