All posts by Wilma Phillipson

About Wilma Phillipson

Ik ben WIlma Phillipson en schrijf graag over van alles en nog wat. De ene keer over mijn eigen leven, dan weer over iets wat in het nieuws is, vaak over mijn kleinkinderen en regelmatig over mijn werk. Ik speel graag en goed piano, zing in het Emmeloords Vocaal Ensemble en wandel graag. Ik werk in een verpleeghuis op een afdeling voor dementerenden.

Wat blijft is liefde

liefde

Een poosje geleden was ik wat down en ook wel moe. Die moeheid kon ik verklaren doordat het op het werk heel druk is geweest gedurende de zomerweken. Collega’s die op vakantie waren, collega’s die ziek werden, soms met een uitzendkracht het werk moeten doen. En het werk gaat gewoon door in een verpleeghuis. De bewoners hebben alle dagen hun zorg nodig, ongeacht de personele bezetting.

Het down zijn kon ik niet goed verklaren. Daar is het voor mij de tijd van het jaar niet voor. Dat gevoel overvalt mij elk jaar weer in januari en het is nu september. Toch kreeg ik van die overpeinzingen als: “Waarom doe ik dit eigenlijk? Heeft het voor iemand zin, is het van enig nut?” En dan gaat het over het piano spelen, schilderen en schrijven. Soms overvalt dit gevoel me ook wel eens als ik over mijn werk nadenk. Soms lijkt zelfs dat wat nutteloos. Al die mensen die jaren in een verpleeghuis elke dag op dezelfde manier doorbrengen. Vinden zij het nog fijn in het leven? Ik weet het dan even niet.

Toen ik het boek “Wat blijft is liefde” van Corine Koole helemaal uitgelezen had viel ineens het kwartje. Ik heb twee weken lang in etappes gelezen over het proces van een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was. Zij nam een opmerkelijke beslissing tijdens dit proces. Zij ging naar Rome, liet haar geliefde achter en werd bijgestaan door een aantal vriendinnen. Haar geliefde wilde zij dit niet aan doen. Een voor haarzelf hele logische stap. Voor anderen en zeker voor haar geliefde een onbegrijpelijke stap. Van haar arts kreeg zij een flesje arsenicum mee voor als zij niet meer verder wilde.

Ik las hoe zij tot steeds minder in staat was en met steeds minder genoegen nam. Hoe haar dagen zich vulden met liggen op een stretcher met binnen handbereik een schaal koekjes en een drankje.

Wie zij ooit geweest was, wat zij gedaan had en hoe zij er uit had gezien werd in die periode steeds minder belangrijk.

Haar geliefde reisde haar uiteindelijk achterna. Opmerkelijk was haar reactie op zijn komst: “Waar bleef je zo lang?” Pas met hem aan haar zijde kon zij de moed opbrengen om de arsenicum in te nemen. Voor die tijd volgde een aantal uren waarin zij hem maande om toch vooral zijn dromen waar te maken. Aan dat laatste hield ik mij vast. “Wat nou down? Wat nou heeft het zin of geen zin?” Ik moet doen waar ik blij van word. Er komt vanzelf misschien wel een periode waarin dat minder belangrijk wordt, maar tot die tijd is het belangrijk dat ik gewoon geniet van alles wat ik kan en ook fijn vind om te doen.

De vraag rees bij mij wel wel of ik ook mijn lief zou verlaten om dood te gaan. Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. Juist mijn lief wil ik bij mij als het zover is. En uiteindelijk wilde zij dat ook, alleen wist ze dit zelf heel lang niet.

 

 

Advertisements

Familie

4 generaties

Voor mijn oudste kleinzoon ben ik “oma kleine autootje”. Een Fiat Panda is ook niet groot te noemen. Mijn ouders, zijn overgrootouders zijn voor hem “oude opa en oma”.

Aan zijn moeder,  mijn dochter, vroeg hij laatst: “Waar kent ‘oma kleine autootje’ ‘oude opa en oma’ eigenlijk van?”

