Vrijheid

IMG_0720

De afgelopen tijd las ik het boek “Wij waren de gelukkigen”. Een aangrijpend en waar gebeurd verhaal van een Pools Joodse familie in de Tweede Wereldoorlog. De hoofdstukken waren vaak kort en dat was voor mij goed. Zo hakte ik het boek in kleine stukjes om het te kunnen behappen, want het was vaak te veel om te bevatten.

 

Zelf heb ik de Tweede Wereldoorlog niet meegemaakt en als ik er over lees begrijp ik nog steeds niet hoe die massajacht en -moord op de Joden, maar ook op vele anderen, kon gebeuren. Tijdens het lezen is het boek vaak spannend omdat het beschrijft hoe leden van het gezin Kurc zich uit allerlei situaties weet te redden. Dat vind ik dan weer raar, dat ik dat spannend vind, want ik zou absoluut niet in hun schoenen hebben willen staan.

De honger en de kou is iets waar ik me weinig bij voor kan stellen. Als ik naar mijn werk moet ontbijt ik om zes uur en om negen uur eet ik even een sneetje roggebrood met kaas, omdat ik dan alweer trek heb.

Overleven op 1 stuk brood en wat waterige soep en dan in de kou zware lichamelijke arbeid verrichten. Hoe deden deze mensen dat. Wij beginnen al te jammeren over het feit dat we tot onze 67e door moeten werken. Ook in de zorg en in andere zware beroepen.

En dan die aantasting van vrijheid tijdens de Tweede wereldoorlog. Niet vrij te zijn om te gaan en staan waar je wilt. Geen mening meer kunnen en durven ventileren uit angst dat je verraden wordt. Vervalste persoonsbewijzen om aan te kunnen tonen dat je vooral geen Jood bent, terwijl je dat in hart en nieren juist wel bent.

Vervolgens lees ik in de krant berichten dat het terugdringen van de maximale snelheid op snelwegen naar 100 km/u wordt gezien als vrijheidsbeperkend voor de automobilist. Ik voel een bepaalde opstandigheid naar boven borrelen. Wat nou vrijheidsbeperkend? Gelukkig lees ik niet lang daarna een ingezonden reactie van iemand die zich afvraagt of “stoppen voor een rood stoplicht”, “30 km/u in een woonerf”, “50 km/u binnen de bebouwde kom”, dan ook vrijheidsbeperking van de automobilist is. Het cynisme druipt van het stukje af. Goddank, denk ik, er zijn nog meer mensen als ik.

Trouwens, ik ben de laatste dagen meteen maar minder hard gaan rijden op de snelweg. Ik was al teruggegaan van 130 km/u naar 120 km/u en ontdekte dat ik daardoor anderhalf keer extra naar mijn werk kon rijden zonder te hoeven tanken. Nu ben ik 110 km/u gaan rijden en ik weet nu al dat ik daarmee geld uitspaar, want ik doe weer langer met mijn tank. Dat is toch ook een mooie vrijheid.

En wat mij toch ook opviel de laatste dagen is dat er meer mensen langzamer zijn gaan rijden. Mooi, want dat gejakker zorgt alleen maar van onrust. Niet alleen op de snelwegen, maar ook in mensen hun hoofd.

Maar terug naar het boek “Wij waren de gelukkigen”. Het liep voor deze mensen goed af. Alle leden van het gezin blijken nog in leven te zijn na de oorlog. Weliswaar woont iedereen verspreidt over de hele wereld, maar ze zijn er nog. Even bekruipt mij dan het gevoel dat het boek niet op waarheid berust tot ik de aantekeningen van de auteur lees. Het is wel degelijk gegaan zoals in het boek beschreven staat. Zij eindigt haar boek met een kort hoofdstuk waarin zij vertelt dat leden van deze familie verspreidt wonen over de hele wereld: Brazilië, de VS, Frankrijk, Zwitserland en Israël. Er worden reünies georganiseerd waarbij al deze mensen bij elkaar komen. Allemaal lid van deze familie, pianisten, violisten, cellisten, fluitisten, ingenieurs, architecten, juristen, artsen, bankiers, timmerlieden, motorrijders, filmmakers, fotografen, marineofficieren, eventplanners, restaurateurs, dj’s, onderwijzers, entrepreneurs en schrijvers. Dat van die entrepreneur moest ik even opzoeken. Nog niet eerder van gehoord. De kortste omschrijving is “een ondernemende ondernemer”. Ze lijken niet op elkaar, kleden zich niet hetzelfde en spreken ook niet allemaal dezelfde taal. Wat deze mensen met elkaar verbindt is de dankbaarheid dat ze er nog zijn.

Om maar even te herhalen: Een aangrijpend en waar verhaal dat ik in kleine stukjes moest lezen om het te kunnen bevatten.

2 thoughts on “Vrijheid

  1. Gisteravond zag ik een film op de TV. Ook op ware feiten gebaseerd. Heel aangrijpend ook over Joodse mensen op de vlucht en ook die valse paspoorten. In dit verhaal ging het over twee jonge joodse jongens uit Frankrijk. Hun vader heeft de oorlog niet overleefd. wat een ellende en een verdriet allemaal. Dit thema mag zeker van tijd tot tijd eens voor het voetlicht komen Wilma. Goed geschreven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s