Category Archives: woordenspel

Wat blijft is liefde

liefde

Een poosje geleden was ik wat down en ook wel moe. Die moeheid kon ik verklaren doordat het op het werk heel druk is geweest gedurende de zomerweken. Collega’s die op vakantie waren, collega’s die ziek werden, soms met een uitzendkracht het werk moeten doen. En het werk gaat gewoon door in een verpleeghuis. De bewoners hebben alle dagen hun zorg nodig, ongeacht de personele bezetting.

Het down zijn kon ik niet goed verklaren. Daar is het voor mij de tijd van het jaar niet voor. Dat gevoel overvalt mij elk jaar weer in januari en het is nu september. Toch kreeg ik van die overpeinzingen als: “Waarom doe ik dit eigenlijk? Heeft het voor iemand zin, is het van enig nut?” En dan gaat het over het piano spelen, schilderen en schrijven. Soms overvalt dit gevoel me ook wel eens als ik over mijn werk nadenk. Soms lijkt zelfs dat wat nutteloos. Al die mensen die jaren in een verpleeghuis elke dag op dezelfde manier doorbrengen. Vinden zij het nog fijn in het leven? Ik weet het dan even niet.

Toen ik het boek “Wat blijft is liefde” van Corine Koole helemaal uitgelezen had viel ineens het kwartje. Ik heb twee weken lang in etappes gelezen over het proces van een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was. Zij nam een opmerkelijke beslissing tijdens dit proces. Zij ging naar Rome, liet haar geliefde achter en werd bijgestaan door een aantal vriendinnen. Haar geliefde wilde zij dit niet aan doen. Een voor haarzelf hele logische stap. Voor anderen en zeker voor haar geliefde een onbegrijpelijke stap. Van haar arts kreeg zij een flesje arsenicum mee voor als zij niet meer verder wilde.

Ik las hoe zij tot steeds minder in staat was en met steeds minder genoegen nam. Hoe haar dagen zich vulden met liggen op een stretcher met binnen handbereik een schaal koekjes en een drankje.

Wie zij ooit geweest was, wat zij gedaan had en hoe zij er uit had gezien werd in die periode steeds minder belangrijk.

Haar geliefde reisde haar uiteindelijk achterna. Opmerkelijk was haar reactie op zijn komst: “Waar bleef je zo lang?” Pas met hem aan haar zijde kon zij de moed opbrengen om de arsenicum in te nemen. Voor die tijd volgde een aantal uren waarin zij hem maande om toch vooral zijn dromen waar te maken. Aan dat laatste hield ik mij vast. “Wat nou down? Wat nou heeft het zin of geen zin?” Ik moet doen waar ik blij van word. Er komt vanzelf misschien wel een periode waarin dat minder belangrijk wordt, maar tot die tijd is het belangrijk dat ik gewoon geniet van alles wat ik kan en ook fijn vind om te doen.

De vraag rees bij mij wel wel of ik ook mijn lief zou verlaten om dood te gaan. Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. Juist mijn lief wil ik bij mij als het zover is. En uiteindelijk wilde zij dat ook, alleen wist ze dit zelf heel lang niet.

 

 

Advertisements

Familie

4 generaties

Voor mijn oudste kleinzoon ben ik “oma kleine autootje”. Een Fiat Panda is ook niet groot te noemen. Mijn ouders, zijn overgrootouders zijn voor hem “oude opa en oma”.

Aan zijn moeder,  mijn dochter, vroeg hij laatst: “Waar kent ‘oma kleine autootje’ ‘oude opa en oma’ eigenlijk van?”

Oneerlijk

depositphotos_50634123-stockafbeelding-eerlijk-tegenover-oneerlijke

In Kampen woont een meisje van dertien, dat niet in aanmerking komt voor het dure medicijn tegen de spierziekte SMA, (www.spierziekten.nl/overzicht/spinale-musculaire-atrofie-algemeen). Dit in tegenstelling tot haar broertje van negen jaar. Twee kinderen uit één gezin, hoe ga je dat je kind uitleggen? Dat is toch verschrikkelijk oneerlijk.

