Category Archives: woordenspel

Verdwaald in het theater

lose2

Lukt het je om er om zeven uur te zijn? Neem de achteringang. Alleen had ik geen flauw idee waar die achteringang van het theater zich bevond. Dat liet ik me vervolgens uitleggen en wat ik er van onthield was dat ik een metalen trap op moest. Een trap ter hoogte van de laadruimte van een vrachtwagen.

Daar ging ik dan, in het donker naar het theater op zoek naar de metalen trap aan de achterkant. Die zag ik meteen, al vond ik de trap wat aan de hoge kant, maar misschien zijn er wel heel hoge vrachtwagens. Ik besloot verder niet te treuzelen, want ik moest gewoon via een metalen trap en daar stond ik op dat moment.

Eenmaal binnen zag ik links een ruimte waar de dansschool aan het repeteren was. Daar moest ik niet zijn. De bedoeling was dat ik bij het toneel uitkwam. Ik liep door maar had werkelijk geen idee welke kant ik op moest. Het leek ogenschijnlijk heel simpel. Die metalen trap op en dan ben je er. Geef mij een routebeschrijving en ik zie kans te verdwalen, zelfs in een theater.

Uiteindelijk kwam ik in een keuken waar ik iemand aan het werk zag. “Ik ben op zoek naar de generale repetitie van de operette vereniging, maar ik heb geen idee hoe ik daar moet komen.” De man liep met me mee en vertelde dat hij koffie aan het zetten was voor tijdens de pauze. “De meeste mensen komen door de achteringang.”
“Dat heb ik ook gedaan, maar er is vast iets mis gegaan.”

We liepen verder, kwamen in de ruimte waar ik normaal in de pauze van een optreden een drankje nuttig. Nog weer verder waarna we achter de coulissen terecht kwamen en ik een piano hoorde. Ja, daar moest ik zijn en nog een paar stappen verder stond ik op het toneel en was ik goddank waar ik verwacht werd.

Verdwaald

Wat ik daar ging doen? Nou ik had de belangrijke taak om tijdens deze generale repetitie om te slaan, zoals dat heet. Gewoon de bladzijden van de muziek omslaan voor mijn pianoleraar zodat hij zich daar niet druk om hoefde te maken. Eeuwige roem werd me daarvoor in de plaats beloofd. Geen idee wanneer die roem komt, voorlopig heb ik ‘m nog niet gezien.

En nee, tijdens het optreden hoef ik niet om te slaan. Dan speelt er een orkest en kan ik gewoon heerlijk gaan zitten kijken en luisteren. Gelukkig, zou ik bijna zeggen, want na een avondje omslaan, zo van zeven tot half elf was ik wel wat gaar. Geeft niks, want op één of andere manier vind ik dat omslaan leuk om te doen. Vroeger deed ik dit ook tijdens de concerten van mijn orgelleraar en dan moest ik ook nog registreren. Na afloop van zo’n concert was ik vaak moeier dan mijn orgelleraar. Muziek meelezen, registers in- of uittrekken, de bladzijden omslaan en soms die laatste twee dingen bijna tegelijkertijd.

Na de repetitie zag ik mensen via een deur naar buiten gaan. Voor de zekerheid vroeg ik nog even of dat de uitgang was. Ha ha, ik deed de deur open en stond meteen buiten en ook nog boven aan een metalen trap. Eentje die half de hoogte had van de trap die ik genomen had.

Advertisements

Droom

 

Daar stond ik dan en ik had werkelijk geen idee hoe ik dit moest gaan doen. Deze klavecimbel zag er zo raar uit. De toetsen zaten aan de binnenkant, waar de snaren zitten. Daar kon ik dus niet bij tenzij ik me helemaal voorover boog. De hamertjes, die tegen de snaren slaan, zaten aan de buitenkant en iemand legde me uit dat ik die naar achter moest trekken om vervolgens terug te laten vallen. Hier en daar stak een stukje karton omhoog met daarop een cijfer.

klavecimbel

Ik liep eens langs de klavecimbel en raakte bijna in paniek, want ik zou heen en weer moeten hollen als ik de becijferde bas moest spelen. Iets wat ik helemaal niet kan. Door de Schumann akademie begrijp ik de becijfering wel, maar dit houdt niet in dat ik het ook klakkeloos kan spelen. Het ensemble zat al klaar, het wachten leek op mij. Of nee, toch niet we moesten de klavecimbel met twee man bespelen en ik was nog steeds alleen.