Twee plassers

twee plassers

De werkdruk is hoog bij ons in het verpleeghuis. Volop vakantietijd, dus collega’s die heerlijk van hun vrije tijd aan het genieten zijn. Het is ze van harte gegund, zelf heb ik ook van mijn vakantie genoten.

Helaas zijn er ook in deze tijd ziekmeldingen en dan ontstaat er een soort paniek, want hoe ga je dit oplossen. De bezetting hangt van kunst- en vliegwerk aan elkaar en soms dicht je het ene gat met het andere. Zo was het gat van zondagavond opgelost met een gat op maandag.

Het was na het weekend dus ook op maandag druk, druk en nog een druk. Zó druk dat we er met elkaar hartstikke melig van werden. Dat is dan wel weer een bijzonder fenomeen, want we kregen wat keren de slappe lach om gewoon helemaal niets en dat begon al tijdens de overdracht.

Ik was die maandag een soort vliegende kiep en pendelde heen en weer tussen twee afdelingen. Na het middageten vroeg ik aan een collega wat er nog gedaan moest worden.

“Ik heb er twee die naar bed geholpen moeten worden en ik heb twee plassers.”

“Bijzonder. De meeste mannen hebben maar één plasser en hebt er twee en je bent nog een vrouw ook”

 

Oneerlijk

depositphotos_50634123-stockafbeelding-eerlijk-tegenover-oneerlijke

In Kampen woont een meisje van dertien, dat niet in aanmerking komt voor het dure medicijn tegen de spierziekte SMA, (www.spierziekten.nl/overzicht/spinale-musculaire-atrofie-algemeen). Dit in tegenstelling tot haar broertje van negen jaar. Twee kinderen uit één gezin, hoe ga je dat je kind uitleggen? Dat is toch verschrikkelijk oneerlijk.

Het medicijn is peperduur. De kosten zijn een half miljoen euro per patiëntje per jaar. Daarna een kwart miljoen euro per jaar. Dat is veel geld en geld kan maar één keer uitgegeven worden.

Hugo van één heeft de visschubbenziekte,(www.huidziekten.nl/folders/nederlands/ichthyosis.htm). Hij heeft de hele dag last van jeuk. Hij zou baat hebben bij een zuurstofbad. Dit wordt echter niet vergoed.

Wat zou er gebeuren wanneer iedereen verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid. Stoppen met roken en alcohol, gewoon gezond eten en dagelijks een half uur bewegen. Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat de zorgkosten beduidend lager zullen uitvallen. Misschien dat dan de mensen die ziek zijn en daar helemaal niets aan kunnen doen, dit ook niet hadden kunnen voorkomen maar gewoon dikke vette pech hebben, gewoon die zorg krijgen die zij nodig hebben.

En weet je, misschien moet Roderick Pijls ook maar niet gaan kitesurfen op een Tanzaniaans meer dat rozerood verkleurd is door bacteriën. Water dat een temperatuur van 40 – 60° heeft, vol natrium zit en een hoge zuurgraad heeft. Hij moet een dik waterdicht pak tot aan zijn nek aan en een gasmasker dragen. Door dit dikke waterdichte pak kan hij het heel heet krijgen waardoor risico op uitdrogingsverschijnselen. Water op de huid of in de ogen geeft brandwonden. Zijn dokter en de brandweer raden dit avontuur af. Zelf vindt hij het een uitdaging.

In geval van brandwonden en/of uitdrogingsverschijnselen moet hij naar een ziekenhuis vervoerd worden dat anderhalve dag rijden van het meer ligt.

Uitdaging of spelen met je gezondheid, met je leven?

Ach tja, wanneer iedereen gewoon eens verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid…………………

 

Reageren? Graag

Er op schieten? Mag ook.

Eigenwijs

Silhouette head with puzzle pieces on white background.
Silhouette head with puzzle pieces on white background.

Hij zit met zijn rolstoel bijna in de deuropening van zijn kamer als hij mij roept.

“Die nieuwe rolstoel doet het niet. Hij wil niet voor of achteruit!”