Het medicijn is peperduur. De kosten zijn een half miljoen euro per patiëntje per jaar. Daarna een kwart miljoen euro per jaar. Dat is veel geld en geld kan maar één keer uitgegeven worden.

Hugo van één heeft de visschubbenziekte,(www.huidziekten.nl/folders/nederlands/ichthyosis.htm). Hij heeft de hele dag last van jeuk. Hij zou baat hebben bij een zuurstofbad. Dit wordt echter niet vergoed.

Wat zou er gebeuren wanneer iedereen verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid. Stoppen met roken en alcohol, gewoon gezond eten en dagelijks een half uur bewegen. Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat de zorgkosten beduidend lager zullen uitvallen. Misschien dat dan de mensen die ziek zijn en daar helemaal niets aan kunnen doen, dit ook niet hadden kunnen voorkomen maar gewoon dikke vette pech hebben, gewoon die zorg krijgen die zij nodig hebben.

En weet je, misschien moet Roderick Pijls ook maar niet gaan kitesurfen op een Tanzaniaans meer dat rozerood verkleurd is door bacteriën. Water dat een temperatuur van 40 – 60° heeft, vol natrium zit en een hoge zuurgraad heeft. Hij moet een dik waterdicht pak tot aan zijn nek aan en een gasmasker dragen. Door dit dikke waterdichte pak kan hij het heel heet krijgen waardoor risico op uitdrogingsverschijnselen. Water op de huid of in de ogen geeft brandwonden. Zijn dokter en de brandweer raden dit avontuur af. Zelf vindt hij het een uitdaging.

In geval van brandwonden en/of uitdrogingsverschijnselen moet hij naar een ziekenhuis vervoerd worden dat anderhalve dag rijden van het meer ligt.

Uitdaging of spelen met je gezondheid, met je leven?

Ach tja, wanneer iedereen gewoon eens verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid…………………

 

Reageren? Graag

Er op schieten? Mag ook.

Een druppel op een gloeiende plaat

Het is warm. Niet zomaar warm maar extreem warm en dat al heel lang. Het is ook droog. Niet zomaar droog maar extreem droog en dat al net zo lang. Wij gingen 20 juni op vakantie naar Schotland en ook daar was het warm, extreem warm. Sinds die tijd is het warm en droog.

kanaal-met-laag-waterniveau-vanwege-de-droogte_33773-33

Het is heerlijk hoor, ik klaag niet, maar het moet dan tussendoor eigenlijk wel een keer gaan regenen. En dat doet het niet. Dat enkele buitje kunnen we rustig buiten beschouwing laten. Die zet geen zoden aan de dijk.

In de krant lees ik regelmatig de oproep om niet de auto te wassen en niet de tuin te sproeien. Er werd zelfs geschreven dat het niet aangeraden werd om massaal zwembadjes te vullen. In sommige delen van het land is zelfs de maatregel genomen om de druk op de kraan te verlagen. Een deel van het journaal werd hieraan gewijd. En nee hoor, de meeste mensen vonden het geen probleem dat er maar zo’n klein straaltje water uit de kraan kwam. “Dan douchen we gewoon wat langer!”

Ik krijg toch het ernstige vermoeden dat deze mensen de boodschap niet helemaal hebben begrepen.

Wat wij doen is een druppel op een gloeiende plaat:

