Tag Archives: emoties

Dikke tranen

Dikke tranen

Zomaar ineens was daar die huilbui. Niet zo één met van die gierende uithalen of hartstochtelijke snikken. Nee, gewoon tranen die uit mijn ogen bleven stromen. En dat allemaal bij het deel: “Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren. Je hebt nog heel wat voor de boeg. Maak je geen zorgen daarvoor is het nog te vroeg”.

Ik zong het liedje mee en probeerde daarnaast ook te luisteren naar wat de muziek deed. Al weet ik veel hoeveel keer had ik dit gezongen. Gedachteloos waarschijnlijk en vroeger toen Anne, mijn jongste dochter, klein was reageerde zij zelf steevast nogal heftig, een diepe frons tussen haar wenkbrauwen met: “Neehee!!”

Inmiddels is zij dertig en wilde ik dit liedje zingen en van een pianobegeleiding voorzien. Ze heeft al heel wat achter de rug en ook wel ontdekt dat de wereld niet altijd mooi is.

Dit liedje wilde ik niet alleen voor haar zingen, maar ook voor mijn twee andere kinderen. Die heten uiteraard geen ‘Anne’, maar ook zij waren de mooiste en liefste baby’s en ook zij hadden toen nog heel wat voor de boeg. Dat ik al anderhalf jaar geen contact met ze heb zegt niets over de liefde die ik voor ze voel. De tranen kwamen dus ook daaruit voort. Dat een scheiding van 19 jaar geleden nu nog zoveel impact zou hebben had ik niet kunnen voorzien. Misschien had ik dingen anders moeten doen. Aan de andere kant leef ik mijn leven ook met vallen en opstaan. Dat doen mijn kinderen ook, net als de meesten van ons denk ik.

Uiteindelijk lukte het me steeds beter om dit te zingen. Zeker wanneer ik druk bezig was met het zoeken naar het intro en de juiste akkoorden. Door iedere keer maar weer naar de muziek te luisteren kon ik het uiteindelijk aardig reproduceren op de piano. Evengoed kreeg ik af en toe tijdens het zingen een dikke keel en speelde ik alleen de begeleiding. Het heeft echt wel even geduurd voordat het goed ging.

En wanneer ik dacht dat het wat was bleek ik op les iets net weer een beetje anders te moeten doen. Maar het lastigste was het overdrijven van de uitspraak. Als je niet zo’n overdrijver bent voelt dat al gauw vreemd. En als ik vervolgens dacht dat ik het overdreef riep mijn pianoleraar dat ik het nog meer moest overdrijven.

 

Eindelijk was het af en werd het opgenomen. De tekst is goed te verstaan, maar ik begrijp nu wel wat hij met “nog meer overdrijven” bedoelt. Want uiteraard overdreef ik ook toen nog niet genoeg. Om die reden is het wel goed om naar zo’n opname te luisteren. Raar vind ik het overigens wel om mezelf te horen. Zo klinkt mijn stem helemaal niet als ik mezelf hoor praten of zingen.

En nu ben ik druk bezig met het uitwerken van de pianobegeleiding van “Bridge over troubled water”. Wat denk je? Ook dan krijg ik, als ik het meezing af en toe een dikke strot. Ik weet waar dat door komt. Tijdens onze vakantie in Engeland was dit liedje regelmatig op de radio te beluisteren naar aanleiding van de brand in Grenfill Tower in Londen. Dit benefietlied werd door bekende artiesten als o.a. Robbie Williams, Dua Lipa, Rita Ora en de twee ex-One Directioners Liam Payne en Louis Tomlinson gezongen. Niet ver van de plaats waar de ramp plaatsvond werd dit nummer opgenomen. Toen luisterde ik voor het eerst goed naar de tekst en wist ik ineens dat dit het volgende liedje was dat ik wilde zingen.

 

 

Advertisements

Spijt, heimwee?