“U zit met uw rugleuning klem onder het blad van uw nachtkastje.”

Ik verhelp het probleem door het blad iets op te tillen en zijn stoel te verplaatsen.

“Dat kan helemaal niet. Ik heb de hele tijd voor het raam gezeten.”

Het gat

het gat

Ze moest al om 7.45 uur klaar zitten in de hal, want om 8.00 uur had ze een afspraak in het ziekenhuis. Niets ernstigs hoor, gewoon een controlebezoekje. Maar ja……………ze is nooit zo van het vroege wakker worden.

Met een verhaal over de huifkartocht die we binnenkort gaan maken met mijn hele familie had ik haar geholpen met wassen en aankleden. Afgeleid als ze hier door was zat ze voordat ze het wist in haar stoel. Ze trok zo’n blik alsof ze de zeggen: “Hoe is dit me nu toch overkomen?”

Later die ochtend vroeg ik haar of alles goed was in het ziekenhuis. Met een heel bedenkelijk gezicht zei ze: “Nee”. En na enige aarzeling kwam er achteraan: “Ik heb een gat in mijn broek en dat kan niet meer gemaakt worden”.

Ik hield mijn gezicht in de plooi en beaamde haar gevoel dat dit niet fijn was.

Na de middagmaaltijd bracht ik haar naar haar kamer. Ik pakte het urinaal om haar catheterzak te legen. Terwijl ik daarmee bezig was zag ik dat er een naadje los zat aan de pijp van haar broek.

Een druppel op een gloeiende plaat

Het is warm. Niet zomaar warm maar extreem warm en dat al heel lang. Het is ook droog. Niet zomaar droog maar extreem droog en dat al net zo lang. Wij gingen 20 juni op vakantie naar Schotland en ook daar was het warm, extreem warm. Sinds die tijd is het warm en droog.

kanaal-met-laag-waterniveau-vanwege-de-droogte_33773-33

Het is heerlijk hoor, ik klaag niet, maar het moet dan tussendoor eigenlijk wel een keer gaan regenen. En dat doet het niet. Dat enkele buitje kunnen we rustig buiten beschouwing laten. Die zet geen zoden aan de dijk.

In de krant lees ik regelmatig de oproep om niet de auto te wassen en niet de tuin te sproeien. Er werd zelfs geschreven dat het niet aangeraden werd om massaal zwembadjes te vullen. In sommige delen van het land is zelfs de maatregel genomen om de druk op de kraan te verlagen. Een deel van het journaal werd hieraan gewijd. En nee hoor, de meeste mensen vonden het geen probleem dat er maar zo’n klein straaltje water uit de kraan kwam. “Dan douchen we gewoon wat langer!”

Ik krijg toch het ernstige vermoeden dat deze mensen de boodschap niet helemaal hebben begrepen.

Wat wij doen is een druppel op een gloeiende plaat:

  • Wij draaien de kraan van de douche open terwijl de douchekop in een emmer ligt. Zodra het water warm is hangen we de douchekraan op. We zorgen dat we nat worden en draaien de kraan dicht waarna we ons inzepen. Daarna gaat de kraan pas weer open en spoelen we ons af. Het water wat we opvangen in de emmer gaat naar de tuin.
  • ‘s Avonds heb ik het ook warm. Ik ga echter niet voor de tweede keer douchen. Ik spons mezelf af met een natte, koude washand. Daar fris ik heerlijk van op.
  • Als wij afwassen vangen we het eerste koude water op in diezelfde emmer. Pas als er warm water uitkomt gaat de afwasbak er onder.
  • Soms was ik al wat af tijdens het koken in een half gevulde afwasbak. In dat afwaswater spoelen wij na het eten de verdere afwas eerst schoon voordat we gaan afwassen.
  • Als ik mijn handen was zeep ik ze eerst in en daarna doe ik pas de kraan open om mijn handen af te spoelen.
  • Bij het tanden poetsen laat ik niet de kraan lopen. Ik vul een bekertje water om mijn mond te spoelen. Ik spuug het spoelwater over mijn tandenborstel zodat deze alvast wat schoon wordt. Het laatste beetje water uit de beker wordt gebruik om de tandenborstel goed schoon te maken.
  • Soms is de voorruit van mijn auto heel vies van alle insecten die zich er tegen te pletter vliegen. Net zoals de koplampen overigens. Die maak ik schoon met water wat in onze emmer zit.
  • Wij hebben zelfs weer een regenton aangeschaft. Niet dat deze nu van enig nut is, maar dat komt later wel.