  • Wij draaien de kraan van de douche open terwijl de douchekop in een emmer ligt. Zodra het water warm is hangen we de douchekraan op. We zorgen dat we nat worden en draaien de kraan dicht waarna we ons inzepen. Daarna gaat de kraan pas weer open en spoelen we ons af. Het water wat we opvangen in de emmer gaat naar de tuin.
  • ‘s Avonds heb ik het ook warm. Ik ga echter niet voor de tweede keer douchen. Ik spons mezelf af met een natte, koude washand. Daar fris ik heerlijk van op.
  • Als wij afwassen vangen we het eerste koude water op in diezelfde emmer. Pas als er warm water uitkomt gaat de afwasbak er onder.
  • Soms was ik al wat af tijdens het koken in een half gevulde afwasbak. In dat afwaswater spoelen wij na het eten de verdere afwas eerst schoon voordat we gaan afwassen.
  • Als ik mijn handen was zeep ik ze eerst in en daarna doe ik pas de kraan open om mijn handen af te spoelen.
  • Bij het tanden poetsen laat ik niet de kraan lopen. Ik vul een bekertje water om mijn mond te spoelen. Ik spuug het spoelwater over mijn tandenborstel zodat deze alvast wat schoon wordt. Het laatste beetje water uit de beker wordt gebruik om de tandenborstel goed schoon te maken.
  • Soms is de voorruit van mijn auto heel vies van alle insecten die zich er tegen te pletter vliegen. Net zoals de koplampen overigens. Die maak ik schoon met water wat in onze emmer zit.
  • Wij hebben zelfs weer een regenton aangeschaft. Niet dat deze nu van enig nut is, maar dat komt later wel.

En weet je waar ik dan verschrikkelijk van baal en waar ik ook ontzettend boos over kan worden? Dat er links en rechts grote zwembaden worden gevuld met een doorsnee van wel 3 meter. Dat de tuinslang tijdens het vullen uit het bad wipt en dan tien minuten de betegelde tuin besproeit en niemand dat merkt. Dat, wanneer het eindelijk opgemerkt wordt daar vreselijk om gelachen wordt. Dat er vervolgens luchtbedjes in het zwembad worden gelegd gedaan waarop lekker gedobberd kan worden, want dan word je zo lekker bruin. Dat er ‘s avonds nog een plons in dat bad genomen wordt waarna men gaat douchen.

Wat is er mis mee om een strand of recreatieplas te rijden en daar lekker te gaan dobberen? Niks toch? Er is hier nog maar weinig blauwalg gesignaleerd.

En verderop wordt met de tuinslang een auto auto en een caravan gewassen. Niet met een emmertje sop, welnee, daar gebruik je de tuinslang gewoon voor. Lekker sproeien over die auto en caravan.

En weet je waar ik nog het meest boos over wordt? Dat ik mezelf afvraag of het wel zin heeft wat ik doe, of ik niet overdreven bezig ben.

Dat stemmetje heb ik vervolgens buiten de deur gezet.

Ik denk dat de overheid er goed aan doet om het water iets minder te zuiveren en wij ons aanleren om water te kopen om te drinken. Want laten we eerlijk zijn, ons drinkwater wordt voor van alles gebruikt: Om de wasmachine en de vaatwasser te laten draaien, om de wc door te spoelen, om mee te douchen, de auto te wassen en de tuin mee te sproeien. Het kleine beetje dat we er van drinken is bijna te verwaarlozen. In andere landen is het vaak heel gewoon dat men flessenwater drinkt. Daar weet men niet beter.

 

Ik vind het fijn als je reageert of mijn verhaal liked.

De gevallen vrouw

 

En ja hoor, ineens lag ik in de berm met de fiets over me heen. Ik hoorde mijn lief vloeken en dat in het zeer christelijke Genemuiden. Maar ja, hij was zich rot geschrokken want hij keek net achterom toen ik de berm in vloog.

gevallen vouw

Verbouwereerd probeerde ik te bedenken hoe dit nu had kunnen gebeuren. Waarom had ik niet geremd?

Eerst maar die fiets van me af en meteen stond ik weer op de benen. Deed alles het nog? Had ik niks gebroken? Zo te zien en te voelen niet, alleen een flink bloedende wond net onder mijn linker knie en een kleinere op de wreef van mijn voet.

Twee jonge mensen waren afgestapt en vroegen of we hulp nodig hadden. Ik wilde wel graag een pleister, maar verder vond ik het gênant dat zij me hadden zien vallen. Idiote reactie van mij, maar ja zo zit ik wel een beetje in elkaar. Mijn lief was met mijn fiets in de weer. Ik hoorde hem zeggen dat het voorwiel niet meer wilde draaien en hoe we nu naar Emmeloord moesten, want het was nog zeker twee uur fietsen. Het was iets waar ik niet over kon nadenken.