Ineens realiseerde ik me dat die stukjes karton op de verkeerde plekken omhoog staken, want de klok was een uur achteruit gezet. Die klavecimbel moest dus helemaal opnieuw ingesteld worden.

En toen werd ik wakker en bedacht ik dat die droom vast te maken had met de speelfilm “De dirigent” die we gisteravond hebben gezien. Maar ook met het pianoconcours voor amateurpianisten waar ik me voor opgegeven heb.

En dan die wintertijd hè? Die deed ook nog mee.

Waar moet dat heen?

 

verwardOver een poosje kunnen we onze boodschappen “Tappen”. Even je pinpas of mobiel tegen het gewenste product houden en je hebt betaald. Geen gedoe meer bij de kassa en gewoon de winkel uitlopen met je boodschappen. Tien minuten later schijnt het al van je rekening te zijn afgeschreven.

Wat vind ik hier van? Tja, ik nader de zestig en vind dit dus eerlijk gezegd niets. Waar blijft de caissière in dit hele verhaal. Die is niet meer nodig. Wel loopt er personeel rond wat getraind is in het controleren of je wel daadwerkelijk je boodschappen “tapt” en ook komen zij aangesneld zodra iemand alcohol “tapt”. Gewoon om de leeftijd van de klant te controleren.

Als ik dit doortrek naar een etentje in een restaurant kan ik me zomaar voorstellen dat ik in de toekomst zelf mijn ingrediënten bij elkaar zoek en deze “tap”. O, maar wacht even, het bij elkaar zoeken van ingrediënten in een restaurant bestaat al. Dat wordt gedaan in de Wok restaurants. Daar kom ik eerlijk gezegd niet vaak. Als ik in een restaurant ga eten wil ik graag iets kunnen kiezen van het menu. Dan vind ik het heerlijk dat de ober mij komt bedienen. Dat is mijn idee van uit eten gaan. Maar goed, geluk is voor iedereen anders, dus als je van wokken houdt laat je dan vooral niet weerhouden door mijn gebazel.

Nog even voortbordurend op die toekomst: Ik ben bang dat er een tijd komt dat we een restaurant betreden en onze eigen ingrediënten bij elkaar scharrelen. En vergeet die vooral niet te “tappen”. Vervolgens gaan we bij het fornuis ons eigen gerecht bereiden, want dat scheelt weer de kosten van een kok. We lopen met ons bord naar het tafeltje wat we gereserveerd hebben, gaan op zoek naar bestek en schenken een glas wijn voor ons zelf in. Ook niet vergeten te “tappen” trouwens. Misschien moet voor het gebruik van het fornuis ook wel “getapt” worden. Een soort in- en weer uitchecken stel ik me zo voor.

Wie weet wordt dit wel een nieuwe trend in het uitgaansleven. Dan denk ik toch meteen: “Maar dan kan ik net zo goed thuis eten!”

De afstandsbediening

Jeetje, wat zijn wij niet van deze tijd. Ouderwets zijn we en bejaard ook nog. Althans zo leven wij.

afstandsbediening

Dat stempel kregen wij en passant even opgedrukt. Ik voel al jaren dat ik ‘anders’ ben, dat anderen dat ook zo vinden was voor mij dan ook niet nieuw. Maar om bejaard genoemd te worden omdat je het vervelend vindt wanneer de muziek in de tuin zó hard staat dat je het een huizenblok verder nog kan horen, gaat me wat ver. Bovendien werd er ook nog uit alle macht geprobeerd om boven de muziek uit te zingen.