IMG_4792

Vandaag deed ik mee aan een wandeltocht door Zaanstad. Je weet wel, zo’n  georganiseerde tocht, waarbij je individueel mee loopt. Mijn aanvankelijke plan was om in Apeldoorn te gaan wandelen. Niet gedaan nee, ondanks dat de omgeving daar ontzettend mooi is. Ik wilde mijn jongste dochter even zien en daardoor viel de keus op Zaanstad. Hiermee werd het tegelijkertijd een wandeling door mijn verleden. Heel wat herinneringen kwamen er boven en van sommige werd ik best wat emotioneel.

Spijt dat ik mijn hart heb gevolgd en bij mijn lief ben gaan wonen heb ik niet. Heimwee heb ik soms wel, maar dat verdwijnt ook altijd weer. Mijn lief wil ik niet meer kwijt, ondanks dat bijkomende zaken mij echt wel tegen zijn gevallen. Zaken waar ik aanvankelijk misschien wat te makkelijk over dacht. Het hebben van twee jonge stiefkinderen bijvoorbeeld, maar ook de afstand die ik regelmatig overbrug om mijn kinderen en mijn ouders te bezoeken.

De wandeltocht startte in verpleeghuis Oostergouw. Meteen al de eerste plek waar herinneringen naar boven kwamen. Een jaar of veertig geleden was mijn oma hier opgenomen om te revalideren na een heupoperatie, geloof ik. Het gebouw zelf herkende ik niet, maar de naam wel. Het zal in de loop van de tijd wel gemoderniseerd zijn.

Hiervandaan wandelde ik richting de Oostzij en kwam langs de Bonifatius Parochie waar ik toch zeker een jaar of 10 kerkorgelles heb gehad. De ene week ging ik met de trein vanwege de les, de andere week om op het orgel te studeren. Om in de kerk te komen moest ik door de pastorie, maakte vaak een praatje met mijnheer pastoor en soms, als het erg koud was, kreeg ik na het studeren wel eens een kopje koffie. Met toch de nodige weemoed bekeek ik de kerk voordat ik weer doorliep.

IMG_4794

Ik vervolgde mijn weg en liep over de Gedempte Gracht, die inderdaad ooit gedempt is geweest. De gracht is er weer terug en ik bedacht hoe vaak ik hier gelopen moest hebben. Met de trein naar Zaandam en dan over de Gedempte Gracht naar orgelles. Maar ook heel vroeger, toen ik nog een kind was, liep ik hier met mijn moeder. Dan gingen we naar mijn oma. Een heel eind lopen vond ik dat toen, terwijl je er in tien minuten wel doorheen bent.

IMG_4795

Vervolgens moest ik het station door. Van buiten onherkenbaar, want het is in oude stijl gerestaureerd. Het is prachtig geworden. Binnen was het nog zoals ik me herinner. Hier kwamen nog andere herinneringen naar boven drijven, want wekelijks ging ik met de trein naar school. Een jaar of 44 zal ik zijn geweest toen ik de opleiding voor Verzorgende IG ging doen en daarna nog de opleiding voor verpleegkundige er achteraan. Ik gooide het roer om en heb dat daarna nog vaker gedaan. En warempel, de tocht ging langs die school. Toen ik daar liep bedacht ik dat mijn zoon ook op deze school heeft gezeten. Dus voor introductiedagen, voorlichtingsavonden en het diplomeren van hem, kwam ik er al ver voordat ik hier zelf naar school ging.

IMG_4796 IMG_4798

Het is goed dat ik daarna door een gebied kwam wat ik nog niet kende. Overspoeld worden door herinneringen bleek toch wel een aanslag te zijn op mijn emoties. Door een stukje natuur gelopen en aangezien mijn richtinggevoel mij wel eens in de steek laat, had ik geen idee waar ik liep. Tot ik de watertoren in de verte zag. Daar rij ik nog steeds regelmatig langs als ik naar Beverwijk ga. Door Assendelft ga ik dan altijd, dat is echt zo’n route die ik ook mijn hele leven al ken. Als jong meisje fietste ik daar wel eens met mijn moeder. Dan gingen we van Beverwijk naar Zaandam, naar oma. Toen mijn oudste dochter op schoolkamp ging, ging ik mee omdat ik klassenmoeder was. Naar Wijk aan Zee, en ook toen we fietsten we via Assendelft.

