Eigenwijs

Silhouette head with puzzle pieces on white background.
Silhouette head with puzzle pieces on white background.

Hij zit met zijn rolstoel bijna in de deuropening van zijn kamer als hij mij roept.

“Die nieuwe rolstoel doet het niet. Hij wil niet voor of achteruit!”

“U zit met uw rugleuning klem onder het blad van uw nachtkastje.”

Ik verhelp het probleem door het blad iets op te tillen en zijn stoel te verplaatsen.

“Dat kan helemaal niet. Ik heb de hele tijd voor het raam gezeten.”

Advertisements

Het gat

het gat

Ze moest al om 7.45 uur klaar zitten in de hal, want om 8.00 uur had ze een afspraak in het ziekenhuis. Niets ernstigs hoor, gewoon een controlebezoekje. Maar ja……………ze is nooit zo van het vroege wakker worden.

Met een verhaal over de huifkartocht die we binnenkort gaan maken met mijn hele familie had ik haar geholpen met wassen en aankleden. Afgeleid als ze hier door was zat ze voordat ze het wist in haar stoel. Ze trok zo’n blik alsof ze de zeggen: “Hoe is dit me nu toch overkomen?”

Later die ochtend vroeg ik haar of alles goed was in het ziekenhuis. Met een heel bedenkelijk gezicht zei ze: “Nee”. En na enige aarzeling kwam er achteraan: “Ik heb een gat in mijn broek en dat kan niet meer gemaakt worden”.

Ik hield mijn gezicht in de plooi en beaamde haar gevoel dat dit niet fijn was.

Na de middagmaaltijd bracht ik haar naar haar kamer. Ik pakte het urinaal om haar catheterzak te legen. Terwijl ik daarmee bezig was zag ik dat er een naadje los zat aan de pijp van haar broek.

Een druppel op een gloeiende plaat

Het is warm. Niet zomaar warm maar extreem warm en dat al heel lang. Het is ook droog. Niet zomaar droog maar extreem droog en dat al net zo lang. Wij gingen 20 juni op vakantie naar Schotland en ook daar was het warm, extreem warm. Sinds die tijd is het warm en droog.

kanaal-met-laag-waterniveau-vanwege-de-droogte_33773-33

Het is heerlijk hoor, ik klaag niet, maar het moet dan tussendoor eigenlijk wel een keer gaan regenen. En dat doet het niet. Dat enkele buitje kunnen we rustig buiten beschouwing laten. Die zet geen zoden aan de dijk.

In de krant lees ik regelmatig de oproep om niet de auto te wassen en niet de tuin te sproeien. Er werd zelfs geschreven dat het niet aangeraden werd om massaal zwembadjes te vullen. In sommige delen van het land is zelfs de maatregel genomen om de druk op de kraan te verlagen. Een deel van het journaal werd hieraan gewijd. En nee hoor, de meeste mensen vonden het geen probleem dat er maar zo’n klein straaltje water uit de kraan kwam. “Dan douchen we gewoon wat langer!”

Ik krijg toch het ernstige vermoeden dat deze mensen de boodschap niet helemaal hebben begrepen.

Wat wij doen is een druppel op een gloeiende plaat:

  • Wij draaien de kraan van de douche open terwijl de douchekop in een emmer ligt. Zodra het water warm is hangen we de douchekraan op. We zorgen dat we nat worden en draaien de kraan dicht waarna we ons inzepen. Daarna gaat de kraan pas weer open en spoelen we ons af. Het water wat we opvangen in de emmer gaat naar de tuin.
  • ‘s Avonds heb ik het ook warm. Ik ga echter niet voor de tweede keer douchen. Ik spons mezelf af met een natte, koude washand. Daar fris ik heerlijk van op.
  • Als wij afwassen vangen we het eerste koude water op in diezelfde emmer. Pas als er warm water uitkomt gaat de afwasbak er onder.
  • Soms was ik al wat af tijdens het koken in een half gevulde afwasbak. In dat afwaswater spoelen wij na het eten de verdere afwas eerst schoon voordat we gaan afwassen.
  • Als ik mijn handen was zeep ik ze eerst in en daarna doe ik pas de kraan open om mijn handen af te spoelen.
  • Bij het tanden poetsen laat ik niet de kraan lopen. Ik vul een bekertje water om mijn mond te spoelen. Ik spuug het spoelwater over mijn tandenborstel zodat deze alvast wat schoon wordt. Het laatste beetje water uit de beker wordt gebruik om de tandenborstel goed schoon te maken.
  • Soms is de voorruit van mijn auto heel vies van alle insecten die zich er tegen te pletter vliegen. Net zoals de koplampen overigens. Die maak ik schoon met water wat in onze emmer zit.
  • Wij hebben zelfs weer een regenton aangeschaft. Niet dat deze nu van enig nut is, maar dat komt later wel.