Mijn lief stapte op mijn fiets, reed een stukje en zei dat ik er nog wel op fietsen kon, maar dat ik dan niet mijn voorrem moest gebruiken, want dan blokkeerde de hele boel. “Het fietst ook wel wat zwaar”. En toen ineens……………”Maar je hele voorwiel is 360° gedraaid. Geen wonder dat het stroef gaat, je remkabel staat helemaal strak.” Het voorwiel werd weer terug gedraaid, de lamp er weer op geklikt en mijn fiets deed het nog!! Mijn lief helemaal opgelucht want die zag zijn geest al dwalen. Hij in zijn eentje terug naar Emmeloord op de fiets. Dan de fietsdrager op de auto en mij weer ophalen. En ik daar maar zitten langs de kant van de weg terwijl ik niet eens een boek bij me had om daar de tijd mee door te brengen. Gelukkig was dit niet nodig.

We reden achter de twee jonge mensen aan zodat ik bij zijn vader thuis mijn wond kon schoonmaken en van een pleister kon voorzien. De vader bekeek me wat misprijzend en ik verdacht hem er van dat hij dit mijn eigen schuld vond. Op zondag ga je niet in je korte broek op de fiets. Hij vond het vast een straf van God voor mijn bandeloosheid.

Gevallen vrouw

Ik bedankte de twee jonge mensen en opgelucht reden we verder. Tijdens het fietsen probeerde ik de val te reconstrueren. We reden een soort heuveltje af in een bocht naar links. Meestal, ja echt, meestal rem ik dan af. Vandaag niet, want het ging zo lekker. Ik draaide waarschijnlijk mijn stuur teveel naar links, raakte vervolgens met mijn voorwiel tussen de fietstas en het achterwiel van mijn lief. Ik weet nog dat ik bedacht dat ik moest remmen en uit alle macht trapte ik achteruit. Dat helpt niet bij een fiets met handremmen en daar schrok ik van, zodat ik besloot om van de fiets te springen. Dat hoefde niet meer, want toen lag ik al in de berm. Goddank was die berm daar en had ik die klapper niet op het asfalt gemaakt. Dan was er vast meer mis geweest dan alleen die kniewond.

Uiteindelijk valt het allemaal mee. Wat spierpijn aan mijn linker arm en schouder, een blauwe plek op mijn heup en die wond net onder mijn knie.

“Jammer dat je geen foto hebt gemaakt, was leuk geweest bij mijn blog. En weet je, je had het ongeluk gewoon kunnen voorkomen als je wat harder had gefietst. Dan was ik niet tussen je fietstas en het wiel terecht gekomen met mijn voorwiel”, zei ik later tegen mijn lief. Tja, ik moet toch iemand de schuld geven……………………………

Liefs uit Londen

 

Bijna tien jaar geleden, ik zong toen nog in het waterlandskamerkoor en behaalde het diploma voor verpleegkundige. Ik gaf mezelf een stuk of wat zanglessen cadeau. Wat nerveus ging ik naar de eerste zangles. Een jonge vrouw stond me op te wachten en liet met wat inzing oefeningen doen. Daarna kreeg ik de tekst van “Liefs uit Londen” mee. Dat moest ik maar mee gaan zingen met een youtube filmpje.

Ik vond het helemaal niets en na twee lessen gaf ik aan dat dit niet was wat ik zocht. Ik wilde gewoon zangoefeningen en iets klassieks zingen. Daar had de docente niet veel kaas van gegeten, bovendien kon ze wat ik zong niet op de piano begeleiden. Toch zette ik dit door en tijdens de laatste les zong ik twee liederen uit de Schubert cyclus waarbij de piano docent van de muziekschool werd opgetrommeld om me te begeleiden.

