Tag Archives: angst

Vrijheid

vrijheid

Afgelopen zaterdag werd ik wakker en was ik blij dat ik mijn stem weer terug had. Ruim twee weken had ik lopen sukkelen. Hoestbuien waarbij ik het nodige ophoestte. Pijn in mijn keel, pijn in mijn hoofd en ik was echt zo gammel als wat. Eenmaal beneden zag ik de krant met het bericht van de terroristische aanslagen in Parijs. Het leek ineens totaal niet relevant dat ik mijn stem terug had. En toch was ik daar blij mee.

Later, die ochtend, opende ik facebook en zag alle reacties. Even twijfelde ik of ik mijn bericht wel zou schrijven. Was het wel passend om te laten weten dat ik ‘s avonds mee zou zingen met het concert waar we zo lang aan gewerkt hadden? Ik deed het toch en besloot me niet door de toestanden in de wereld van de wijs te laten brengen. Is dat struisvogelpolitiek?

Ik kan me nog herinneren dat de eerste berichten over IS in de krant stonden en hoe van slag ik er van raakte. Welke kant zou dit opgaan? Hoe dichtbij zou dit komen? Zouden de IS strijders vandaag of morgen hier door de straat komen en ons allemaal angst aanjagen? In wat voor wereld zouden mijn kleinkinderen opgroeien? Ik werd er down van, vroeg me af wat het nut nog was van alles wat ik graag doe.

Hoe lang duurt het nog voordat onze vrijheid verleden tijd is? Waarom zou ik nog tekenen, schrijven of piano spelen? Is dat zo belangrijk? Ja, het is voor mij belangrijk en daarom blijf ik deze dingen doen.

Na het krantenbericht van afgelopen zaterdag had ik die depressieve gevoelens niet. Misschien raak ik afgestompd door de vele berichtgevingen? Ik besloot er niet verder over na te denken en mezelf weer in de put te helpen. Er zijn momenten dat ik het liefst de krant meteen bij het oud papier gooi en niet naar het journaal wil kijken. En toch doe ik het eerste niet en het tweede wel.

Daar komt een hapje voor…………………………………..

NAH

Ze is al ver in het dementieproces en ligt de hele dag op bed. Het meeste begrijpt ze niet meer, dus als we haar wassen spant ze al haar spieren en wordt boos. Dan maait ze met haar armen en schreeuwt klagend. Het helpt als je haar na een handeling goed vasthoudt en even knuffelt. Ze schiet in de lach als je varkensgeluidjes tegen haar wang maakt.

Vanmorgen hielp ik haar met het eten van de pap. Ze was nog niet zo lang wakker en het duurde even voordat ze begreep wat de bedoeling was. Af en toe was ze het begrip weer kwijt, maar het hielp als ik zei: “En daar komt een hapje voor de beer, en dan eentje voor de aap en nu eentje voor Milou”. Bij de naam Milou moet ze altijd lachen. Ik heb geen idee waarom, want de uitleg dat dit mijn kleindochter is blijft niet hangen. Misschien vindt ze de naam gewoon leuk.
Toen de hapjes voor …………… niet meer werkten stapte ik over op: “En nu komt er een auto -broembroem-”. Ze moest, bij ieder voertuig dat ik noemde, lachen en at weer verder.

Het duurde even voordat de pap op was en ze mocht weer even slapen voordat ze in de loop van de ochtend op de douche-brancard gedoucht moest worden. Verschrikkelijk vond ze dat, maar haar wond moest worden uitgespoeld. Ze werd boos en gilde: “Dadadadadadadada! Zo!” Ik schoot in de lach en zei dat ze op Milou leek. Die naam deed wonderen want weer schoot ze in de lach tot we verder gingen met drogen en aankleden. Ze was blij toen ze in bed lag. Met een gelukkige glimlach klemde ze haar knuffelbeer heel dicht tegen zich aan.