Ja, jongelui hé? “Je bent zelf toch ook jong geweest?” Ach tja, en als er dan gevraagd werd of de muziek wat zachter mocht deed je dat. Dan ging je daar niet over lopen klagen bij je ouders. In mijn ogen hadden deze ouders beter eerst even kunnen bedenken of de muziek misschien toch wellicht wat harder gezet wordt als zij er zelf niet zijn. Maar nee, je geeft gewoon een ander de schuld, want die is bejaard en kan ook nergens tegen, is zelf ook nooit jong geweest.

O gut, wat doe ik nu. Hier wilde ik helemaal niet over schrijven. Nou ja, het staat er nu toch, dus laat maar. Hoe niet van deze tijd wij zijn bleek laatst maar weer eens toen we bij vrienden waren. Vol enthousiasme vertelde ik dat we naar de opname van Podium Witteman zouden gaan. Meteen vertelde ik er maar bij dat het ook vrijwel het enige programma is wat ik wel eens terugkijk via programma gemist. Meteen viel de vrouwelijke helft van het vriendenpaar me bij en bejubelde de afstandsbediening met al z’n functies. Programma’s opnemen, programma’s terugkijken, dat kon er toch maar mooi mee.

Mijn mond viel nog net niet open van verbazing, want ik kijk “programma gemist” altijd via de laptop. Hoe moet ik nou weten dat dit ook gewoon op de televisie terug gezien kan worden. Ik kijk toch bijna nooit tv, dus de handleiding van de afstandsbediening vond ik totaal niet interessant. Met dat apparaat kan je naar een ander kanaal, of je zet het geluid harder dan wel zachter. Meer niet, althans, dat heb ik altijd gedacht. De volgende ochtend ben ik ook meteen met die afstandsbediening gaan experimenteren. En wat denk je? Het lukte!! En dan nog wel overdag, terwijl wij de televisie overdag nooit aan hebben staan. Ook al zoiets bejaards. Of misschien juist niet, want veel bejaarden zitten juist wel de hele dag voor de televisie. Gewoon omdat er niets anders meer te doen valt.

Zo zie je maar hoe niet van deze tijd ik ben en gelukkig is mijn lief al net zo ernstig niet van deze tijd. Wij kijken weinig televisie, wij houden van klassieke muziek, wij wandelen veel en dan ook nog flinke afstanden. Soms wel 20 km, iets wat ik jongere mensen vaak helemaal niet zie doen. Maar goed, wandelen is dan ook een bejaardensport.

Wij gaan niet naar festivals, dat vinden wij te druk en veel te lawaaiig. Wel gaan we naar klassieke concerten of naar het theater en dus ook naar de opname van Podium Witteman. Ik teken en schilder en mijn lief bouwt een modelspoorbaan. En nog iets zeer ouderwets, we lezen ook graag, gewoon een boek. Maar dan nog het ergste. Ik speel piano en mijn lief kerkorgel.  Nog erger, ik heb zelf ook kerkorgel gespeeld.

Ja, ik kan niet anders dan iedereen gelijk geven die vindt dat wij niet van deze tijd, ouderwets zijn en als een stelletje bejaarden leven.

Wat blijft is liefde

liefde

Een poosje geleden was ik wat down en ook wel moe. Die moeheid kon ik verklaren doordat het op het werk heel druk is geweest gedurende de zomerweken. Collega’s die op vakantie waren, collega’s die ziek werden, soms met een uitzendkracht het werk moeten doen. En het werk gaat gewoon door in een verpleeghuis. De bewoners hebben alle dagen hun zorg nodig, ongeacht de personele bezetting.

