Tag Archives: kinderen

Dikke tranen

Dikke tranen

Zomaar ineens was daar die huilbui. Niet zo één met van die gierende uithalen of hartstochtelijke snikken. Nee, gewoon tranen die uit mijn ogen bleven stromen. En dat allemaal bij het deel: “Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren. Je hebt nog heel wat voor de boeg. Maak je geen zorgen daarvoor is het nog te vroeg”.

Ik zong het liedje mee en probeerde daarnaast ook te luisteren naar wat de muziek deed. Al weet ik veel hoeveel keer had ik dit gezongen. Gedachteloos waarschijnlijk en vroeger toen Anne, mijn jongste dochter, klein was reageerde zij zelf steevast nogal heftig, een diepe frons tussen haar wenkbrauwen met: “Neehee!!”

Inmiddels is zij dertig en wilde ik dit liedje zingen en van een pianobegeleiding voorzien. Ze heeft al heel wat achter de rug en ook wel ontdekt dat de wereld niet altijd mooi is.

Dit liedje wilde ik niet alleen voor haar zingen, maar ook voor mijn twee andere kinderen. Die heten uiteraard geen ‘Anne’, maar ook zij waren de mooiste en liefste baby’s en ook zij hadden toen nog heel wat voor de boeg. Dat ik al anderhalf jaar geen contact met ze heb zegt niets over de liefde die ik voor ze voel. De tranen kwamen dus ook daaruit voort. Dat een scheiding van 19 jaar geleden nu nog zoveel impact zou hebben had ik niet kunnen voorzien. Misschien had ik dingen anders moeten doen. Aan de andere kant leef ik mijn leven ook met vallen en opstaan. Dat doen mijn kinderen ook, net als de meesten van ons denk ik.

Uiteindelijk lukte het me steeds beter om dit te zingen. Zeker wanneer ik druk bezig was met het zoeken naar het intro en de juiste akkoorden. Door iedere keer maar weer naar de muziek te luisteren kon ik het uiteindelijk aardig reproduceren op de piano. Evengoed kreeg ik af en toe tijdens het zingen een dikke keel en speelde ik alleen de begeleiding. Het heeft echt wel even geduurd voordat het goed ging.

En wanneer ik dacht dat het wat was bleek ik op les iets net weer een beetje anders te moeten doen. Maar het lastigste was het overdrijven van de uitspraak. Als je niet zo’n overdrijver bent voelt dat al gauw vreemd. En als ik vervolgens dacht dat ik het overdreef riep mijn pianoleraar dat ik het nog meer moest overdrijven.

 

Eindelijk was het af en werd het opgenomen. De tekst is goed te verstaan, maar ik begrijp nu wel wat hij met “nog meer overdrijven” bedoelt. Want uiteraard overdreef ik ook toen nog niet genoeg. Om die reden is het wel goed om naar zo’n opname te luisteren. Raar vind ik het overigens wel om mezelf te horen. Zo klinkt mijn stem helemaal niet als ik mezelf hoor praten of zingen.

En nu ben ik druk bezig met het uitwerken van de pianobegeleiding van “Bridge over troubled water”. Wat denk je? Ook dan krijg ik, als ik het meezing af en toe een dikke strot. Ik weet waar dat door komt. Tijdens onze vakantie in Engeland was dit liedje regelmatig op de radio te beluisteren naar aanleiding van de brand in Grenfill Tower in Londen. Dit benefietlied werd door bekende artiesten als o.a. Robbie Williams, Dua Lipa, Rita Ora en de twee ex-One Directioners Liam Payne en Louis Tomlinson gezongen. Niet ver van de plaats waar de ramp plaatsvond werd dit nummer opgenomen. Toen luisterde ik voor het eerst goed naar de tekst en wist ik ineens dat dit het volgende liedje was dat ik wilde zingen.