En weet je waar ik dan verschrikkelijk van baal en waar ik ook ontzettend boos over kan worden? Dat er links en rechts grote zwembaden worden gevuld met een doorsnee van wel 3 meter. Dat de tuinslang tijdens het vullen uit het bad wipt en dan tien minuten de betegelde tuin besproeit en niemand dat merkt. Dat, wanneer het eindelijk opgemerkt wordt daar vreselijk om gelachen wordt. Dat er vervolgens luchtbedjes in het zwembad worden gelegd gedaan waarop lekker gedobberd kan worden, want dan word je zo lekker bruin. Dat er ‘s avonds nog een plons in dat bad genomen wordt waarna men gaat douchen.

Wat is er mis mee om een strand of recreatieplas te rijden en daar lekker te gaan dobberen? Niks toch? Er is hier nog maar weinig blauwalg gesignaleerd.

En verderop wordt met de tuinslang een auto auto en een caravan gewassen. Niet met een emmertje sop, welnee, daar gebruik je de tuinslang gewoon voor. Lekker sproeien over die auto en caravan.

En weet je waar ik nog het meest boos over wordt? Dat ik mezelf afvraag of het wel zin heeft wat ik doe, of ik niet overdreven bezig ben.

Dat stemmetje heb ik vervolgens buiten de deur gezet.

Ik denk dat de overheid er goed aan doet om het water iets minder te zuiveren en wij ons aanleren om water te kopen om te drinken. Want laten we eerlijk zijn, ons drinkwater wordt voor van alles gebruikt: Om de wasmachine en de vaatwasser te laten draaien, om de wc door te spoelen, om mee te douchen, de auto te wassen en de tuin mee te sproeien. Het kleine beetje dat we er van drinken is bijna te verwaarlozen. In andere landen is het vaak heel gewoon dat men flessenwater drinkt. Daar weet men niet beter.

 

Ik vind het fijn als je reageert of mijn verhaal liked.

De gevallen vrouw

 

En ja hoor, ineens lag ik in de berm met de fiets over me heen. Ik hoorde mijn lief vloeken en dat in het zeer christelijke Genemuiden. Maar ja, hij was zich rot geschrokken want hij keek net achterom toen ik de berm in vloog.

gevallen vouw

Verbouwereerd probeerde ik te bedenken hoe dit nu had kunnen gebeuren. Waarom had ik niet geremd?

Eerst maar die fiets van me af en meteen stond ik weer op de benen. Deed alles het nog? Had ik niks gebroken? Zo te zien en te voelen niet, alleen een flink bloedende wond net onder mijn linker knie en een kleinere op de wreef van mijn voet.

Twee jonge mensen waren afgestapt en vroegen of we hulp nodig hadden. Ik wilde wel graag een pleister, maar verder vond ik het gênant dat zij me hadden zien vallen. Idiote reactie van mij, maar ja zo zit ik wel een beetje in elkaar. Mijn lief was met mijn fiets in de weer. Ik hoorde hem zeggen dat het voorwiel niet meer wilde draaien en hoe we nu naar Emmeloord moesten, want het was nog zeker twee uur fietsen. Het was iets waar ik niet over kon nadenken.

