Tag Archives: druk

Chaos in mijn hoofd

chaos in mijn hoofd

Soms is het een beetje druk, maar dan vooral in mijn hoofd. Dan wil ik van alles tegelijk en dat gaat niet. Natuurlijk weet ik dat, en ik weet ook dat de dag maar een beperkt aantal uren heeft. Juist dat maakt het lastig. Kan ik geen uren bijkopen?

Mijn parttime baan bevalt me prima. Het is vooral heel praktisch dat ik daar salaris voor uitbetaald krijg. Kijk, dat eigen bedrijf is nog lang niet rendabel, daar moet aldoor nog geld bij. Het inschrijven bij de KvK en bij de beroepsvereniging was alleen al niet bepaald gratis. Via de beroepsvereniging moet ik ook nog eens een aantal bijscholingen doen om weer genoeg punten te hebben om over drie jaar nog steeds geregistreerd te kunnen staan. Die bijscholingen zijn ook al niet gratis. Maar ook moet er van alles aangeschaft worden en zo kom ik steeds meer tegen waar ik voorheen helemaal nog niet aan gedacht had.

Buiten dat geld gaat er gewoon heel veel tijd inzitten om de boel op poten te zetten. Als ik dan een dag vrij ben heb ik zoveel op de planning staan dat mijn hoofd omloopt. Het lijkt wel alsof er ‘s nachts allerlei laatjes in mijn hersenladekastje openspringen waardoor die gedachten allemaal door elkaar krioelen. Dan zie ik ook allerlei leeuwen en beren op mijn pad. De eerste gedachte die dan bij mij naar boven komt is: “Gaat het ooit wel wat worden met mijn eigen praktijk? Waar haal ik voldoende cliënten vandaan om het rendabel te maken?”

Om te beginnen heb ik een brief opgesteld voor de huisartsen en fysiotherapeuten. Om een goede indruk achter te laten heb ik die, samen met mijn lief, al fietsend rondgebracht. Zo kon ik mezelf voorstellen aan de doktersassistenten, maar ook aan een aantal fysiotherapeuten. Het persbericht stond laatst in het plaatselijke weekblad en in alle supermarkten hangt een kleine advertentie van mijn praktijk. Daar ging een tijd inzitten, dat wil je niet weten.

Deze week werd ik wat moedeloos, want ja, ik heb mijn eerste cliënt binnen maar verder volgt er nog niet veel. Profileren moet ik mezelf. Op de kaart zetten en zo en dat vind ik ontzettend lastig. Maar het moet en ik heb besloten dat Ik voorlichting ga geven over mijn werk. Daarvoor ben ik naar het buurthuis gestapt, waar ik voor weinig geld een ruimte kan huren om een soort kennismakingsochtend of -middag te houden. Meteen sla ik aan het twijfelen. Want wanneer moet ik dat doen? En er moet dan ook een advertentie in het weekblad. Uiteraard is het handig als die geplaatst wordt voordat ik die voorlichting ga geven. Hoe pak ik dat allemaal aan? Al die dingen schoten door mijn hoofd terwijl ik met mijn lief op de fiets zat. We gingen nog wat supermarkten af om een advertentie aan te hangen. Het scheelde niet veel of ik werd er sacherijnig van. De advertentie voor de wijkkrant moest ik ook nog aanpassen. Die verschijnt weliswaar pas in november, maar dan moet ‘ie er wel goed in staan zodat ik daar volgend jaar geen werk meer aan heb.

Eenmaal weer thuis bedacht ik dat het voor mijn hoofd wel fijn zou zijn om een planning te maken. Dan weet ik precies wat er wanneer gedaan moet worden. En kijk, dat had ik nu veel eerder moeten doen. Weg was de chaos en daarna leek het allemaal weer veel minder onoverkomelijk.

Die voorlichting gaat er komen en binnenkort begin ik om deze zoveel mogelijk op papier te zetten. Als dat eenmaal gebeurd is kan ik dat voor allerlei doeleinden gebruiken.

Het moet gewoon stap voor stap. Dat weet ik dan wel, maar in mijn hoofd hol ik maar door. Nu mijn planning voor de komende week op papier staat is duidelijk dat ik een postertje moet gaan maken waar ik wat kleinere flyertjes bij doe die meegenomen kunnen worden. Het gaat echt wel lukken hoor, maar druk is het wel. Vooral omdat ik ook nog wil piano spelen en tekenen of schilderen. Maar ook mijn kabouter Pim verhalen moet ik weer oppakken. Die heb ik echt laten versloffen en dat boek moet er toch echt komen. Ook dat staat gepland, zodat ik gewoon moet gaan zitten schrijven.