 

 

Advertisements

Een heel mooi, maar tegelijkertijd moeilijk klote jaar

een-mooi-en-moeilijk-klote-jaar

Kan een jaar tegelijk mooi en klote zijn? Ja, ik heb zelf ervaren dat het kan en dat jaar is eigenlijk nog niet helemaal om. Nog een week of vier te gaan, dan is dat jaar pas afgerond.

Went het, dat je twee van je drie kinderen al bijna een jaar niet gezien hebt? Ja, gek genoeg wel. Het went zelfs als je vier van de zes kleinkinderen ook al bijna een jaar niet gezien hebt. Ik heb het overleefd en de draad van mijn eigen leven opgepakt. Voor degene die de verhaaltjes over mijn kleinkinderen volgen is nu meteen duidelijk waarom ik nog maar over twee kleinkinderen schrijf.

Met mijn jongste dochter heb ik goed contact, terwijl het contact met haar tot vorig jaar niet heel geweldig was. Ze wilde heel lang per se niet op mij lijken, terwijl ze van alle drie het meest op mij lijkt. Mijn moeder zei het vroeger al, de jongste is echt jouw kind. Ze ziet het nu zelf ook en is er trots op.

Met de middelste had ik het meest contact, dus dat dit er niet meer is voelt raar. Wat is er eigenlijk echt aan dat contact geweest, vraag ik me wel eens af. Als ik bij de oudste van de drie was voelde ik altijd wel een bepaalde afstand. Net alsof het allemaal niet klopte, iets wat ik steeds maar weer van me af zette.

Vorig jaar, in september, ging mijn jongste bij haar man weg. Een scheiding volgde en mijn twee kleinkinderen wonen de ene helft van de week bij hun vader en de andere helft bij hun moeder. De breuk met mijn andere twee kinderen ontstond rond Sinterklaastijd. Er ging van alles mis tussen mijn kinderen en mij over dat feest, zodat ik uiteindelijk met een heleboel cadeautjes bleef zitten. Ik bespaar jullie de details, maar uiteindelijk volgde ik mijn gevoel en nam een beslissing terwijl ik geen idee had wat de gevolgen daarvan waren. Ik koos er voor om het Sinterklaasfeest bij mijn jongste dochter te vieren en bij de andere twee de cadeautjes af te geven. Niet lang daarna kreeg ik van mijn zoon te horen dat hij het contact met mij wilde verbreken. Gek dat ik dit altijd heb aan voelen komen en toch ook altijd heb gedacht dat dit niet zou gebeuren. Het zit schijnbaar in de genen, want zijn oma en opa van zijn vaders kant verbraken ook ooit het contact met de ouders van opa. Ze hebben ook, toen mijn kinderen nog klein waren, het contact met ons verbroken. Dat kwam na een jaar of twee pas weer “goed”. Helemaal goed was het niet te noemen, maar er was weer contact, wat ik voor de kinderen fijn vond.

De reactie van mijn ouders was nogal verrassend, want zij gaven aan dat zij het lastig vonden om contact te hebben met hun kleinzoon en hun achterkleinkinderen te zien opgroeien, terwijl de oma van hun achterkleinkinderen buiten beeld moest blijven. Vooral mijn moeder was hier heel stellig in maar had het er ook heel moeilijk mee. Het resultaat was dat zij hartklachten kreeg. Mijn vader was alleen maar ontzettend boos en had ze wel eens flink de les willen lezen. Dat kwam er uiteindelijk allemaal niet van, vooral doordat mijn moeder niet in orde was. Gelukkig liep met mijn moeder’s gezondheid alles met een sisser af. Ze zijn onlangs nog gewoon op vakantie geweest naar Malta. Heerlijk als je dat kan als je 81 en 88 jaar oud bent. Zo wil ik ook wel oud worden.

Mijn zoon was stomverbaasd dat zijn oma op deze manier reageerde. Het gevolg was dat mijn middelste, ook een dochter, daar ontzettend boos over werd. Zij vond het raar dat oma en opa zo reageerden. Nog bozer werd zij toen mijn jongste met haar twee kinderen bij ons oud&nieuw vierde en een paar nachten bleven slapen. Ik heb deze dochter gewoon niet meer gesproken. Als ik belde nam zij niet op. Op sms’s reageerde zij niet en mails bleven onbeantwoord. Ook oma en opa werden genegeerd. Dit is iets wat ik nog steeds niet begrijp.