Mijn lief stapte op mijn fiets, reed een stukje en zei dat ik er nog wel op fietsen kon, maar dat ik dan niet mijn voorrem moest gebruiken, want dan blokkeerde de hele boel. “Het fietst ook wel wat zwaar”. En toen ineens……………”Maar je hele voorwiel is 360° gedraaid. Geen wonder dat het stroef gaat, je remkabel staat helemaal strak.” Het voorwiel werd weer terug gedraaid, de lamp er weer op geklikt en mijn fiets deed het nog!! Mijn lief helemaal opgelucht want die zag zijn geest al dwalen. Hij in zijn eentje terug naar Emmeloord op de fiets. Dan de fietsdrager op de auto en mij weer ophalen. En ik daar maar zitten langs de kant van de weg terwijl ik niet eens een boek bij me had om daar de tijd mee door te brengen. Gelukkig was dit niet nodig.

We reden achter de twee jonge mensen aan zodat ik bij zijn vader thuis mijn wond kon schoonmaken en van een pleister kon voorzien. De vader bekeek me wat misprijzend en ik verdacht hem er van dat hij dit mijn eigen schuld vond. Op zondag ga je niet in je korte broek op de fiets. Hij vond het vast een straf van God voor mijn bandeloosheid.

Gevallen vrouw

Ik bedankte de twee jonge mensen en opgelucht reden we verder. Tijdens het fietsen probeerde ik de val te reconstrueren. We reden een soort heuveltje af in een bocht naar links. Meestal, ja echt, meestal rem ik dan af. Vandaag niet, want het ging zo lekker. Ik draaide waarschijnlijk mijn stuur teveel naar links, raakte vervolgens met mijn voorwiel tussen de fietstas en het achterwiel van mijn lief. Ik weet nog dat ik bedacht dat ik moest remmen en uit alle macht trapte ik achteruit. Dat helpt niet bij een fiets met handremmen en daar schrok ik van, zodat ik besloot om van de fiets te springen. Dat hoefde niet meer, want toen lag ik al in de berm. Goddank was die berm daar en had ik die klapper niet op het asfalt gemaakt. Dan was er vast meer mis geweest dan alleen die kniewond.

Uiteindelijk valt het allemaal mee. Wat spierpijn aan mijn linker arm en schouder, een blauwe plek op mijn heup en die wond net onder mijn knie.

“Jammer dat je geen foto hebt gemaakt, was leuk geweest bij mijn blog. En weet je, je had het ongeluk gewoon kunnen voorkomen als je wat harder had gefietst. Dan was ik niet tussen je fietstas en het wiel terecht gekomen met mijn voorwiel”, zei ik later tegen mijn lief. Tja, ik moet toch iemand de schuld geven……………………………

De Moslim en de Jood – vervolg

Silhouette head with puzzle pieces on white background.
Silhouette head with puzzle pieces on white background.

Gisteren in de namiddag besloot de Jood weer op het balkon te eten. Voor de andere bewoners was in de huiskamer gedekt. De Moslim pakte zijn kom soep en reed daarmee in zijn rolstoel het balkon op om daar verder te eten. Ik vroeg hem of hij daar ook zijn brood wilde.

Met zijn placemat, bord en bestek liep ik het balkon op en zei tegen hem: “Wel gewaagd zo bij de Taliban.”

De Jood keek op en zei, terwijl hij met zijn wijsvinger zwaaide: “Ho ho, ik ben de Hamas hè.”

Volgens mij is hier toch van enige verwarring sprake. Tja, het zijn niet voor niets mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel.

De Moslim en de Jood

Silhouette head with puzzle pieces on white background.

De Moslim woont al jaren op onze afdeling, de Jood slechts enkele weken en het leek ons een gewaagde combinatie. De eerste paar dagen ging er ook wel eens iets mis tussen die twee, maar met hun geloof had dat niet te maken.

Gisteren zat de Jood tussen de middag op het balkon te eten. Dit leek de Moslim een goed idee te vinden want hij reed met zijn rolstoel het balkon op: “Hé Taliban, ga eens opzij”. Ja echt, ik vergis me niet, dat zei de Moslim tegen de Jood die in de lach schoot en hem op zijn schouder sloeg.