Het down zijn kon ik niet goed verklaren. Daar is het voor mij de tijd van het jaar niet voor. Dat gevoel overvalt mij elk jaar weer in januari en het is nu september. Toch kreeg ik van die overpeinzingen als: “Waarom doe ik dit eigenlijk? Heeft het voor iemand zin, is het van enig nut?” En dan gaat het over het piano spelen, schilderen en schrijven. Soms overvalt dit gevoel me ook wel eens als ik over mijn werk nadenk. Soms lijkt zelfs dat wat nutteloos. Al die mensen die jaren in een verpleeghuis elke dag op dezelfde manier doorbrengen. Vinden zij het nog fijn in het leven? Ik weet het dan even niet.

Toen ik het boek “Wat blijft is liefde” van Corine Koole helemaal uitgelezen had viel ineens het kwartje. Ik heb twee weken lang in etappes gelezen over het proces van een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was. Zij nam een opmerkelijke beslissing tijdens dit proces. Zij ging naar Rome, liet haar geliefde achter en werd bijgestaan door een aantal vriendinnen. Haar geliefde wilde zij dit niet aan doen. Een voor haarzelf hele logische stap. Voor anderen en zeker voor haar geliefde een onbegrijpelijke stap. Van haar arts kreeg zij een flesje arsenicum mee voor als zij niet meer verder wilde.

Ik las hoe zij tot steeds minder in staat was en met steeds minder genoegen nam. Hoe haar dagen zich vulden met liggen op een stretcher met binnen handbereik een schaal koekjes en een drankje.

Wie zij ooit geweest was, wat zij gedaan had en hoe zij er uit had gezien werd in die periode steeds minder belangrijk.

Haar geliefde reisde haar uiteindelijk achterna. Opmerkelijk was haar reactie op zijn komst: “Waar bleef je zo lang?” Pas met hem aan haar zijde kon zij de moed opbrengen om de arsenicum in te nemen. Voor die tijd volgde een aantal uren waarin zij hem maande om toch vooral zijn dromen waar te maken. Aan dat laatste hield ik mij vast. “Wat nou down? Wat nou heeft het zin of geen zin?” Ik moet doen waar ik blij van word. Er komt vanzelf misschien wel een periode waarin dat minder belangrijk wordt, maar tot die tijd is het belangrijk dat ik gewoon geniet van alles wat ik kan en ook fijn vind om te doen.

De vraag rees bij mij wel wel of ik ook mijn lief zou verlaten om dood te gaan. Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. Juist mijn lief wil ik bij mij als het zover is. En uiteindelijk wilde zij dat ook, alleen wist ze dit zelf heel lang niet.

 

 

Oneerlijk

depositphotos_50634123-stockafbeelding-eerlijk-tegenover-oneerlijke

In Kampen woont een meisje van dertien, dat niet in aanmerking komt voor het dure medicijn tegen de spierziekte SMA, (www.spierziekten.nl/overzicht/spinale-musculaire-atrofie-algemeen). Dit in tegenstelling tot haar broertje van negen jaar. Twee kinderen uit één gezin, hoe ga je dat je kind uitleggen? Dat is toch verschrikkelijk oneerlijk.

Het medicijn is peperduur. De kosten zijn een half miljoen euro per patiëntje per jaar. Daarna een kwart miljoen euro per jaar. Dat is veel geld en geld kan maar één keer uitgegeven worden.

Hugo van één heeft de visschubbenziekte,(www.huidziekten.nl/folders/nederlands/ichthyosis.htm). Hij heeft de hele dag last van jeuk. Hij zou baat hebben bij een zuurstofbad. Dit wordt echter niet vergoed.

Wat zou er gebeuren wanneer iedereen verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid. Stoppen met roken en alcohol, gewoon gezond eten en dagelijks een half uur bewegen. Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat de zorgkosten beduidend lager zullen uitvallen. Misschien dat dan de mensen die ziek zijn en daar helemaal niets aan kunnen doen, dit ook niet hadden kunnen voorkomen maar gewoon dikke vette pech hebben, gewoon die zorg krijgen die zij nodig hebben.

