Tag Archives: kleinkinderen

Hun liedje, haar liedje, maar ook mijn liedje.

“Wie heeft de zon uit je gezicht gehaald”

Mijn lief had eerder in de gaten dan ik dat dit liedje ook over mij gaat. Volgens mij ging het over mijn kleindochter en kleinzoon, maar later ook over mijn dochter en uiteindelijk ontdekte ik dat het ook over mij ging. Geen wonder dat ik regelmatig delen van het liedje niet kon zingen omdat mijn keel dicht zat. Vooral de laatste regel, die herhaald wordt en er even een moment van stilte valt. Daar hield voor mij het zingen vaak op. Al doende leerde ik hoe ik de emotie over kon brengen zonder dat ik er zelf in meegezogen werd.

Misschien moet je eerst even naar het liedje luisteren. Dat hoeft niet per definitie mijn versie van het liedje te zijn. Je mag ook naar de originele versie van Herman van Veen kunnen luisteren. Uiteindelijk kan hij dit veel beter dan ik.

 

Trouwens, begrijp me niet verkeerd hoor, want ik heb een fijne kindertijd gehad. Ook mijn tienerjaren waren goed, ondanks het streng christelijke gezin waarin ik opgroeide. Dat bood ook duidelijkheid en veiligheid.

Het liedje gaat dus niet over mijn kindertijd. Nee, het gaat over de tijd waarin ik getrouwd was met de vader van mijn kinderen. En heus, het was niet altijd vervelend of vol kommer en kwel. Er waren ook veel leuke momenten, alleen groeide er iets scheef. Dat ging zo langzaam dat ik te laat in de gaten kreeg dat wij geen gelijkwaardige relatie meer hadden. Verder zal ik ook de eerste zijn die zegt dat ik er zelf bij was en het dus liet gebeuren.

Pas toen ik merkte dat ik uit het raam keek, zo rond de tijd dat hij thuis kwam, om te zien hoe de vlag er voor stond begon er bij mij iets te dagen. Ik keek ook altijd de kamer rond om te zien of er niet al te veel speelgoed rondslingerde, want daar had hij een hekel aan. Maar ook de keren dat ik ergens naar toe wilde en hij me dan vroeg hoe ik daar dacht te komen. “Nou gewoon, met de auto.” Zijn reactie was vaak, overigens afhankelijk waar ik heen wilde, dat het wel zijn auto was hoor. Hij had ‘m betaald. Met andere woorden, “er was niks van mij bij” en daarna was het soebatten of ik dan toch niet met zijn auto mocht.

Of de keren dat ik zenuwachtig werd omdat ik iets graag wilde doen en ik niet wist hoe ik hem dat moest laten weten. Niet wetend hoe dit ontvangen zou worden. Meestal gaf het problemen. Ik riep dan wel eens machteloos dat hij mijn vader niet was.

De grootste problemen ontstonden toen ik me daar niet zo veel meer van aantrok en ik gewoon deed wat ik graag wilde doen. Daarna kwam het ook niet meer goed.

Mijn kleinkinderen hebben een “vechtscheiding” meegemaakt en sinds de scheiding een feit is blijft het “vechten” over. Instanties bieden hulp en mijn kleinkinderen krijgen speltherapie, EMDR en ook nog ouder-kindhechtingstherapie met papa. Ik treed niet in details, dat lijkt me niet juist en bovendien moet ik dan al schrijvend huilen. Over hen ging het liedje, tot ik ontdekte dat er veel parallellen zijn in het leven van mijn dochter en mij.  Alleen was het in haar huwelijk nog een graadje erger. Dus ging het liedje ook over haar, nog voordat het over mij ging.

Tja, zoals ik in het begin al zei: “Misschien moet je gewoon even naar het liedje luisteren”.

Een heel mooi, maar tegelijkertijd moeilijk klote jaar

een-mooi-en-moeilijk-klote-jaar

Kan een jaar tegelijk mooi en klote zijn? Ja, ik heb zelf ervaren dat het kan en dat jaar is eigenlijk nog niet helemaal om. Nog een week of vier te gaan, dan is dat jaar pas afgerond.

Went het, dat je twee van je drie kinderen al bijna een jaar niet gezien hebt? Ja, gek genoeg wel. Het went zelfs als je vier van de zes kleinkinderen ook al bijna een jaar niet gezien hebt. Ik heb het overleefd en de draad van mijn eigen leven opgepakt. Voor degene die de verhaaltjes over mijn kleinkinderen volgen is nu meteen duidelijk waarom ik nog maar over twee kleinkinderen schrijf.