Met ingehouden adem volgden wij het tafereel en zagen dat de Moslim de Jood ook op de schouder sloeg waarna ze beiden aan hun maaltijd begonnen.

Schotland 2018 – Beestjes, allemaal beestjes.

DSCN6007

We hebben werkelijk een fantastische vakantie gehad en we gaan in de toekomst vast vaker naar Schotland. Dat is iets wat we zeker weten, maar dan kiezen we wel een ander seizoen if een noordelijker gebied, want al die steekbeestjes, dat is een verhaal apart.

midgets250px-Tabanidae_-_Haematopota_pluvialis

Ooit, in een vorig leven had ik een echtgenoot die voor mij de insectenbeten opving. Ik kan me nog wandelingen herinneren waarbij de kinderen en ik achter hem aan liepen met maaiende armen om alle horzels en dazen bij hem weg te jagen. Dat was voor mij dus een voordeel, maar het woog toch niet op tegen alle nadelen die ik tijdens dit huwelijk tegenkwam.

Mijn lief heeft schijnbaar ander bloed, want tegenwoordig ben ik de gebeten hond. Ik trek insecten aan alsof ik een pot stroop ben. Zo eindigde ik onze vakantie met zo’n 60 insectenbeten. Het begon met de midges midges . Daar hadden we over gelezen, we hadden ons voorbereid en Skin So Soft van Avon gekocht. Een huidolie die als bijwerking heeft dat het de midges op afstand houdt. Dat werkte perfect, want we zagen ze rondvliegen, zo klein als ze zijn, maar ze besloten niet op onze huid te landen. En toch ben ik behoorlijk gestoken door ze, en wel op mijn hoofdhuid. Ja, daar smeer je nu eenmaal geen huidolie op. Ik was zo dom om in de tuin van de cottage te gaan zitten met mijn schetsboek, ingesmeerd met die huidolie maar met onbedekt hoofd. Daar begon het mee, ik zag de midges om mijn hoofd vliegen en heb er nooit aan gedacht dat ze onder mijn haar zouden steken. Daar bleek ik ‘s avonds heel wat bultjes te hebben, maar ook in mijn haargrens. Zowel in mijn nek als op mijn voorhoofd en er zat er zelfs één op mijn ooglid. Vervelende jeukbultjes waren het. Oké, dat werd dus een hoedje en dan nog wel met Schotse ruit en daarmee was dat probleem opgelost.

DSCN6129

Maar dan al die andere steekbeesten en vooral die dazen. Die lieten zich niet verjagen door de Skin So Soft huidolie. Nee, die bleek alleen te werken bij de midges. Aangezien het na twee dagen ontzettend warm werd in Schotland, wat natuurlijk een heerlijk cadeautje was, vermeerderde het aantal insecten zich al snel. We zaten in een bosrijk gebied en zelfs als we hoog op een berg waren bleken er nog steeds van die rotbeesten rond te vliegen. Mijn lief verjoeg ze zodra hij er eentje in mijn buurt zag. Het was bijna geen doen. Dit vroeg om een oplossing en gelukkig hadden we de “Deet” roller bij ons. Dat smeerden we dan ook kwistig over onze armen, benen, hals en gezicht. Het hielp wat, bij mijn lief meer dan bij mij. Dagelijks kwamen er zo’n vier tot zes insectenbeten bij. En het vervelende is dat ik nogal allergisch reageer en flinke bulten krijg die jeuken en tegelijkertijd pijn doen. Vooral als ik ‘s nachts wakker werd leek het alsof ik elke bult afzonderlijk voelde. Als ik er aan krabde vanwege de jeuk hield ik er een schrijnend gevoel aan over. En midden in de nacht betreurde ik het dat ik mijn allergie tabletten niet had meegenomen. MAAR DIE KAN JE KOPEN HOOR, ZELFS IN SCHOTLAND, bedacht ik de volgende ochtend. Dus na het hoedje werden er allergietabletten aangeschaft en dat gaf verlichting. Een uur na inname had ik vrijwel geen last meer van al die vervelende verschijnselen. Kijk, het hield natuurlijk niet de insecten op afstand, want ik kreeg er iedere dag weer insectenbeten bij, maar het was niet hinderlijk meer.