Nu bijna tien jaar verder zing ik “Liefs uit Londen”. Door mijzelf uitgekozen en het was een interessante weg om te gaan: De begeleiding uitzoeken, het ritme goed te pakken krijgen want ik moest het zelfs met metronoom zingen thuis. Een geweldig liedje vind ik het. Na wat uitzoekerij bleek het gemaakt te zijn naar aanleiding van een bordspel “Reis om de wereld”. Zelf gaf ik er een andere betekenis aan, waarschijnlijk ingegeven door mijn werk in het verpleeghuis. Ik stelde me zo voor dat ik ziek in bed lag en mijn partner op reis ging. Hij zou mij kaartjes sturen en op die manier aan mij denken en zo zou ik een klein beetje met hem meegaan.

De opname is gemaakt toen ik meedeed aan een Open Podium in Zwolle. Ik was als eerste aan de beurt en speelde Bach op de vleugel en daarna zong ik Liefs uit Londen.

Miljonair

tegenvaller

Het is er, het begin van mijn miljoen. Ik spaar, of liever gezegd ik bespaar en het voelt zo ontzettend dom dat ik dat niet eerder ben gaan doen. Het scheelt per anderhalve week toch gauw een euro of negen. Als ik het goed bereken is dat ongeveer € 315,– op jaarbasis.

Nu ik het zo opschrijf lijkt het net niets, in ieder geval niet het begin van een miljoen. Maar toch, ik bespaar het maar mooi. Waarmee dan in vredesnaam? Nou, niet met mijn pianolessen, ook niet met de studie aan de Schumann academie. Ook niet met minder roken, zoals je al eerder kon lezen.

Ik ben gewoon iets minder hard gaan autorijden. Op het stukje A6 van Emmeloord naar Lelystad en weer terug, mag je 130 km/u rijden. Dat deed ik dan ook fanatiek en soms, of eigenlijk meestal, reed ik nog iets harder. Haast om op mijn werk te komen, nog meer haast om weer thuis te zijn.

De laatste paar maanden rij ik 120 km/u en sindsdien doe ik langer met mijn tank benzine. Met mijn Fiat Panda kan ik op een tank ruim 100 km meer rijden. Dat is toch mooi anderhalf keer naar mijn werk heen en terug. Ik ben dus al die tijd een dief van mijn eigen portemonnee geweest. Zo ontzettend dom!

Ik moest er wel aan wennen dat ik door Jan en Alleman ingehaald werd. Meestal vloog ik in mijn Fiat Panda de rest voorbij, want zo’n Panda kan hard hoor. Het gebeurde ook regelmatig dat de automobilist die ik inhaalde hier wat sacherijnig van werd en bij het zien van mijn Panda direct zijn snelheid verhoogde, waardoor mijn inhaalactie helaas mislukte.

Tegenwoordig laat ik iedereen racen en denk ik bij mezelf: “Stelletje suffe dieven van jullie eigen portemonnee!”

Afwezig

afwezig

Ik ga wat afwezig door het leven deze week. Met mijn hoofd ben ik er niet helemaal bij. Mijn lief merkt het ook op. Hij vertelt mij iets en nog geen vijf minuten later vraag ik hem naar iets wat hij vlak daarvoor vertelde. Beetje balen lijkt me dat.

Afwezig loop ik ook over straat. Op de automatische piloot naar de Jumbo terwijl ik naar de opticien wilde om mijn neusvleugeltjes te vervangen.
Gedachteloos lees ik de krant, maar opslaan wat ik lees is er niet bij.

Gek, ik dacht dat ik helemaal niet zo met het huiskamerconcert bezig was waar ik zondag aan mee doe. Schijnbaar toch wel en helemaal overtuigd ben ik als ik ‘s nachts droom. Een wat vreemde droom, maar wel met een helder signaal: “Ik ben wel degelijk in mijn hoofd bezig met het huiskamerconcert.” Vandaar mijn “afwezigheid”.