En weet je, misschien moet Roderick Pijls ook maar niet gaan kitesurfen op een Tanzaniaans meer dat rozerood verkleurd is door bacteriën. Water dat een temperatuur van 40 – 60° heeft, vol natrium zit en een hoge zuurgraad heeft. Hij moet een dik waterdicht pak tot aan zijn nek aan en een gasmasker dragen. Door dit dikke waterdichte pak kan hij het heel heet krijgen waardoor risico op uitdrogingsverschijnselen. Water op de huid of in de ogen geeft brandwonden. Zijn dokter en de brandweer raden dit avontuur af. Zelf vindt hij het een uitdaging.

In geval van brandwonden en/of uitdrogingsverschijnselen moet hij naar een ziekenhuis vervoerd worden dat anderhalve dag rijden van het meer ligt.

Uitdaging of spelen met je gezondheid, met je leven?

Ach tja, wanneer iedereen gewoon eens verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid…………………

 

Reageren? Graag

Er op schieten? Mag ook.

Een druppel op een gloeiende plaat

Het is warm. Niet zomaar warm maar extreem warm en dat al heel lang. Het is ook droog. Niet zomaar droog maar extreem droog en dat al net zo lang. Wij gingen 20 juni op vakantie naar Schotland en ook daar was het warm, extreem warm. Sinds die tijd is het warm en droog.

kanaal-met-laag-waterniveau-vanwege-de-droogte_33773-33

Het is heerlijk hoor, ik klaag niet, maar het moet dan tussendoor eigenlijk wel een keer gaan regenen. En dat doet het niet. Dat enkele buitje kunnen we rustig buiten beschouwing laten. Die zet geen zoden aan de dijk.

In de krant lees ik regelmatig de oproep om niet de auto te wassen en niet de tuin te sproeien. Er werd zelfs geschreven dat het niet aangeraden werd om massaal zwembadjes te vullen. In sommige delen van het land is zelfs de maatregel genomen om de druk op de kraan te verlagen. Een deel van het journaal werd hieraan gewijd. En nee hoor, de meeste mensen vonden het geen probleem dat er maar zo’n klein straaltje water uit de kraan kwam. “Dan douchen we gewoon wat langer!”

Ik krijg toch het ernstige vermoeden dat deze mensen de boodschap niet helemaal hebben begrepen.

Wat wij doen is een druppel op een gloeiende plaat:

  • Wij draaien de kraan van de douche open terwijl de douchekop in een emmer ligt. Zodra het water warm is hangen we de douchekraan op. We zorgen dat we nat worden en draaien de kraan dicht waarna we ons inzepen. Daarna gaat de kraan pas weer open en spoelen we ons af. Het water wat we opvangen in de emmer gaat naar de tuin.
  • ‘s Avonds heb ik het ook warm. Ik ga echter niet voor de tweede keer douchen. Ik spons mezelf af met een natte, koude washand. Daar fris ik heerlijk van op.
  • Als wij afwassen vangen we het eerste koude water op in diezelfde emmer. Pas als er warm water uitkomt gaat de afwasbak er onder.
  • Soms was ik al wat af tijdens het koken in een half gevulde afwasbak. In dat afwaswater spoelen wij na het eten de verdere afwas eerst schoon voordat we gaan afwassen.
  • Als ik mijn handen was zeep ik ze eerst in en daarna doe ik pas de kraan open om mijn handen af te spoelen.
  • Bij het tanden poetsen laat ik niet de kraan lopen. Ik vul een bekertje water om mijn mond te spoelen. Ik spuug het spoelwater over mijn tandenborstel zodat deze alvast wat schoon wordt. Het laatste beetje water uit de beker wordt gebruik om de tandenborstel goed schoon te maken.
  • Soms is de voorruit van mijn auto heel vies van alle insecten die zich er tegen te pletter vliegen. Net zoals de koplampen overigens. Die maak ik schoon met water wat in onze emmer zit.
  • Wij hebben zelfs weer een regenton aangeschaft. Niet dat deze nu van enig nut is, maar dat komt later wel.

