Tag Archives: dronken

Drank maakt meer kapot dan je lief is

Drank maakt meer kapot dan je lief is

Hij begint zijn dag met wat blikjes bier. Daarna worden ze verstopt zodat hij zich kan verbeelden dat wij het niet door hebben. Natuurlijk is hij nooit dronken en wat weten wij daar nou eigenlijk van. Nee, die zusters verbeelden zich dat ze echt alles weten en overal verstand van hebben.

Hij heeft een scootmobiel aangeschaft, of gekregen, dat weet ik niet precies. Het ding stond er ineens en dat wij het niet raadzaam vonden wanneer hij daarop ging rijden begreep hij niet. Hij moest wat lessen nemen bij de ergotherapeut. Natuurlijk was het niet vertrouwd, maar daar wilde hij niets van weten.

Gisteren, tijdens de broodmaaltijd, was hij boos. “Ik mag niet op mijn scootmobiel rijden. Gek zijn ze hier. Waar bemoeit iedereen zich eigenlijk mee”. Hij mocht er van mij even over mopperen, maar na drie keer wisten zijn tafelgenoten en ik het wel en ik verzocht hem er over te stoppen. Normaal gesproken vindt hij mij een lieve zuster, maar nu even niet. “Jij bent al net zo’n kreng!”

Na het eten verdwijnt hij meestal naar zijn kamer en belt hij rond een uur of half negen dat hij zijn zwachtels en korset af wil. Deze avond bleef het stil ik besloot rond een uur of negen maar eens een kijkje te gaan nemen. Kamer leeg, wel een rollator èn een rolstoel, maar geen scootmobiel.
Hè, verdorie nu was hij toch op dat ding weg gegaan. Het nachthoofd gebeld om dit te laten weten. Het is een open instelling, dus iedereen kan gaan en staan waar hij wil. Als hij echt niet boven water kwam zou ze de politie bellen.

Om kwart voor tien kwam hij de lift uit in zijn scootmobiel. Er liep een vrouw naast die zich de weg liet wijzen door hem. Ze kwam op mij af en stelde zich voor als medewerker van een kroeg niet ver bij het verpleeghuis vandaan.
“Hij is van zijn scootmobiel gevallen. Er was iets met zijn katheterzakje. Het was stuk of lek dacht hij en hij wilde het laten zien. Doordat hij zich naar beneden boog viel hij van de scootmobiel af. Zijn broek is helemaal nat, dus het zakje zal echt wel lek zijn. Ik ben maar even met hem mee gelopen, al wilde hij dat niet.”

Ik bedankte haar en zei dat ik naar hem toe zou gaan.

“Zou hij wel zonder vallen van zijn scootmobiel af kunnen komen?”

“Dat is wel de bedoeling. Mensen die op een scootmobiel rijden worden geacht hier zelf op en af te kunnen.”

Met een rood hoofd liep hij schommelend door zijn kamer. Hij begreep er niets van en kon er uiteraard ook niets aan doen. Zijn broek was nat en in zijn schoen voelde het ook nat. Ik maakte de broek los, en vroeg hem op de rand van zijn bed te gaan zitten. Eerst de broek uit, daarna zijn sokken en een steunkous, die ook drijfnat was. Daarna zijn zwachtels van zijn andere been, die gelukkig nog droog waren. Zijn katheterzakje had zo vol gezeten dat het op de naad geknapt was. maar dat alles daardoor nat was geworden begreep hij niet.
“Je had beter je katheterzakje even kunnen legen voordat je weg ging.”

“Ja, dat is weer mooi achteraf gepraat.”
“Dat is zo, maar als je van te voren even nadenkt hoef je niet achteraf te praten.”

Ik had makkelijk praten, want hij kon er toch echt niets aan doen.

Tja, drank maakt meer kapot dan je lief is, zelfs je katheterzakje.

De discodel

discodel

Enig idee wat een discodel is? Ik tot vanmorgen vroeg nog niet. Even dacht ik aan een losbandig meisje in de disco, maar ik bleek er ver naast te zitten.

Al vroeg  zat ik in de auto op weg naar mijn werk. Eigenlijk best een nadeel dat je in de zorg zo belachelijk vroeg moet beginnen. Om kwart over zes op pad, zodat ik om zeven uur omgekleed en wel aan mijn werk kon beginnen. Aan de andere kant heb ik het voordeel dat ik op radio 1 vaak bijzondere onderwerpen voorbij hoor komen. Vooral op zondagochtend. Vandaag dus de discodel.

Een discodel is een frikandel met heel veel mayonaise en daar overheen een laag discodip. Je weet wel, die gekleurde dip die ook wel op ijs gedaan wordt.

Een groep jongelui bezocht na het stappen een snackbar en wilde wel eens iets anders dan het gebruikelijke ‘patatje met`. De voorkeur ging uiteindelijk uit naar de discodel, want softijs met satésaus bleek niet heel lekker. Bovendien werd dit een knoeiboel. Maar ook de bevroren bamischijf met piri piri saus viel niet in de smaak.

Verbaasd hoorde ik het interview aan en vroeg me af of deze jongelui niets beters te doen hebben. Zou het werkelijk zo zijn dat veel jongelui alles hebben en dit soort dingen moeten bedenken om het leven nog een beetje interessant te maken? Of waren ze gewoon stomdronken?

Overigens wel triest als je het afzet tegen de stroom vluchtelingen die Europa overspoelt.