Wat leuk is, is dat je ineens een bijwerking aan de “Deet” roller ontdekt. Ik was in mijn kuit gestoken, het deed zeer en het jeukte. Mijn lief vond dat het tijd werd om nogmaals de Deet roller te gebruiken. Wat bleek? Door die roller over de beet heen te halen verdween de jeuk. Van zulke bijwerkingen hou ik wel.

Maar waarom trok je eigenlijk geen lange broek aan en een shirt met mouwen en zo? Ik hoor het je denken. Dat heb ik op één zo’n warme dag gedaan en wat bleek? ‘s Avonds had ik op mijn schouderblad zo’n beet of vier en op mijn heup zaten er ook nog eens drie. Die dazen steken gewoon door je kleding heen. Je voelt ze dan niet zitten, dus ze krijgen ook alle gelegenheid. Dan kan ik toch gewoon beter in korte broek en hemdje rondlopen?

Waar ik echter niets van begreep was dat ik ook insectenbeten op mijn voet had. Tussen twee tenen, op mijn grote teen en op mijn wreef. Hadden die zich in mijn wandelsokken verstopt, of in mijn wandelschoenen? Ik heb daar werkelijk nooit met blote voeten rondgelopen, had eigenlijk alle dagen mijn wandelsokken en -schoenen aan.

IMG_8099

Maar echt, verder hebben we een geweldige vakantie achter de rug en inmiddels zijn alle insectenbeten zo’n beetje verdwenen, op een paar na.

 

Liefs uit Londen

 

Bijna tien jaar geleden, ik zong toen nog in het waterlandskamerkoor en behaalde het diploma voor verpleegkundige. Ik gaf mezelf een stuk of wat zanglessen cadeau. Wat nerveus ging ik naar de eerste zangles. Een jonge vrouw stond me op te wachten en liet met wat inzing oefeningen doen. Daarna kreeg ik de tekst van “Liefs uit Londen” mee. Dat moest ik maar mee gaan zingen met een youtube filmpje.

Ik vond het helemaal niets en na twee lessen gaf ik aan dat dit niet was wat ik zocht. Ik wilde gewoon zangoefeningen en iets klassieks zingen. Daar had de docente niet veel kaas van gegeten, bovendien kon ze wat ik zong niet op de piano begeleiden. Toch zette ik dit door en tijdens de laatste les zong ik twee liederen uit de Schubert cyclus waarbij de piano docent van de muziekschool werd opgetrommeld om me te begeleiden.

Nu bijna tien jaar verder zing ik “Liefs uit Londen”. Door mijzelf uitgekozen en het was een interessante weg om te gaan: De begeleiding uitzoeken, het ritme goed te pakken krijgen want ik moest het zelfs met metronoom zingen thuis. Een geweldig liedje vind ik het. Na wat uitzoekerij bleek het gemaakt te zijn naar aanleiding van een bordspel “Reis om de wereld”. Zelf gaf ik er een andere betekenis aan, waarschijnlijk ingegeven door mijn werk in het verpleeghuis. Ik stelde me zo voor dat ik ziek in bed lag en mijn partner op reis ging. Hij zou mij kaartjes sturen en op die manier aan mij denken en zo zou ik een klein beetje met hem meegaan.

De opname is gemaakt toen ik meedeed aan een Open Podium in Zwolle. Ik was als eerste aan de beurt en speelde Bach op de vleugel en daarna zong ik Liefs uit Londen.

Eigenwijs

 

‘s Avonds wil hij in bed stappen en nee, hulp heeft hij niet nodig. Het in bed stappen mislukt. Hij valt met zijn bovenlichaam op bed en ligt er op zijn knieën voor.