Met mijn jongste dochter heb ik goed contact, terwijl het contact met haar tot vorig jaar niet heel geweldig was. Ze wilde heel lang per se niet op mij lijken, terwijl ze van alle drie het meest op mij lijkt. Mijn moeder zei het vroeger al, de jongste is echt jouw kind. Ze ziet het nu zelf ook en is er trots op.

Met de middelste had ik het meest contact, dus dat dit er niet meer is voelt raar. Wat is er eigenlijk echt aan dat contact geweest, vraag ik me wel eens af. Als ik bij de oudste van de drie was voelde ik altijd wel een bepaalde afstand. Net alsof het allemaal niet klopte, iets wat ik steeds maar weer van me af zette.

Vorig jaar, in september, ging mijn jongste bij haar man weg. Een scheiding volgde en mijn twee kleinkinderen wonen de ene helft van de week bij hun vader en de andere helft bij hun moeder. De breuk met mijn andere twee kinderen ontstond rond Sinterklaastijd. Er ging van alles mis tussen mijn kinderen en mij over dat feest, zodat ik uiteindelijk met een heleboel cadeautjes bleef zitten. Ik bespaar jullie de details, maar uiteindelijk volgde ik mijn gevoel en nam een beslissing terwijl ik geen idee had wat de gevolgen daarvan waren. Ik koos er voor om het Sinterklaasfeest bij mijn jongste dochter te vieren en bij de andere twee de cadeautjes af te geven. Niet lang daarna kreeg ik van mijn zoon te horen dat hij het contact met mij wilde verbreken. Gek dat ik dit altijd heb aan voelen komen en toch ook altijd heb gedacht dat dit niet zou gebeuren. Het zit schijnbaar in de genen, want zijn oma en opa van zijn vaders kant verbraken ook ooit het contact met de ouders van opa. Ze hebben ook, toen mijn kinderen nog klein waren, het contact met ons verbroken. Dat kwam na een jaar of twee pas weer “goed”. Helemaal goed was het niet te noemen, maar er was weer contact, wat ik voor de kinderen fijn vond.

De reactie van mijn ouders was nogal verrassend, want zij gaven aan dat zij het lastig vonden om contact te hebben met hun kleinzoon en hun achterkleinkinderen te zien opgroeien, terwijl de oma van hun achterkleinkinderen buiten beeld moest blijven. Vooral mijn moeder was hier heel stellig in maar had het er ook heel moeilijk mee. Het resultaat was dat zij hartklachten kreeg. Mijn vader was alleen maar ontzettend boos en had ze wel eens flink de les willen lezen. Dat kwam er uiteindelijk allemaal niet van, vooral doordat mijn moeder niet in orde was. Gelukkig liep met mijn moeder’s gezondheid alles met een sisser af. Ze zijn onlangs nog gewoon op vakantie geweest naar Malta. Heerlijk als je dat kan als je 81 en 88 jaar oud bent. Zo wil ik ook wel oud worden.

Mijn zoon was stomverbaasd dat zijn oma op deze manier reageerde. Het gevolg was dat mijn middelste, ook een dochter, daar ontzettend boos over werd. Zij vond het raar dat oma en opa zo reageerden. Nog bozer werd zij toen mijn jongste met haar twee kinderen bij ons oud&nieuw vierde en een paar nachten bleven slapen. Ik heb deze dochter gewoon niet meer gesproken. Als ik belde nam zij niet op. Op sms’s reageerde zij niet en mails bleven onbeantwoord. Ook oma en opa werden genegeerd. Dit is iets wat ik nog steeds niet begrijp.

De eerste vier maanden had ik dagelijks huilbuien. Onmacht, verdriet en boosheid streden met elkaar. In die vier maanden ben ik al mijn pijn van me af gaan schrijven. Pijn die al in mijn eerste huwelijk begon. Zo’n beetje rond de geboorte van mijn zoon. Ik had zwangerschapsvergiftiging en lag in het ziekenhuis. Mijn schoonmoeder bleek mijn moeder bij mij weg te houden met allerlei smoezen richting mijn moeder en mij. Iets wat mijn moeder en ik helemaal niet in de gaten hadden, maar later pas aan het licht kwam. Eigenlijk had ik op dat moment zelf het contact met mijn schoonmoeder moeten verbreken. Ik denk dat ik dat niet durfde. Het huwelijk was moeizaam, want eigenlijk pasten wij totaal niet bij elkaar. Toch gingen mijn man en ik pas na 20 jaar uit elkaar.