En weet je waar ik dan verschrikkelijk van baal en waar ik ook ontzettend boos over kan worden? Dat er links en rechts grote zwembaden worden gevuld met een doorsnee van wel 3 meter. Dat de tuinslang tijdens het vullen uit het bad wipt en dan tien minuten de betegelde tuin besproeit en niemand dat merkt. Dat, wanneer het eindelijk opgemerkt wordt daar vreselijk om gelachen wordt. Dat er vervolgens luchtbedjes in het zwembad worden gelegd gedaan waarop lekker gedobberd kan worden, want dan word je zo lekker bruin. Dat er ‘s avonds nog een plons in dat bad genomen wordt waarna men gaat douchen.

Wat is er mis mee om een strand of recreatieplas te rijden en daar lekker te gaan dobberen? Niks toch? Er is hier nog maar weinig blauwalg gesignaleerd.

En verderop wordt met de tuinslang een auto auto en een caravan gewassen. Niet met een emmertje sop, welnee, daar gebruik je de tuinslang gewoon voor. Lekker sproeien over die auto en caravan.

En weet je waar ik nog het meest boos over wordt? Dat ik mezelf afvraag of het wel zin heeft wat ik doe, of ik niet overdreven bezig ben.

Dat stemmetje heb ik vervolgens buiten de deur gezet.

Ik denk dat de overheid er goed aan doet om het water iets minder te zuiveren en wij ons aanleren om water te kopen om te drinken. Want laten we eerlijk zijn, ons drinkwater wordt voor van alles gebruikt: Om de wasmachine en de vaatwasser te laten draaien, om de wc door te spoelen, om mee te douchen, de auto te wassen en de tuin mee te sproeien. Het kleine beetje dat we er van drinken is bijna te verwaarlozen. In andere landen is het vaak heel gewoon dat men flessenwater drinkt. Daar weet men niet beter.

 

Ik vind het fijn als je reageert of mijn verhaal liked.

De gevallen vrouw

 

En ja hoor, ineens lag ik in de berm met de fiets over me heen. Ik hoorde mijn lief vloeken en dat in het zeer christelijke Genemuiden. Maar ja, hij was zich rot geschrokken want hij keek net achterom toen ik de berm in vloog.

gevallen vouw

Verbouwereerd probeerde ik te bedenken hoe dit nu had kunnen gebeuren. Waarom had ik niet geremd?

Eerst maar die fiets van me af en meteen stond ik weer op de benen. Deed alles het nog? Had ik niks gebroken? Zo te zien en te voelen niet, alleen een flink bloedende wond net onder mijn linker knie en een kleinere op de wreef van mijn voet.

Twee jonge mensen waren afgestapt en vroegen of we hulp nodig hadden. Ik wilde wel graag een pleister, maar verder vond ik het gênant dat zij me hadden zien vallen. Idiote reactie van mij, maar ja zo zit ik wel een beetje in elkaar. Mijn lief was met mijn fiets in de weer. Ik hoorde hem zeggen dat het voorwiel niet meer wilde draaien en hoe we nu naar Emmeloord moesten, want het was nog zeker twee uur fietsen. Het was iets waar ik niet over kon nadenken.

Mijn lief stapte op mijn fiets, reed een stukje en zei dat ik er nog wel op fietsen kon, maar dat ik dan niet mijn voorrem moest gebruiken, want dan blokkeerde de hele boel. “Het fietst ook wel wat zwaar”. En toen ineens……………”Maar je hele voorwiel is 360° gedraaid. Geen wonder dat het stroef gaat, je remkabel staat helemaal strak.” Het voorwiel werd weer terug gedraaid, de lamp er weer op geklikt en mijn fiets deed het nog!! Mijn lief helemaal opgelucht want die zag zijn geest al dwalen. Hij in zijn eentje terug naar Emmeloord op de fiets. Dan de fietsdrager op de auto en mij weer ophalen. En ik daar maar zitten langs de kant van de weg terwijl ik niet eens een boek bij me had om daar de tijd mee door te brengen. Gelukkig was dit niet nodig.