Nee, hij wil geen hulp van mijn collega, hij kan dit prima zelf. Uiteraard lukt het hem niet om op te staan en in bed te gaan. Hij wil uiteindelijk liever op de grond liggen met een kussen onder z’n hoofd, want hij heeft wel vaker op de grond geslapen.

‘s Nachts hebben ze het na veel gedoe voor elkaar gekregen dat hij op het matras op de grond wilde slapen.

De volgende dag maak ik hem wakker voor zijn medicatie. Natuurlijk ligt hij prima, maar dat hij op de grond ligt komt wel doordat mijn collega gewoon wegliep en geen zin had om hem te helpen.

Met de collega’s van die dag hebben wij wel direct besloten dat wij niet aan hem gaan trekken, duwen of tillen. Hij zal met de passieve lift van de grond moeten worden getild. Maar dat wil hij niet. Dat is al vaker geprobeerd, dat werkt bij hem niet, toen viel hij er uit. Hij gaat het zelf proberen want hij weet het beste hoe hij het moet doen.

eigenwijs

Mijn collega en ik lopen af en toe naar binnen om te vragen of wij hem kunnen helpen.
“Ik wil mijn slippers aan, dan gaat het beter.”

“Als je mijn rolstoel even daar zet dan kom ik wel overeind.”

Elke suggestie van onze kant wordt van de hand gewezen, want hij weet echt wel hoe hij dit moet doen. Hij reageert zo nu en dan met een sarcastische sneer zodat het voelt alsof wij een soort onbenullen zijn.

Aan het eind van de ochtend ligt hij met zijn benen onder het bed en probeert hij zich nog steeds overeind te helpen. Dat hij zichzelf tegenwerkt zeg ik maar niet, want dat is natuurlijk niet waar.

Hij eet tussen de middag op zijn zij liggend zijn boterham en drinkt uit een tuitbeker. Liever wilde hij een gewoon glas, maar ik liet weten dat het of die tuitbeker werd of niets. Geen geklieder met jus d’orange in een gewoon glas terwijl hij bijna op zijn rug ligt.

Hij wil naar de wc, maar is al totaal incontinent van urine en eigenlijk is alles zo’n beetje nat.
“Ik wil u wel naar de wc helpen, maar dat kan alleen als u overeind komt.”

“Dan laat ik alles wel lopen en ruïneer ik het beddengoed.”

Om 13.30 uur lijkt hij wat bij te draaien. We besluiten om hem, al wil hij dit niet, met de passieve lift van de grond te tillen. Er zit niets anders op, want we kunnen dit ook niet aan de avonddienst overlaten. Dat laat de bezetting niet toe.

Hij werkt al mopperend mee, en we moeten hiervoor opletten en zorgen dat we dàt niet omver stoten, want dat kostte wel € 2.400,–. We reageren er niet op en zorgen er voor dat hij op bed komt.
“Dit is toch een stuk comfortabeler, vindt u ook niet?” zegt mijn collega.

“Nee hoor” is zijn reactie.

Je zou er bijna wurgneigingen van krijgen, van zoveel eigenwijsheid.

Ik ruim nog wat op in zijn kamer, pak schone kussens en voorzie ze van een kussensloop.
“Waar wilt u deze?” Hij geeft de nodige aanwijzingen en het duurt even voordat het goed is. Uiteindelijk legt hij alles weer net iets anders neer, want ik begreep er niets van.

Wanneer ik de kamer uitloop hoor ik hem zeggen: “Nou, bedankt hè!”

Rustige patienten

Hij woont al jaren bij ons in het verpleeghuis.

Gisteren vertelde hij dat hij eigenlijk piloot had willen worden, maar van zijn vader moest hij voor arts studeren. Zijn broer wilde arts worden en werd piloot.

Een zware studie en uiteindelijk koos hij ervoor om patholoog anatoom te worden. Nachten lang studeerde hij op de anatomie.

rustige patienten

“Waarom koos je voor deze specialisatie?”

“Ik vond het prettig dat de patienten allemaal zo rustig waren.”