Ik ging naar pianoles. Daar is niks vreemds mee, want dat doe ik wekelijks. Maar in mijn droom had ik mijn oudste dochter mee en dat slaat werkelijk nergens op. In mijn tas had ik allerlei boeken gepropt, maar mijn “pianobril” was ik vergeten.

Aangekomen bij het huis van mijn leraar leek niets op hoe het daar is. Perzische kleedjes in de kamer, oude antieke meubelen. Een beetje zoals bij mijn lerares in Purmerend, maar toch ook weer niet helemaal.
Het was er druk, er waren meer mensen. Wat die daar deden was me niet duidelijk. Ze kregen geen les, misschien was het een openbare les. Die heb ik nog nooit gehad overigens.

De vleugel was vervangen door een harmonium en daar kreeg ik les op. Toen ik de boeken uit mijn tas haalde bleek er een boek over Schotland tussen te zitten. Daar had ik wel een verklaring voor, want we hadden de dag er voor een reis naar dat land geboekt. De bedoeling was dat ik uit dat boek zou spelen. Oeps, mijn “pianobril”, waar was die gebleven? Niet mee, maar dat gaf niet, want de plaatjes in het boek over Schotland kon ik zonder die bril prima zien.

Van mijn pianoleraar kreeg ik een preek dat ik beter voorbereid op les moest komen. Niet zomaar van alles in mijn tas proppen zonder er bij na te denken. “Het voorbereiden zit ‘m al in je tas inpakken en onderweg je vast concentreren op wat je  ga spelen.

Ik verontschuldigde me en legde uit dat ik mijn tas snel ingepakt had voordat ik naar mijn werk ging. Na mijn werk kon ik het net redden om op tijd op les te zijn. Ja, voorbereid was ik bepaald niet in deze droom.

Verdronken vlinder

Ik heb met zoveel plezier aan dit liedje gewerkt. Je las het al in aha-nu-snap-ik-het/. Het liedje waarbij ik goed articuleer en overdrijf. Daar ging overigens iets grappigs aan vooraf, want mijn leraar had tijdens het vorderen van het liedje het nodige commentaar. Zo sprak hij een keer de eerste zinnen uit op z’n Amsterdams en vergeleek dit met de manier waarop Ali B rapt.

In de periode dat ik met dit lied bezig was kwam die uitspraak regelmatig boven. Ik besloot er een geheel eigen couplet bij te maken. Het begon met één zin en tijdens het boodschappen doen werd het couplet geboren. Thuis dook ik meteen achter de laptop en zette de woorden op papier:

So te sterfen op het water met de de sounf van Ali B
So maar drijfen na het fliegen –  drijf jij maar lekker mee
Ja ik wil gewoon wat chillen en is dat niet om te gille
Weet je wat, ik blijf maar singen en nog meer fan dat soort dinge
Alles wat ik wilde leren ben ik nou aan het probere 
En af en toe sit dat gewoon ook mee        
Nee niet sterfen op het water met de stem van Ali B

Tijdens het overdrijven van dit plat Amsterdams bedacht ik dat ik dit kon gebruiken om mijn ABN te overdrijven. Het kwartje viel en nadat mijn lief en ik de mini-opera “Le Nozze di Figaro” hadden gezien viel het kwartje nog een stukje verder en, hè hè, eindelijk begreep ik waarom dat overdrijven zo belangrijk is tijdens het zingen.

Nu ben ik bezig met “Liefs uit Londen” van Bløf en denk je dat ik dan automatisch meteen overdrijf? Welnee, weer krijg ik te horen dat ik beter moet articuleren. Tja, dan word ik een beetje knorrig van binnen en denk ik: “Wanneer zal dat niet meer tegen me gezegd hoeven worden?” Het is ook nog eens een heel lastig lied, dus het koste de nodige moeite om die akkoorden uit te werken en bovendien wisselde mijn tempo ook nogal eens. Ik oefen het dus met de metronoom aan om hiermee een innerlijke metronoom te bevorderen. Het gaat steeds beter, maar af is het nog niet. Leuk is het wel, reuzeleuk zelfs.