De eerste vier maanden had ik dagelijks huilbuien. Onmacht, verdriet en boosheid streden met elkaar. In die vier maanden ben ik al mijn pijn van me af gaan schrijven. Pijn die al in mijn eerste huwelijk begon. Zo’n beetje rond de geboorte van mijn zoon. Ik had zwangerschapsvergiftiging en lag in het ziekenhuis. Mijn schoonmoeder bleek mijn moeder bij mij weg te houden met allerlei smoezen richting mijn moeder en mij. Iets wat mijn moeder en ik helemaal niet in de gaten hadden, maar later pas aan het licht kwam. Eigenlijk had ik op dat moment zelf het contact met mijn schoonmoeder moeten verbreken. Ik denk dat ik dat niet durfde. Het huwelijk was moeizaam, want eigenlijk pasten wij totaal niet bij elkaar. Toch gingen mijn man en ik pas na 20 jaar uit elkaar.

En tja, erg fraai was het allemaal niet, want ik was verliefd op een ander geworden. Niet dat dit ooit iets geworden is. Ik wist tijdens die verliefdheid ook heel goed dat dit nooit iets kon worden. Het gaf mij alleen wel de moed om weg te willen bij mijn man. Een heel gedoe als je kinderen 11, 14 en 17 jaar oud zijn.

De jaren hierna heb ik heel wat beslissingen moeten nemen. Ook beslissingen die niet altijd voor iedereen leuk waren. Mijn ex hoefde dit niet, die zag de kinderen vrij weinig. Eens in de zoveel weken aten ze bij hem, verder hield hij zich overal buiten. Of nee, toch niet, als hij kans zag om een wig te veroorzaken tussen mijn kinderen en mij liet hij dat vooral niet na.

Mijn kinderen hadden weinig met hun vader op, en gek genoeg kan hij nu geen kwaad doen. Nee, hij heeft nooit gesprekken met ze hoeven voeren in hun puberteit. Hij heeft nooit eisen aan ze hoeven stellen en ook nooit vervelende beslissingen hoeven nemen. Dan kan je het dus duidelijk niet fout doen.

Ooit was er iemand die tegen mij zei: “Soms gebeurt het dat een moeder de kinderen door de puberteit heen loodst en dan kiezen ze daarna partij voor hun vader.” Er werd meteen bij gezegd dat gehoopt werd dat mij dit nooit zou gebeuren. Het gebeurde uiteindelijk toch.

In die tijd leerde ik een man kennen en de eerste periode leek dit allemaal heel leuk. Hij was gezellig, vrolijk en mijn twee dochters schijnen zelfs tegen mijn moeder gezegd te hebben: “We doen maar net alsof hij onze vader is”. Toen ik mijn flat opzegde en met de kinderen bij hem introk veranderde hij al snel. Hij was helemaal niet vrolijk, bleek toen. Ik heb nog gedacht dat dit misschien over zou gaan als mijn kinderen allemaal het huis uit zouden zijn. Inmiddels weet ik ook als geen ander dat stiefkinderen een behoorlijk druk op je relatie kunnen leggen. Helaas, toen het zover was dat wij met z’n tweeën waren bleek hij een onverbeterlijke mopperkont en sjachrijn te zijn. Wat jammer van al die verspilde jaren eigenlijk, want uiteindelijk ging ik ook bij hem weg.

Mijn jongste kreeg de kritiek over zich heen dat ze te veel op mij lijkt. Ik kreeg te horen dat wat hun jongste zusje deed niet kon. Je ging niet scheiden als je kindjes had. Dat was dus met een omweg meteen ook een verwijt naar mij.

