Tag Archives: kapper

Dagmerries – vervolg

piano spelen

Morgen is het zo ver, dan ga ik piano spelen voor publiek en ik vind het hartstikke leuk, maar ook eng. Dat is goed, dat is een gezond soort spanning die nodig is om iets moois neer te zetten. Soms betrap ik me er op dat ik in gedachten de muziek oefen. Zonder instrument, dat kan ik misschien beter niet doen, want daar raak ik van in de war. Dan weet ik het  ineens niet meer.

Vorige week moest ik twee nachtdiensten werken en sliep ik dus overdag. Daar raakt een mens op één of andere manier niet uitgerust van. Ook ik niet, ondanks dat ik over het algemeen goed slaap. Weliswaar word ik regelmatig wakker, maar omdat ik toch van mezelf niet eerder uit bed mag dan wanneer de wekker gaat, val ik ook wel weer in slaap. Dan onstaan er dus dagmerries en die gingen uiteraard over het piano spelen. De ergste dagmerrie was dat ik ging spelen en er totaal geen publiek zat. Oké, op mijn lief na dan. Ik weet ook niet wat vervelender is, fouten maken terwijl er toehoorders zijn of foutloos spelen voor een lege zaal.

Maar dan die dagmerrie waarin de noten van mijn bladzijden verdwenen. Echt waar, ze dansten gewoon over de notenbalk en verdwenen aan het eind van de bladzij. Dat veroorzaakte bij mij een groot dilemma. Moest ik die noten achterna, maar dan kon ik niet meer verder spelen of deed ik het dan maar uit mijn hoofd. Veel gaat gewoon uit het hoofd, maar haal niet de muziek weg, dan raak ik in de war en wordt het niets. Misschien wordt dat wel een nieuwe uitdaging: “Uit mijn hoofd leren spelen”.

En wat denk je van de volgende situatie: Ik heb een kopie van de eerste bladzij van de wals van Chopin gemaakt. Het boek hoort dus open te liggen op de tweede bladzij en ja, dat was niet het geval. De kopie had verkeerd in het boek gezeten en en daar had ik niet op gelet. Ik ging dus van bladzij één naar bladzij vier. Het werd een raar soort wals. Dat ik die droom had was niet heel gek, want het overkwam mij thuis tijdens het studeren en volgens mij ook een keer op pianoles. Maar dat is alweer wat weken geleden, toen had ik nog niet eens bedacht dat ik mee zou doen aan “Thank You For The Music”. Het is iets waar ik morgen goed op moet letten.

Deze week had ik geen dagmerries. Dat kon ook niet want ik had geen nachtdiensten. Wel droomde ik iets wat er zijdelings, echt ver zijdelings mee te maken had en het sloeg werkelijk nergens op. Het zit namelijk zo, ik ben voor mijn doen lang niet naar de kapper geweest. Heel logisch heb ik bedacht dat ik, nu het mooiere weer in aantocht is, mijn haar wel weer eens in een iets langer model wil hebben. Het gevolg is dat ik dan niet naar de kapper ga, waar ik overigens toch al een hekel aan heb. Wel heb ik laatst zelf een stukje van de voorkant geknipt, want die pluk irriteerde mij. Volgens mij is het nog niemand opgevallen want commentaar heb ik er niet op gehad.

Met dat haar was ik toch wel in de weer afgelopen week. Waarschijnlijk had ik een aanval van ijdelheid zodat ik me af begon te vragen of ik vóór morgen misschien toch naar de kapper zou moeten. Aan mijn lief vroeg ik of hij het wilde laten weten als mijn haar ‘echt niet meer kon’. Zolang het goed zit ga ik gewoon niet. Misschien red ik het wel tot het 60-jarig huwelijk van mijn ouders, eind mei. Dan zal ik af en toe wel wat van de voorkant knippen, want zo’n lange lok over mijn voorhoofd is dan weer niks. Dat irriteert, dus moet het er af. Mijn lief beloofde plechtig dat hij me zou waarschuwen als “het echt niet meer kan”.