We reden achter de twee jonge mensen aan zodat ik bij zijn vader thuis mijn wond kon schoonmaken en van een pleister kon voorzien. De vader bekeek me wat misprijzend en ik verdacht hem er van dat hij dit mijn eigen schuld vond. Op zondag ga je niet in je korte broek op de fiets. Hij vond het vast een straf van God voor mijn bandeloosheid.

Gevallen vrouw

Ik bedankte de twee jonge mensen en opgelucht reden we verder. Tijdens het fietsen probeerde ik de val te reconstrueren. We reden een soort heuveltje af in een bocht naar links. Meestal, ja echt, meestal rem ik dan af. Vandaag niet, want het ging zo lekker. Ik draaide waarschijnlijk mijn stuur teveel naar links, raakte vervolgens met mijn voorwiel tussen de fietstas en het achterwiel van mijn lief. Ik weet nog dat ik bedacht dat ik moest remmen en uit alle macht trapte ik achteruit. Dat helpt niet bij een fiets met handremmen en daar schrok ik van, zodat ik besloot om van de fiets te springen. Dat hoefde niet meer, want toen lag ik al in de berm. Goddank was die berm daar en had ik die klapper niet op het asfalt gemaakt. Dan was er vast meer mis geweest dan alleen die kniewond.

Uiteindelijk valt het allemaal mee. Wat spierpijn aan mijn linker arm en schouder, een blauwe plek op mijn heup en die wond net onder mijn knie.

“Jammer dat je geen foto hebt gemaakt, was leuk geweest bij mijn blog. En weet je, je had het ongeluk gewoon kunnen voorkomen als je wat harder had gefietst. Dan was ik niet tussen je fietstas en het wiel terecht gekomen met mijn voorwiel”, zei ik later tegen mijn lief. Tja, ik moet toch iemand de schuld geven……………………………

Liefs uit Londen

 

Bijna tien jaar geleden, ik zong toen nog in het waterlandskamerkoor en behaalde het diploma voor verpleegkundige. Ik gaf mezelf een stuk of wat zanglessen cadeau. Wat nerveus ging ik naar de eerste zangles. Een jonge vrouw stond me op te wachten en liet met wat inzing oefeningen doen. Daarna kreeg ik de tekst van “Liefs uit Londen” mee. Dat moest ik maar mee gaan zingen met een youtube filmpje.

Ik vond het helemaal niets en na twee lessen gaf ik aan dat dit niet was wat ik zocht. Ik wilde gewoon zangoefeningen en iets klassieks zingen. Daar had de docente niet veel kaas van gegeten, bovendien kon ze wat ik zong niet op de piano begeleiden. Toch zette ik dit door en tijdens de laatste les zong ik twee liederen uit de Schubert cyclus waarbij de piano docent van de muziekschool werd opgetrommeld om me te begeleiden.

Nu bijna tien jaar verder zing ik “Liefs uit Londen”. Door mijzelf uitgekozen en het was een interessante weg om te gaan: De begeleiding uitzoeken, het ritme goed te pakken krijgen want ik moest het zelfs met metronoom zingen thuis. Een geweldig liedje vind ik het. Na wat uitzoekerij bleek het gemaakt te zijn naar aanleiding van een bordspel “Reis om de wereld”. Zelf gaf ik er een andere betekenis aan, waarschijnlijk ingegeven door mijn werk in het verpleeghuis. Ik stelde me zo voor dat ik ziek in bed lag en mijn partner op reis ging. Hij zou mij kaartjes sturen en op die manier aan mij denken en zo zou ik een klein beetje met hem meegaan.

De opname is gemaakt toen ik meedeed aan een Open Podium in Zwolle. Ik was als eerste aan de beurt en speelde Bach op de vleugel en daarna zong ik Liefs uit Londen.