En tja, erg fraai was het allemaal niet, want ik was verliefd op een ander geworden. Niet dat dit ooit iets geworden is. Ik wist tijdens die verliefdheid ook heel goed dat dit nooit iets kon worden. Het gaf mij alleen wel de moed om weg te willen bij mijn man. Een heel gedoe als je kinderen 11, 14 en 17 jaar oud zijn.

De jaren hierna heb ik heel wat beslissingen moeten nemen. Ook beslissingen die niet altijd voor iedereen leuk waren. Mijn ex hoefde dit niet, die zag de kinderen vrij weinig. Eens in de zoveel weken aten ze bij hem, verder hield hij zich overal buiten. Of nee, toch niet, als hij kans zag om een wig te veroorzaken tussen mijn kinderen en mij liet hij dat vooral niet na.

Mijn kinderen hadden weinig met hun vader op, en gek genoeg kan hij nu geen kwaad doen. Nee, hij heeft nooit gesprekken met ze hoeven voeren in hun puberteit. Hij heeft nooit eisen aan ze hoeven stellen en ook nooit vervelende beslissingen hoeven nemen. Dan kan je het dus duidelijk niet fout doen.

Ooit was er iemand die tegen mij zei: “Soms gebeurt het dat een moeder de kinderen door de puberteit heen loodst en dan kiezen ze daarna partij voor hun vader.” Er werd meteen bij gezegd dat gehoopt werd dat mij dit nooit zou gebeuren. Het gebeurde uiteindelijk toch.

In die tijd leerde ik een man kennen en de eerste periode leek dit allemaal heel leuk. Hij was gezellig, vrolijk en mijn twee dochters schijnen zelfs tegen mijn moeder gezegd te hebben: “We doen maar net alsof hij onze vader is”. Toen ik mijn flat opzegde en met de kinderen bij hem introk veranderde hij al snel. Hij was helemaal niet vrolijk, bleek toen. Ik heb nog gedacht dat dit misschien over zou gaan als mijn kinderen allemaal het huis uit zouden zijn. Inmiddels weet ik ook als geen ander dat stiefkinderen een behoorlijk druk op je relatie kunnen leggen. Helaas, toen het zover was dat wij met z’n tweeën waren bleek hij een onverbeterlijke mopperkont en sjachrijn te zijn. Wat jammer van al die verspilde jaren eigenlijk, want uiteindelijk ging ik ook bij hem weg.

Mijn jongste kreeg de kritiek over zich heen dat ze te veel op mij lijkt. Ik kreeg te horen dat wat hun jongste zusje deed niet kon. Je ging niet scheiden als je kindjes had. Dat was dus met een omweg meteen ook een verwijt naar mij.

Het contact met mijn jongste is fijn. Ik voel me betrokken bij haar leven. Ze heeft die hele mooie, maar ook moeilijke klote jaar in een halve woning gewoond met haar twee kinderen. Zelf had zij de grootste slaapkamer als zit-slaapkamer en haar kinderen deelden een slaapkamer. Een andere gescheiden vrouw had de woonkamer als zit-slaapkamer en haar dochter de andere slaapkamer. De keuken, badkamer en toilet deelden ze. Ik geef het je te doen en ik heb mijn petje voor haar afgenomen.

Gisteren is ze verhuisd naar een eigen flat in een buurt waarin ik zelf ook een flat kreeg na mijn scheiding. Ze heeft  inmiddels een hele lieve vriend en zijn vader heeft de laminaatvloer door het hele huis gelegd. Mijn lief en ik zijn er woensdagmiddag en vrijdag de hele dag geweest. Woensdag moest ik nog werken tot 10.30 uur, daarna ben ik naar huis gegaan en had mijn lief de bus al volgestouwd met alles wat bij ons stond. Het moest daar uitgeladen worden en met de lift naar boven gebracht. Een heel gedoe, want niet alles kon in één keer naar boven. Mijn kleinkinderen wilden helpen, allemaal hiel lief bedoeld, maar handig is dat natuurlijk niet.