IMG_4802

Daarna een hele poos waar ik echt nog nooit geweest was, tot ik uiteindelijk bij een station het bordje Koog Bloemwijk tegenkwam. Ik zag mezelf zo weer zitten, dat kleine meisje met haar moeder in de trein naar Zaandam, op weg naar oma. Elk station werd omgeroepen en volgens mij kwam voor Koog Bloemwijk het station Krrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrommenie-Assendelt. Nee, die rrrrrrrrrr is geen tikfout. Zo werd het omgeroepen en ik deed dat altijd vrolijk na. Mijn broer is jonger dan ik en was er vast ook bij, maar het gekke is dat ik me dat dan weer niet herinner. Mijn moeder kennende zal ze hem echt niet alleen thuis gelaten hebben.

IMG_4804

Bij het station ging de tocht door een fietstunneltje en ik kwam uit op de Parallelweg. Hier moest ik rechtsaf en meteen bedacht ik dat, als ik linksaf zou gaan ik bij mijn oom en tante uit zou komen. Als ik niet met mijn jongste dochter had afgesproken had was ik daar vast even heen gegaan. Nu liep ik door en kwam na een flinke poos terecht op de Westzij. Daar ben ik wat geweest als kind, want in een hele smalle zijstraat, de Reigerstraat, woonde mijn oma in een Zaans houten huisje. Mijn oma had altijd sterretjes in de kerstboom hangen die ze met kerst gewoon aanstak. Kon geen kwaad volgens haar, want dat was koud vuur. Tja………., een beetje gevaarlijk, maar als kind vond ik het wel altijd heel leuk.

IMG_4806

Nog een klein stukje en ik was weer terug in verpleeghuis Oostergouw. Snel in de auto gestapt en naar mijn dochter gereden. Met haar heb ik op de Koemarkt in Purmerend, op een terrasje gezeten. En ook daar begon al pratend een reis door het verleden.

Er zijn momenten dat ik graag weer terug zou willen, maar dan wel met mijn lief. Aan de andere kant weet ik best dat ik dan niet zomaar weer in mijn oude leven kan stappen. Sterker nog, dan moet ik daar weer opnieuw beginnen. En dat, terwijl ik nu net hier mijn ‘dingen’ heb. Mijn werk, het koor waarin ik zing en in de muziekcommissie ga bij het wisselen van dirigent, pianolessen, mijn eigen praktijk die helaas nog niet naar wens loopt.

Het overkomt me tegenwoordig niet meer dat ik denk dat ik een bekende uit Purmerend in Emmeloord zie lopen. Sterker nog, de laatste keer dat ik in Purmerend liep was andersom. Ik dacht toch echt een bekende uit Emmeloord te zien. Ik kwam die keer overigens ook voor het eerst bekenden van vroeger tegen. Mijn pianodocente, die meer was dan dat, want het was tegelijk een soort vriendin geworden. Doordat ik die dag de Koepelkerk in liep kwam ik ook de organist tegen. En later in de Lutherse Kerk zat ook een organist te spelen die ik van vroeger kende. Met beiden heb ik even een praatje gemaakt. Die van de Koepelkerk keek wel wat meewarig toen ik vertelde dat ik geen orgel meer speelde maar piano. “Je moet ook wel kennis hebben van zo’n groot instrument, anders kan je er niet op spelen”, zei hij. Ik heb maar niet gezegd dat mijn laatste orgelleraar tegen mij zei dat veel organisten mislukte pianisten zijn. Daar ben ik dan weer net te netjes voor. Soms wel een beetje jammer eigenlijk.

Posttraumatische emoties

Afgelopen zaterdag zijn mijn lief, zijn kinderen en ik, als afsluiting van de zomervakantie naar Texel geweest. Een leuke dag waarop we eerst naar de Cocksdorp reden en op het strand hebben gewandeld. Daarna zijn we met een garnalenvissersboot mee op robbentocht geweest. We konden zien hoe garnalen gevangen en gekookt werden. De bijvangst was niet gering: visjes, krabben en zeesterren. Robben hebben we niet gezien, daarvoor was de waterstand te hoog. Gaan we een volgende keer dan maar proberen.

