Tag Archives: humeur

De verkeerde pet

Pet

Tussen de middag wordt er warm gegeten en één van de bewoners zit erg onsmakelijk te eten. Hij hoest voortdurend, geeft een hoop slijm op en vraag om een bak. Die geef ik hem en vraag hem naar zijn kamer te gaan om daar verder te eten. Dit is ook de afspraak die wij met hem hebben gemaakt.

Hij wordt boos. “Ik bepaal zelf wel of ik naar mijn kamer ga” en maakt geen aanstalten om op te staan.

Ik loop naar hem toe, zet zijn rollator bij zijn stoel en laat weten dat hij gewoon met me mee moet gaan. De kom met het opgegeven slijm zet ik op zijn rollator. Hij loopt mee, maar vindt me behoorlijk onbeschoft. Tja, meestal vindt hij me een lieve zuster, behalve op dit soort momenten.

Weer terug in de huiskamer zegt één van de bewoners: “Zijn pet staat zeker verkeerd”.

Terwijl ik een andere bewoner help met het innemen van zijn medicijnen laat ik weten dat mijn pet inmiddels ook verkeerd staat. Waarop de bewoner die ik aan het helpen ben een giechelbui krijgt en al giebelend zegt: “En je hebt niet eens een pet op.”

Plechtig beloof ik dat ik volgende keer mijn pet mee zal nemen. Dan kan iedereen aan de stand van de pet zien hoe het met mijn humeur gesteld is.

Advertisements

Huftergedrag

huftergedrag

Neemt het huftergedrag in Nederland toe of verbeeld ik me dat en ben ik gewoon te truttig. Vandaag was van dat truttige overigens weinig te merken want zelfs ik begon huftergedrag te vertonen. Alles leek vandaag fout te gaan zodat mijn humeur een zeer bedenkelijk niveau bereikte.

Druk doende een brief aan de Emmeloordse huisartsen te schrijven, bleek mijn printer er eigen ideeën op na te houden. Na het afdrukken stonden er woorden dik of schuin gedrukt. Niet alleen schuin gedrukt naar rechts, maar ook naar links hellend. Bah, ik was er een hele poos zoet mee. Uiteindelijk de brief maar even gelaten voor wat het was en mijn folders een aantal keer uitgeprint. Daar gebeurde ook vreemde dingen mee, want sommige zinnen stonden gegolfd in de tekst. Wat bleek uiteindelijk de boosdoener? De cartridge die vervangen moest worden. Hier had ik op mijn vrije dag een paar uur tijd in gestoken. Vervolgens bleek op het naambordje mijn naam niet goed geschreven en moet nu opnieuw besteld worden. Alles wat fout kon gaan ging dus zo’n beetje fout.

Vind je het gek dat ik dan geïrriteerd reageer als ik gebeld word door Natuurmonumenten. Een poos geleden heb ik via hun website een wandelroute gedownload. Ik weet nog dat er verplichte velden ingevuld moesten worden met mijn e-mailadres en telefoonnummer. Niet invullen betekende geloof ik ‘geen wandelroute’. Eem uiterst enthousiast heerschap begon het gesprek met de vraag of ik genoten had van de wandeling. Dat had ik niet, want ik heb de route uiteindelijk niet gelopen. De enthousiasteling vertelde dat hij zelf ook graag wandelde en haalde allerlei voorbeelden aan. Ik had totaal geen zin in dit gesprek en reageerde als volgt: “Ik krijg het gevoel dat het uw bedoeling is dat ik donateur word bij jullie en dat is niet mijn bedoeling.” Zijn reactie daarna vond ik toch wat bedenkelijk: “U wilt dus wel van de natuur genieten maar er niet voor betalen.” Dat had hij niet moeten zeggen want toen kapte ik het gesprek af, wenste hem nog een prettige middag en hing op. Toegegeven, het was wat hufterig.

Maar zijn de Nederlanders nu hufteriger aan het worden of lijkt het zo? Als ik onderweg naar mijn werk ben mag je op een deel van de N50 maar 70 km p/u rijden omdat ze daar aan de weg werken. Ik rij dan zelf al iets harder, volgens mijn snelheidsmeter, en dan nog willen automobilisten met een noodgang over of dwars door mijn auto heen. Dat kunnen ze dan wel doen, maar voor mij rijdt dan vaak een vrachtwagen die ook niet harder gaat hoor.

Ook op de weg richting Elburg rijdt vrijwel iedereen harder dan toegestaan. Je weet wel, op zo’n weg met dubbele, voor een deel niet-doorgetrokken streep met zwart vlak in het midden. Ja inderdaad, daar mag je dus 80 rijden. Ze racen me voorbij voorbij en verdwijnen al snel aan de horizon. Volgens mij rijden ze minstens 120.

En wat te denken van het deel van de N50, dubbele doorgetrokken streep met groene strook in het midden. Daar mag je 100. Gisteren, zondag dus, vond een automobilist het nodig om me daar in te halen. Tja, dubbele doorgetrokken streep of niet, rij er maar gewoon voorbij. Diezelfde auto stond later vlak voor me bij het stoplicht. Deze actie leverde die persoon dus nauwelijks iets op. Maar ja, je zal maar haast hebben.

Weet je trouwens dat fietsers niet meer op de weg hoeven te rijden tegenwoordig? Hier in Emmeloord dan hoor. Iedereen fietst hier massaal over de stoep. Jong, oud, vaders en moeders met kinderen, maar ook zonder kinderen. En als je er wat van zegt horen ze je niet of krijg je een grote mond. En dat is nog niet alles hoor. Bestuurders van motorfietsen gaan zelfs rijdend door de steegjes. Dat is makkelijk als je vanuit je tuin vertrekt. Stel je voor dat je dat ding naar de straat moet duwen. Fietsers doen dat overigens ook en nog niet zo heel lang geleden werd mijn lief bijna omver gefietst. “Sorry” of iets dergelijks was er niet eens bij. Ja, hufterig dus.

Vandaag, bij de Action, gebeurde ook weer iets waarbij ik zo mijn bedenkingen heb. Er was iets mis bij de kassa en de rij werd steeds langer. Uiteindelijk ging er een kassa extra open en de caissiair liet weten dat we, in dezelfde volgorde, naar de andere kassa mochten. Ha ha, dezelfde volgorde? Degene die achteraan stonden doken als vliegen op een hoop stront naar de kassa en geen mens die er wat aan deed. Flutcaissair! Hij zei niets keek alleen wat ongemakkelijk toen ik zei: “Hoezo in dezelfde volgorde?”

Ik verbaas me over dit gedrag, maar erger me er ook aan. Maar ja, ik ben dan ook van de ongeveer halverwege de vorige eeuw. En als ik daar dan goed over nadenk dan zijn de meeste overdestoepfietsers dat ook. Dan ben ik dus gewoon truttig en veel te netjes. En toch ben ik dat liever dan hufterig.