Toen alles boven was moesten we naar een ander adres om het laminaat op te halen. Alles de auto in, vervolgens weer uitladen, de lift in en naar boven. Er werd meteen gewerkt aan de vloer van haar slaapkamer. Zelf ben ik naar buiten gegaan met mijn kleinkinderen, terwijl mijn lief aan het klussen ging.

Vrijdagochtend zaten we om 7.00 uur in de auto, zodat mijn lief mee kon met mijn dochter om her en der spullen op te halen. Kasten en een twee persoonsbed, waarvan het hoofdeind te groot bleek te zijn voor de lift. Met z’n vieren hebben ze het via het trappenhuis, tussen de trappen door, naar boven gehesen en geduwd.

Mijn kleinzoon bleef bij mij in de halve woning. Dat vond hij aanvankelijk niet zo leuk, maar hij ontdooide al snel. We zijn de eendjes gaan voeren en hebben bij de bouwvakkers gekeken. Rond lunchtijd gingen we samen naar de nieuwe flat. Daar bleek de vloer in alle slaapkamers al te liggen en ook in de woonkamer. Mijn lief en ik besloten de bedden van de kleinkinderen in elkaar te zetten. Daarna de eethoek, zodat het allemaal al wat leek te worden.

‘s Middags haalde ik mijn kleindochter uit school. Ondertussen was mijn ex met zijn vrouw ook gearriveerd om te kijken hoe de woning van onze jongste er uitzag.

Ik ben moe van de afgelopen dagen, want tussendoor moest ik ook gewoon werken. Vandaag heb ik een wandeltocht van 20 km gelopen en ontstond het verhaal, zoals ik het op kon schrijven, in mijn hoofd.

Een jaar lang heb ik hier niet over willen en kunnen schrijven, maar nu ben ik zo ver dat ik dat kan. Mijn conclusie is dat van mij verwacht word dat ik iedereen accepteer zoals hij of zij is. Aan de andere kant moet ik voldoen aan een bepaald plaatje en vergeet men mij te accepteren zoals ik ben.

En ja, het was dus een heel mooi, maar tegelijkertijd moeilijk klote jaar.

Helemaal alleen – vervolg

IMG_5698

Mijn twee weken helemaal alleen zijn alweer bijna om. Morgen komt mijn lief, met zijn twee puberkinderen weer thuis.

Helemaal alleen was ik overigens niet, want mijn ouders hebben hier twee nachtjes gelogeerd. We zijn wezen varen in het natuurgebied ‘Weerribben De Wieden. Ik kan inmiddels best van een traditie spreken, want dit is al het derde jaar dat we een vaartochtje maakten. De eerste keer deden we bij Kampen een tocht over de IJssel. De tweede keer kwamen ze een dagje naar Texel toen ik daar in mijn eentje kampeerde. Ook daar deden we een boottochtje. En deze keer de waterlelietocht.

Op mijn werk was ik al helemaal niet alleen, want daar wemelt het van de dementerende ouderen. Ik had veel avonddiensten, iets wat ik niet eens heel erg vond. Het gekke is wel dat ze me alleen deze twee weken zoveel avonddiensten hebben gegeven. Net alsof ze wisten dat ik alleen was en het sneu vonden dat ik dan ‘s avonds in mijn eentje zat. Weten zij veel dat ik dat geen probleem vind. Ik kan goed alleen. Oké, ik geef toe dat het met samen leuker is. Toch is het ook wel eens goed om even op jezelf teruggeworpen te worden. Niet dat ik tot hele belangwekkende conclusies kwam, want hoe ik over de dingen denk veranderde aan het alleen zijn niet zo gek veel. Wat wel veranderde was dat ik niet zo twijfelde aan alles wat ik dacht of vond. Moet ik dus niet meer doen.

IMG_5732

Vorige week zaterdag ging ik overdag nog even naar mijn dochter. Zij gaat op vakantie met haar vriend en mijn twee kleinkinderen gaan met hun vader mee naar Texel. Het was toch fijn om ze nog even te zien. Hilarisch vond ik het dat mijn kleindochter vroeg of ik ook een naam had. “Oma” is duidelijk geen naam.