Het contact met mijn jongste is fijn. Ik voel me betrokken bij haar leven. Ze heeft die hele mooie, maar ook moeilijke klote jaar in een halve woning gewoond met haar twee kinderen. Zelf had zij de grootste slaapkamer als zit-slaapkamer en haar kinderen deelden een slaapkamer. Een andere gescheiden vrouw had de woonkamer als zit-slaapkamer en haar dochter de andere slaapkamer. De keuken, badkamer en toilet deelden ze. Ik geef het je te doen en ik heb mijn petje voor haar afgenomen.

Gisteren is ze verhuisd naar een eigen flat in een buurt waarin ik zelf ook een flat kreeg na mijn scheiding. Ze heeft  inmiddels een hele lieve vriend en zijn vader heeft de laminaatvloer door het hele huis gelegd. Mijn lief en ik zijn er woensdagmiddag en vrijdag de hele dag geweest. Woensdag moest ik nog werken tot 10.30 uur, daarna ben ik naar huis gegaan en had mijn lief de bus al volgestouwd met alles wat bij ons stond. Het moest daar uitgeladen worden en met de lift naar boven gebracht. Een heel gedoe, want niet alles kon in één keer naar boven. Mijn kleinkinderen wilden helpen, allemaal hiel lief bedoeld, maar handig is dat natuurlijk niet.

Toen alles boven was moesten we naar een ander adres om het laminaat op te halen. Alles de auto in, vervolgens weer uitladen, de lift in en naar boven. Er werd meteen gewerkt aan de vloer van haar slaapkamer. Zelf ben ik naar buiten gegaan met mijn kleinkinderen, terwijl mijn lief aan het klussen ging.

Vrijdagochtend zaten we om 7.00 uur in de auto, zodat mijn lief mee kon met mijn dochter om her en der spullen op te halen. Kasten en een twee persoonsbed, waarvan het hoofdeind te groot bleek te zijn voor de lift. Met z’n vieren hebben ze het via het trappenhuis, tussen de trappen door, naar boven gehesen en geduwd.

Mijn kleinzoon bleef bij mij in de halve woning. Dat vond hij aanvankelijk niet zo leuk, maar hij ontdooide al snel. We zijn de eendjes gaan voeren en hebben bij de bouwvakkers gekeken. Rond lunchtijd gingen we samen naar de nieuwe flat. Daar bleek de vloer in alle slaapkamers al te liggen en ook in de woonkamer. Mijn lief en ik besloten de bedden van de kleinkinderen in elkaar te zetten. Daarna de eethoek, zodat het allemaal al wat leek te worden.

‘s Middags haalde ik mijn kleindochter uit school. Ondertussen was mijn ex met zijn vrouw ook gearriveerd om te kijken hoe de woning van onze jongste er uitzag.

Ik ben moe van de afgelopen dagen, want tussendoor moest ik ook gewoon werken. Vandaag heb ik een wandeltocht van 20 km gelopen en ontstond het verhaal, zoals ik het op kon schrijven, in mijn hoofd.

Een jaar lang heb ik hier niet over willen en kunnen schrijven, maar nu ben ik zo ver dat ik dat kan. Mijn conclusie is dat van mij verwacht word dat ik iedereen accepteer zoals hij of zij is. Aan de andere kant moet ik voldoen aan een bepaald plaatje en vergeet men mij te accepteren zoals ik ben.

En ja, het was dus een heel mooi, maar tegelijkertijd moeilijk klote jaar.

Mijn droom

Texel

We waren op vakantie op Texel, mijn lief, mijn twee oudste kinderen en zijn jongste kinderen. Het wonderlijke was echter dat die twee van mij 15 en 18 waren terwijl die van mijn lief gewoon 11 en 12 bleken te zijn. Mijn jongste dochter zou in die droom 11 of 12 hebben kunnen zijn. Wonderlijk, want die deed niet mee. Daar voelde ik me bijna schuldig over toen ik wakker werd. Want waar was zij?