Thuis gekomen keek ik nog even in mijn mail en op facebook. Daar bleek ik een privé berichtje van mijn dochter te hebben ontvangen en na het lezen werd ik overvallen door allerlei emoties. Een knoop in mijn maag, een brok in mijn keel en last van opkomende waterlanders. Posttraumatische emoties die te maken hebben met het verkeersongeval van ruim zeventien jaar geleden. Weer heeft ze last van haar gebit. De hoektanden, waaraan haar brug zijn bevestigd blijken te zijn gaan rotten. De kaakchirurg van defensie heeft slecht werk afgeleverd. Iets wat haar tandarts, waar ze al van kleins af aan komt, iedere keer weer zegt. Maar ja, als je op het moment van repareren bij defensie werkzaam bent, moet je naar een defensie kaakchirurg. “Slagers” noemt mijn lief ze.

Zondagochtend bel ik haar en tot mijn verrassing neemt mijn kleinzoon de telefoon op met de woorden: “Hoi papa”. Grappig, een gesprek met mijn kleinzoon. Ik begrijp lang niet alles van wat hij vertelt, maar gelukkig zet mijn dochter de telefoon op luidspreker en vertaalt het één en ander. Nee, nee, ik verval niet herhalingen. Lees het zelf maar, als je benieuwd bent. http://mijnkleinkinderen.wordpress.com/2014/08/31/jordy-met-oma-bellen/

Haar rechterwang is weer helemaal dik en haar oog zit dicht nadat de tandarts vrijdag het nodige wroet werk heeft verricht. Ze zal aan de implantaten moeten en ziet hier verschrikkelijk tegenop. Ja ja, ik weet het. Er zijn heel veel mensen met implantaten. Ik kan er zelf al zo twee opnoemen. Mijn schoondochter heeft ze en zelfs mijn moeder. Zij klikt haar gebit vast op die dingen. Nog steeds was mijn dochter in de veronderstelling dat er een stukje bot uit haar heupbeen gehaald moest worden, want dat was haar 12 jaar geleden verteld. Ze koos uiteindelijk voor een brug die nu zoveel problemen geeft. Omdat haar kaak inmiddels volgroeid is kan ze nu volstaan met een stukje kunstbot. Daar is ze helemaal blij mee. Verder heeft ze hier eigenlijk helemaal geen zin in vanwege alle posttraumatische emoties die naar boven komen.

Het is gek met dit soort emoties. Je denkt dat alles een plek heeft en dan heeft het ook wel, maar toch raak je er door overspoeld. Zij meer dan ik, of in ieder geval op een andere manier. Ik zou iets willen doen, maar kan haar niet helpen en ik ben niet zo’n moeder die dan gaat roepen: “Kind, ik wou dat ik het van je over kon nemen!” Dat kan nu eenmaal niet en bovendien wil ik het ook helemaal niet. Is dat fout? Als dat zo is, dan is dat maar zo.

Boosheid is ook iets wat om de hoek komt kijken, want als dat ongeluk er niet was geweest, dan had ze al dat gedoe met haar gebit niet gehad. Het helpt niks, want de dingen zijn nu zoals ze zijn. Gelukkig heeft ze een fantastische tandarts en ik vergeet nooit die keer dat ik met diezelfde dochter, ze was toen nog geen drie jaar oud, bij hem kwam met vreselijke kiespijn. Ik lag in de tandartsstoel en zij zat op een bankje. Op het moment dat de tandarts begon met boren moest zij heel hard huilen. Hij stopte met boren, pakte mijn dochter op en legde haar boven op mijn buik. Ze stopte onmiddellijk met huilen en heeft er geen trauma aan overgehouden, want ze ging de daarop volgende keer gewoon mee en mocht zelf in de stoel zitten. Nu neemt ze haar eigen kind mee, behalve bij al die lange behandelingen die voorlopig voor de deur staan.