‘s Avonds ben ik naar een orgel-/pianoconcert gegaan. Vader en zoon zouden prachtige melodieën ten gehore brengen. Op de fiets reed ik richting een kerk in Emmeloord waar ik het bestaan niet van wist. Al fietsend was het heerlijk met de wind om me heen. Tot ik afstapte en de hitte me tegemoet kwam. Al rondkijkend zag ik allemaal degelijk geklede mensen die bij deze Vrijgemaakt Gereformeerde Kerk leken te horen. Zo te zien kende men elkaar ook vrijwel allemaal.

Vrij ver naar voren had ik goed zicht op de pianist. Ik kijk graag naar iemands handen als ‘ie piano speelt. Het liefst zou ik ook nog de muziek meelezen, maar het leek me wat raar om naast de vleugel te gaan zitten. Toen ik omkeek zag ik daar mijn overbuurvrouw zitten, ook alleen. Het leek me een goed plan om naast haar te gaan zitten. Even later kwam er ook nog een koorlid voorbij.

Eerlijk gezegd viel het concert mij een beetje tegen. Veel psalmbewerkingen waarbij ik de vleugel ernstig overstemd werd door het orgel. Daar hadden vader en zoon niet goed over nagedacht. Daarna kwam er een Johannes de Heer medley en eindelijk na de pauze werden er niet kerkelijke dingen gespeeld. Jammer genoeg zat ook daar weinig bij wat voor mij aantrekkelijk was. Ik was vast de enige die met andere verwachtingen naar het concert was gekomen.

Gezellig was het om daarna nog even een wijntje te drinken aan de overkant. Sinds kort heeft zij ook een piano en ze liet me haar tekenwerk zien.

IMG_5746

Op zondag besloot ik een stuk te gaan wandelen in het Waterreijk gebied. Het was warm, maar daar liet ik me niet door weerhouden. De tocht ging door bosgebied en eigenlijk liep dat best fijn, tot ik bij pad aankwam wat in een soort moeras was veranderd. Nee, echt niet een gewoon modderpad hoor. Moeras was het en er liep wel een soort alternatief paadje omheen, maar dan moest ik me een weg banen door het kreupelhout. Uiteraard probeerde ik dat en toen ik even niet verder kon werd ik door een horzel gestoken. Daarna door nog een paar muggen, zodat ik omkeerde, terug naar het fietspad liep en maar gewoon langs de weg ben gaan wandelen. De horzelsteek werd een flinke rode plek die jeukte en zeer deed, zodat ik een paar dagen allergietabletjes heb geslikt tot het weer wat beter ging. Gek hoor, die allergische reacties op dat soort ‘beten’. Nooit eerder gehad, tot een paar jaar geleden. Toen werd ik in mijn bovenarm, vlak boven de elleboog, gestoken. Toen kreeg ik een dikke rode bult om mijn hele elleboog heen. Geen gezicht! Volgens de huisartsenpost hoefde ik me toen geen zorgen te maken zolang ik geen koorts kreeg. Van hen kreeg ik het advies om een allergietabletje in te nemen. Die heb ik dus sinds die tijd in huis.

Daarna was het weer werken geblazen en ik kwam zelfs een keer op de verkeerde dag op mijn werk. Dat was me nog niet eerder overkomen. Ach, zo had ik ineens een vrije avond in plaats van een avonddienst. Gek genoeg bleek een collega ook een dienst verkeerd in haar agenda te hebben staan. Het rooster is een keer aangepast, dus ik vraag me af of het op het eerdere rooster wel zo heeft gestaan als in mijn agenda. Zou goed kunnen en voortaan kijk ik de dagroosters even na om te zien of het allemaal wel klopt met mijn agenda.

IMG_5665

Achteraf bleek het de laatste mooie dag zo’n beetje te zijn en had ik die dag heel goed naar Texel gekund. Daar kwam nu niets meer van. Wel ben ik een dagje naar Leeuwarden gegaan. Lekker in mijn eentje op koopjesjacht. Het werd meer kijken dan kopen, maar ik kwam wel thuis met een tafel-tekentafel. Een flink grote zodat het grote doek wat ik voor mijn ouders ga schilderen hier op past. Waterlelies ga ik schilderen. Eerst op een klein doekje geoefend en nu in het groot schilderen. Misschien doe ik wel andere waterlelies, want twee keer hetzelfde schilderen vind ik eigenlijk niet zo leuk.

En nu staat er een cake in de oven. Lekker eigengebakken cake voor als mijn lief weer thuis is. Vanavond neem ik alvast een plakje, want zo’n eigen baksel moet natuurlijk wel eerst even geproefd worden.