We hadden een appartement boven een restaurant en mijn lief stond op de stoep zijn boek te lezen. Waarom hij op de stoep stond? Het was overal te druk, er waren geen stoelen meer vrij. Niet in het restaurant en ook niet op het terras. Waar de kinderen waren weet ik niet, die kwamen verder niet meer in mijn droom voor. Ik was, zoals wel vaker, in mijn eentje op stap. Op de fiets deze keer en ik belandde in een boekwinkel met restaurant. Deze zaak kwam me bekend voor. Het was de zaak waar wij laatst in Zeeland naar binnen liepen. Met een kop thee en een lekkere koek zat ik aan een tafeltje terwijl het buiten stortregende. Dat overkomt mij ook vaker. Mijn lief heeft mooi weer en een paar kilometer verderop zit ik in de regen.

Eenmaal wakker vertelde ik mijn lief over de droom. ZIjn reactie: Het gebeurt wel vaker dat Zeeland op Texel ligt. Dat staat dan op pagina 3 in de krant zodat Zeelandgangers weten welke kant ze op moeten rijden.

Eigenlijk had ik willen schrijven over de uitgeprocedeerde asielzoekers die niet naar Ter Apel willen. Of over de leraar die zijn excuus aan de leerlingen moest aanbieden vanwege de poster die hij had opgehangen. Volgens mij compleet de omgekeerde wereld en in de krant las ik ook dat hiermee het respect voor alle leraren op een laag pitje is gezet. Dank u wel mevrouw de directrice. Ik pleit er voor dat alle leerlingen voortaan weer U tegen de leerkrachten gaan zeggen. Te beginnen met het basisonderwijs. Ik ben namelijk van mening dat, wanneer dit weer heringevoerd wordt, er vanzelf meer respect voor de leraren is. Maak de afstand tussen de leerling en de leraar maar gerust een beetje groter. Dat kan geen kwaad, want nu draaien we echt alles om. Leraren moeten respect voor de leerlingen hebben. Andersom is niet aan de orde geloof ik. Wat me meteen weer doet denken aan een overblijfkind waar wij, jaren geleden, dagelijks problemen mee hadden: Grote monden, anderen pesten, dwarsliggen en vooral geen respect. Voor niemand dus, ook niet voor de leerkrachten. Op advies van de directeur van de school ging ik het gesprek met zijn ouders aan. Reactie van dat stel: “Tja, u behandelt ons kind niet met respect, dan krijgt u dat van hem ook niet terug. Toen is al begonnen met “De omgekeerde wereld”.

O, en nu ging het toch nog even over die leraar.

Help, hoe doe ik dat: Vakantie vieren?

Ik ben opgelucht. Gewoon omdat ik nu eindelijk weet hoe ik mijn vakantie moet gaan vieren.

Belachelijk dat ik daar zo over in heb gezeten en het alsmaar niet wist. Zeker als je  het afzet tegen de slachtoffers van de ISIS, of tegen de nabestaanden van degenen die in het vliegtuig zaten dat boven de Oekraïne is neergehaald. Vergeet dan vooral ook niet de Hamas versus Israel en ook de Oekraïne die niet bij Rusland wil horen, al denkt Poetin daar totaal anders over. Vergeleken bij dit soort wanhoop, problemen en ellende valt mijn probleem toch totaal in het niet. Ik zou me eigenlijk moeten schamen, maar toch zat ik hiermee in mijn maag.

En waarom nu toch eigenlijk? We gaan een weekje naar Zeeland en de kinderen van mijn lief gaan mee. Die zijn de laatste drie weken van de zomervakantie bij ons. Dat is logisch want dan is de boel mooi verdeeld tussen moeder&stiefvader en vader&stiefmoeder. Ik weet alleen inmiddels uit ervaring dat ik totaal niet uitgerust raak van zo’n weekje met twee kinderen van elf en twaalf. Overigens gaat die van twaalf maar mee van vrijdag tot zondag, want hij moet de maandag er na al weer naar school. Brugklas, groepsvorming en het direct starten met de lessen gaf weinig gelegenheid om hem deze week toch mee te nemen. Beetje sneu, maar dit had geen enkele moeder, stiefvader, vader of stiefmoeder kunnen voorzien: “Een basisschool en een school voor voortgezet onderwijs in dezelfde plaats, die er verschillende vakantieweken op na houden.” Hoe verzin je het?