En weet je waar ik dan verschrikkelijk van baal en waar ik ook ontzettend boos over kan worden? Dat er links en rechts grote zwembaden worden gevuld met een doorsnee van wel 3 meter. Dat de tuinslang tijdens het vullen uit het bad wipt en dan tien minuten de betegelde tuin besproeit en niemand dat merkt. Dat, wanneer het eindelijk opgemerkt wordt daar vreselijk om gelachen wordt. Dat er vervolgens luchtbedjes in het zwembad worden gelegd gedaan waarop lekker gedobberd kan worden, want dan word je zo lekker bruin. Dat er ‘s avonds nog een plons in dat bad genomen wordt waarna men gaat douchen.

Wat is er mis mee om een strand of recreatieplas te rijden en daar lekker te gaan dobberen? Niks toch? Er is hier nog maar weinig blauwalg gesignaleerd.

En verderop wordt met de tuinslang een auto auto en een caravan gewassen. Niet met een emmertje sop, welnee, daar gebruik je de tuinslang gewoon voor. Lekker sproeien over die auto en caravan.

En weet je waar ik nog het meest boos over wordt? Dat ik mezelf afvraag of het wel zin heeft wat ik doe, of ik niet overdreven bezig ben.

Dat stemmetje heb ik vervolgens buiten de deur gezet.

Ik denk dat de overheid er goed aan doet om het water iets minder te zuiveren en wij ons aanleren om water te kopen om te drinken. Want laten we eerlijk zijn, ons drinkwater wordt voor van alles gebruikt: Om de wasmachine en de vaatwasser te laten draaien, om de wc door te spoelen, om mee te douchen, de auto te wassen en de tuin mee te sproeien. Het kleine beetje dat we er van drinken is bijna te verwaarlozen. In andere landen is het vaak heel gewoon dat men flessenwater drinkt. Daar weet men niet beter.

 

Ik vind het fijn als je reageert of mijn verhaal liked.

De gevallen vrouw

 

En ja hoor, ineens lag ik in de berm met de fiets over me heen. Ik hoorde mijn lief vloeken en dat in het zeer christelijke Genemuiden. Maar ja, hij was zich rot geschrokken want hij keek net achterom toen ik de berm in vloog.

gevallen vouw

Verbouwereerd probeerde ik te bedenken hoe dit nu had kunnen gebeuren. Waarom had ik niet geremd?

Eerst maar die fiets van me af en meteen stond ik weer op de benen. Deed alles het nog? Had ik niks gebroken? Zo te zien en te voelen niet, alleen een flink bloedende wond net onder mijn linker knie en een kleinere op de wreef van mijn voet.

Twee jonge mensen waren afgestapt en vroegen of we hulp nodig hadden. Ik wilde wel graag een pleister, maar verder vond ik het gênant dat zij me hadden zien vallen. Idiote reactie van mij, maar ja zo zit ik wel een beetje in elkaar. Mijn lief was met mijn fiets in de weer. Ik hoorde hem zeggen dat het voorwiel niet meer wilde draaien en hoe we nu naar Emmeloord moesten, want het was nog zeker twee uur fietsen. Het was iets waar ik niet over kon nadenken.