Nog even terug naar die vlinder. Voordat ik met dat lied aan de gang ging was mijn keus gevallen op “Honesty” van Billy Joël. Terwijl ik dat via Youtube beluisterde zag ik rechts op mijn scherm liedjes van Boudewijn de Groot voorbij komen. Ik heb twee jaar geen contact met mijn oudste dochter gehad, maar sinds een maand of wat is dat weer hersteld. En zij vertelde tijdens ons eerste bezoek dat zij veel bezig was met vlinders. Met de transformatie van rups naar vlinder en dat wij mensen ook transformeren. Het is niet de strekking van het liedje, maar toch was ik blij dat ik dit liedje gekozen had. Voor haar geldt ook dat zij geen vlinder hoeft te zijn om te kunnen leven.


	

Aha…………………….nu snap ik het!!

articuleren

Iets kan honderd keer gezegd en uitgelegd worden en dan denk ik dat ik het begrijp. Sterker nog, ik denk zelf dat ik het op de goede manier doe. Dat is dan niet zo, anders wordt het niet iedere keer tegen me gezegd. Waar gaat dit over, denk je nu natuurlijk. Nou, gewoon over articuleren tijdens het zingen.

Tijdens mijn ‘sing a song’ lessen krijg ik herhaaldelijk te horen dat ik de uitspraak, zeker die in het Nederlands, moet overdrijven. Op de medeklinkers zingen zodat de woorden van je lippen spatten. Dan overdrijf ik volgens mij, maar is het nog steeds niet goed genoeg. De woorden voor in je mond vormen, dan heb je ook meteen meer klank. “Dat doe ik toch?” denk ik dan en soms zeg ik dat ook nog. Bij “Verdronken vlinder” van Boudewijn de Groot deed ik het uiteindelijk goed. Ja, sterker nog, ik kreeg een compliment zonder “maar”. Mijn neus begon te krullen en mijn voeten schoten bijna direct mijn schoenen uit, zodat ik er naast kon gaan lopen.

Gisteravond waren mijn lief en ik naar de mini-opera “Le Nozze di Figaro”. Komisch opgevoerd door Sopraan Johanette Zomer, bas-bariton Frans Fiselier en de verhaallijn werd door TV- en musicalacteur Peter Lusse uitgelegd. Er was een pianist die de orkestbak voor zijn rekening nam, zijn naam weet ik even niet meer, maar ook hij bleek goed te kunnen zingen toen het wat al te complex werd voor twee zangers.

Er was even een moment van verwarring toen ineens een deel van de bezoekers in de zaal ging staan. Mijn lief en ik keken elkaar wat twijfelachtig aan, want tja, was het de bedoeling dat wij ook gingen staan. Gelukkig begon het hele gezelschap te zingen en bleek het het koor van de plaatselijke operette vereniging te zijn. Die hadden een klein aandeel in de mini-opera.

Ik heb er van genoten, terwijl ik niet eens zo’n liefhebber van opera ben. Mijn gevoel zegt dan: “Dit is te veel, te groot en te luid”. Bij deze mini-opera had ik daar geen last van.

Al luisterend naar de sopraan en de bariton begon bij mij te dagen hoe het moet klinken als de woorden van je lippen spatten. De mini-opera werd in het Nederlands uitgevoerd en werkelijk ieder woord was te te verstaan, zowel van de bas-bariton als van de sopraan. Ik hoorde hoe de medeklinkers de uitspraak van de woorden duidelijker maakten.
Tja, daar kan zo’n sing a song leraar niet tegenop, al zegt hij het nog zo vaak en laat hij het horen. Als je op die manier gaat praten is het belachelijk, dan is het echt verschrikkelijk overdreven. Maar als je in het Nederlands zingt moet je dus wel.

Volgens mij wordt het nog lastig om in praktijk te brengen, maar hopelijk is tijdens mijn volgende lessen te merken dat ik begrijp wat er bedoeld wordt. In ieder geval ga ik thuis vast enthousiast overdrijvend zingen.