En waarom raak ik dan niet uitgerust van zo’n weekje? Nou, gewoon omdat de tijd dat ik met kinderen van die leeftijd op vakantie ging, ver achter mij ligt. Kom zeg, mijn oudste is de dertig ruim gepasseerd, de jongste is zevenentwintig en daartussen zit er nog één van dertig. Ik ben met dit soort vakanties dus terug bij af. “Maar dat wist je toch, toen je hier aan begon?” is de reactie wanneer ik dit ventileer. Ja, ja, natuurlijk wist ik dat. Maar tussen weten en ervaren zit een groot verschil hoor. Ik herinner me de eerste vakantie met z’n vieren nog. We hadden een sta-caravan gehuurd op een camping. Het was een smal straatje en iedereen kon op iedereens bord kijken. Allemaal jonge gezinnen met zeer jonge kinderen. Ik voelde me totaal uit de toon vallen en was na de vakantie zó moe. Veel moeier nog dan voor de vakantie. Dat is niet goed, dus het tweede jaar pakten we het al anders aan. Na die vakantie was ik minder moe, maar nog steeds moe. Even heb ik gedacht dat het voor mij beter zou zijn om die week alleen weg te gaan.  Gewoon lekker in mijn eentje, zodat ik met niemand rekening hoef te houden.

Gelukkig begrijpt mijn lief al deze gevoelens, maar echt leuk leek het hem niet.  Na veel denken van mijn kant en veel praten van beider kanten hebben we toch best een goede oplossing gevonden voor die drie weken. De eerste week is mijn lief vrij en gaan we op mijn vrije dag met z’n vieren naar Texel. Gezellig met een garnalenboot mee, misschien nog naar Ecomare, of naar het Juttersmuseum. Daar zijn we nog niet helemaal uit. Op mijn andere vrije dag, in diezelfde week, ga ik gewoon lekker wandelen. Dan moet ik nog drie dagen werken en bemoei ik me helemaal nergens mee.

En dan, in Zeeland? Nou, kijk wij hebben bedacht dat we samen gaan ontbijten. Met z’n vieren dus en later in de week met z’n drieën. Dan drinken we nog lekker een kop koffie en daarna ga ik mijn eigen ding doen. Welk ding dan wel? Wandelen, het liefst een tocht van een km of twintig. Of ik fiets naar één van de omliggende dorpen om daar eens een kijkje te nemen. Maar misschien ga ik ook wel mijn kabouter verhalen corrigeren, want daar komt op het ogenblik helemaal niets van. Of misschien pak ik mijn tekenspullen weer eens op, want die liggen de laatste maanden in de la van mijn kast te verkommeren.  Om een uur of vier voeg ik me weer bij mijn lief en bedenken we wat we gaan eten. Misschien maken we wel iets voor een picknick op het strand. Na het eten kunnen we nog mooi een spelletje doen of een ommetje maken met z’n allen. Of we kijken een filmpje, maar wie weet zijn er ook wel leuke activiteiten voor een elf jarige. En natuurlijk ga ik gezellig mee naar het Deltapark Neeltje Jans. Wat dacht je dan?

En weet je, de laatste week is mijn stiefdochter op mij aangewezen. Dan is mijn lief, haar vader dus, alweer aan het werk. Voor die week heb ik heus wel een en ander bedacht wat zowel voor haar als voor mij leuk is. Bovendien komt mijn dochter met mijn kleinzoon en kleindochter ook nog een dagje langs. Daar kijk ik nu al naar uit.

En nu nog dat stemmetje het zwijgen opleggen dat alsmaar beweert dat ik egoïstisch bezig ben. Dat ik het eigenlijk voor iedereen leuk moet maken. Dat stemmetje dat vervolgens vergeet dat ik dan heel moe word en niet meer gezellig ben. Het wordt tijd dat ik dat stemmetje zijn stembanden doorsnijd.