En weet je, dit helpt. Nu weten jullie het ook en moet ik gewoon doen wat ik gepland heb.

Het hert

Het was druk in mijn hoofd. Misschien had ik moeten gaan wandelen om weer ruimte te creëren, maar dat deed ik niet, want ik zou gaan leren. Ga d’r maar aan staan: Leren met een vol hoofd.

Hoe ontstaat zo’n drukte nu toch iedere keer? Had het te maken met de kerkdienst die ik bijgewoond had? Wie zal het zeggen. Er waren twee mensen overleden en over hen werd iets verteld. Allemaal goede dingen, want over de doden niets dan goeds. Beide vrouwen waren liefdevol  en hadden voor iedereen plaats in hun hart. Ze waren belangstellend naar iedereen. Beiden waren al flink op leeftijd en woonden in een verzorgings- of verpleeghuis. Ik vroeg me op dat moment af of deze beide dames geen negatieve eigenschappen hadden. Direct daarna vroeg ik me af wat er over mij gezegd zou worden als ik eenmaal overleden ben. Worden dan al mijn goede kanten benadrukt of zal men gewoon zeggen: “Ze was nogal eigenwijs, een dwarsligger die het vaak nodig vond om de vinger op de zere plek te leggen. Een beetje lastig mens eigenlijk”.

Ik ging dus niet wandelen maar besloot mijn tekenwerk te pakken. Je weet wel, dat hert wat ik van plan was te gaan tekenen. Het schoot nog steeds niet erg op, want tekenen is nog altijd de sluitpost bij alles wat ik doe.  Jammer, want eigenlijk kan ik dat best goed. Gewoon alleen met potlood. Aquarelleren heb ik geprobeerd, maar dat werd niks. Net zoals Acrylverf overigens. Gewoon met potlood dus, variërend in hardheid van HB tot B8. Daar kan ik wat mee. Opmerkelijk genoeg werd het daarna rustiger in mijn hoofd en heb ik alsnog zitten leren. Goed dat ik het weet, dan kan ik als het stortregent gewoon gaan zitten tekenen in plaats van me drijfnat laten worden tijdens het lopen. Tenminste, ik hoop dat het zo simpel werkt.

IMG_3299

Het is nog lang niet af, alleen dit hert staat op papier. Nu de omgeving nog. Dat vind ik het lastigste deel.

Het komt wel, niet vandaag, want vandaag ga ik een dagje uit. Naar mijn jongste dochter en daarna rij ik door naar mijn ouders.

Het is jouw leven, hoor.

We zijn alweer aan de terugreis begonnen en hebben net heerlijk een bord nasi gegeten. Het is druk in het restaurant van de boot. Rumoerig druk, zodat we naar buiten gaan. We vinden nog een plekje op het bovendek.

Naast ons zit een stel wat vreselijk de slappe lach krijgt. Soms werkt zoiets aanstekelijk,  maar nu niet. Ik heb het koud op het bovendek en stel voor om een verdieping lager te gaan zitten. Daar heb je beschutting van de boot zelf. Ondanks de drukte vinden we een plekje. Naast mijn lief zit een vrouw met kort grijs haar en naast mij zit een nogal forse man met een zonnebril op. Naast hem ligt een vrouw op de bank, haar hoofd in zijn schoot.

“Het blijft jouw leven hoor. Je moet zelf kiezen, dat kan ik niet voor je doen. Ik weet hoe moeilijk het is. Maar kinderen zijn solidair naar hun ouders. Voor hen blijf jij altijd hun vader. Ik zie het aan mijn eigen kinderen. Hun vader kan geen kwaad doen.”

Het blijft even stil, maar dan hoor hem antwoorden. Hij heeft het over geldproblemen. Eerlijk gezegd vind ik het wat raar dat je zo’n intiem gesprek voert met al die mensen om je heen en ik voel de ongemakkelijkheid van de man naast me. Hij wil hier helemaal niet over praten, maar zij gaat maar door.

“Ik kan me daar gewoon voor afsluiten hoor. ’s Avonds liggen wij naast elkaar in bed en ga ik gewoon slapen. Hij zal me heus niet verkrachten. Maar ik snap dat het voor jou moeilijker is. Maar nogmaals hoor, het is jouw leven en jij moet zelf kiezen.”

De ongemakkelijkheid bij de man naast me lijkt alleen maar groter te worden en ik stel mijn lief voor om binnen een kop koffie te gaan drinken.