Mijn lief stapte op mijn fiets, reed een stukje en zei dat ik er nog wel op fietsen kon, maar dat ik dan niet mijn voorrem moest gebruiken, want dan blokkeerde de hele boel. “Het fietst ook wel wat zwaar”. En toen ineens……………”Maar je hele voorwiel is 360° gedraaid. Geen wonder dat het stroef gaat, je remkabel staat helemaal strak.” Het voorwiel werd weer terug gedraaid, de lamp er weer op geklikt en mijn fiets deed het nog!! Mijn lief helemaal opgelucht want die zag zijn geest al dwalen. Hij in zijn eentje terug naar Emmeloord op de fiets. Dan de fietsdrager op de auto en mij weer ophalen. En ik daar maar zitten langs de kant van de weg terwijl ik niet eens een boek bij me had om daar de tijd mee door te brengen. Gelukkig was dit niet nodig.

We reden achter de twee jonge mensen aan zodat ik bij zijn vader thuis mijn wond kon schoonmaken en van een pleister kon voorzien. De vader bekeek me wat misprijzend en ik verdacht hem er van dat hij dit mijn eigen schuld vond. Op zondag ga je niet in je korte broek op de fiets. Hij vond het vast een straf van God voor mijn bandeloosheid.

Gevallen vrouw

Ik bedankte de twee jonge mensen en opgelucht reden we verder. Tijdens het fietsen probeerde ik de val te reconstrueren. We reden een soort heuveltje af in een bocht naar links. Meestal, ja echt, meestal rem ik dan af. Vandaag niet, want het ging zo lekker. Ik draaide waarschijnlijk mijn stuur teveel naar links, raakte vervolgens met mijn voorwiel tussen de fietstas en het achterwiel van mijn lief. Ik weet nog dat ik bedacht dat ik moest remmen en uit alle macht trapte ik achteruit. Dat helpt niet bij een fiets met handremmen en daar schrok ik van, zodat ik besloot om van de fiets te springen. Dat hoefde niet meer, want toen lag ik al in de berm. Goddank was die berm daar en had ik die klapper niet op het asfalt gemaakt. Dan was er vast meer mis geweest dan alleen die kniewond.

Uiteindelijk valt het allemaal mee. Wat spierpijn aan mijn linker arm en schouder, een blauwe plek op mijn heup en die wond net onder mijn knie.

“Jammer dat je geen foto hebt gemaakt, was leuk geweest bij mijn blog. En weet je, je had het ongeluk gewoon kunnen voorkomen als je wat harder had gefietst. Dan was ik niet tussen je fietstas en het wiel terecht gekomen met mijn voorwiel”, zei ik later tegen mijn lief. Tja, ik moet toch iemand de schuld geven……………………………

De Moslim en de Jood – vervolg

Silhouette head with puzzle pieces on white background.
Silhouette head with puzzle pieces on white background.

Gisteren in de namiddag besloot de Jood weer op het balkon te eten. Voor de andere bewoners was in de huiskamer gedekt. De Moslim pakte zijn kom soep en reed daarmee in zijn rolstoel het balkon op om daar verder te eten. Ik vroeg hem of hij daar ook zijn brood wilde.

Met zijn placemat, bord en bestek liep ik het balkon op en zei tegen hem: “Wel gewaagd zo bij de Taliban.”

De Jood keek op en zei, terwijl hij met zijn wijsvinger zwaaide: “Ho ho, ik ben de Hamas hè.”

Volgens mij is hier toch van enige verwarring sprake. Tja, het zijn niet voor niets mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel.

De Moslim en de Jood

Silhouette head with puzzle pieces on white background.

De Moslim woont al jaren op onze afdeling, de Jood slechts enkele weken en het leek ons een gewaagde combinatie. De eerste paar dagen ging er ook wel eens iets mis tussen die twee, maar met hun geloof had dat niet te maken.

Gisteren zat de Jood tussen de middag op het balkon te eten. Dit leek de Moslim een goed idee te vinden want hij reed met zijn rolstoel het balkon op: “Hé Taliban, ga eens opzij”. Ja echt, ik vergis me niet, dat zei de Moslim tegen de Jood die in de lach schoot en hem op zijn schouder sloeg.

Met ingehouden adem volgden wij het tafereel en zagen dat de Moslim de Jood ook op de schouder sloeg waarna ze beiden aan hun maaltijd begonnen.