Kijk, en daar droomde ik deze week van. Ik had pianoles, want ik zat achter de vleugel waar ik les op heb. Over mijn spel werd met geen woord gerept en totaal onverwacht kwam er: “Ik vind wel dat je voor zaterdag nog even naar de kapper moet om wat aan je haar te doen.” Het moet toch niet gekker worden zeg. Wie dit zei was niet helemaal duidelijk, want ik zag verder niemand, maar logisch zou zijn als het mijn pianoleraar was.

kapper

Nou mooi dat ik niet naar de kapper ga vandaag. Geen zin in en het zit gewoon nog goed, zelfs die pluk die ik zelf gekortwiekt heb. Bovendien denk ik niet dat ik ineens compleet foutloos zal spelen doordat mijn haar geknipt is.
Het ergste wat er kan gebeuren is dat ik een foutje maak. Dat zou zomaar kunnen omdat ik waarschijnlijk toch wel wat gespannen zal zijn. Maar dan moet ik maar bedenken dat het minder erg is dat ik zo’n foutje tijdens het spelen maak dan wanneer een chirurg een fout maakt tijdens een operatie. Dat kan hele nare gevolgen hebben. Van een foutje in mijn spel heb ik hooguit zelf een rotgevoel, maar dat verdwijnt ook wel weer.

Weet je, ik ga morgen gewoon achter die piano zitten en er voor zorgen dat de mensen kunnen genieten. Zelf ga ik er in ieder geval van genieten, want dat ik het ontzettend leuk vind voert toch wel de boventoon.

Een wurm in mijn nek

wurm

Hij zat voor ons en had een wurm in zijn nek. Behalve dat was hij erg ongedurig, verplaatste zich naar een andere stoel en besloot uiteindelijk over de rij voor hem heen te stappen en daar te gaan zitten. Zo zat hij, met wurm en al nog steeds voor me. Vol aandacht luisterde hij naar de twee vioolleerlingen die hun D-examen deden. Vijftien en zeventien waren de twee meisjes en ze zaten op het niveau van een beginnende conservatoriumleerling. Machtig vonden wij het om te zien dat er nog jongelui zijn die zich voor dat soort activiteiten in willen spannen.

Maar ja, die wurm hè. Mijn blik werd er naar toe gezogen, want ik heb er zelf ook één in mijn nek, tenzij de kapper mijn haar goed knipt. Bijna niet één kapper kan dat. Zelfs niet als ik, de leek, uitleg hoe ze dat moeten doen. Als je zo’n wurm hebt, heb je een kruin onder in je haargrens. Al je haar groeit dan naar het midden. De kapper knipt de onderkant keurig recht, föhnt je haar, trekt het met haar vingers nog even mooi in model en dan kom je thuis. Weg mooie rechte lijn en daar is die wurm. Het hangt als een sliertje in je nek en is geen gezicht. Lekker belangrijk, denk je misschien, want je ziet de achterkant zelf toch niet. Nou, mij is het een doorn in het oog. Ik heb ook al een kruin rechts bovenin. Als mijn haar te kort is valt dit open en heb ik mijn achterhoofd een scheiding. Geen gezicht. Overigens had deze man niet zo’n scheiding. Hij had alleen een wurm.

Mijn jongste dochter vond mijn wurm vroeger vies. Geen idee waarom, want zo erg is het nu ook weer niet. Haar dochter, mijn oudste kleindochter, bleek ook zo’n wurm te hebben. Je ziet er niets van, want ze heeft lang haar. Dat is misschien wel het handigst als je met zo’n probleem opgescheept zit.

De oplossing zit ‘m in een andere manier van knippen. In plaats van de onderkant zo mooi mogelijk recht te knippen moeten ze gewoon een ronding knippen. En dan niet de zijkanten korter dan het midden. Nee, precies andersom. Ooit had ik een kapper die dat deed. Toen was ik een jaar of twintig. Daarna heb ik nooit meer een kapper kunnen overtuigen van deze manier van knippen. Dus wat gebeurt er iedere keer als ik mijn haar heb laten knippen? Je raadt het al, ik knip de wurm er eigenhandig af. Het is geen gezicht als mijn haar nat is, want dan zit daar een gat, maar als het droog is valt het precies goed.

De laatste keer heeft mijn lief de wurm er afgeknipt.