Zó opgelucht

wortelkanaalbehandeling

Om kwart over acht zat ik bij de tandarts voor de halfjaarlijkse controle. Daarnaast had ik de pech dat dit weekend een vulling uit mijn kies was geraakt. Met flossen nog wel. Geen pijn, en dat bleek nu juist niet goed te zijn. Ik moest om kwart voor tien terugkomen, dan ging hij al behandelend kijken wat de mogelijkheden waren om deze kies te behouden. De meest waarschijnlijke optie was een wortelkanaalbehandeling. Informatie hierover kreeg ik mee en na het lezen had ik direct pijn in mijn hoofd en in mijn buik. Gek genoeg ging die kies ook spontaan opspelen.

De kapper had ik al afgebeld. Om kwart voor tien de tandarts en om tien uur de kapper was echt niet haalbaar. Even overwoog ik om meteen mijn piano/sing a song les ook maar te verzetten. Anderhalf uur met open mond in de tandartsstoel was vast niet bevorderlijk voor mijn stem. Ik besloot om de behandeling af te wachten, want tja, er stond in die voorlichting dat zoiets een half uur tot anderhalf uur kon duren. Het kon dus ook meevallen.

Met pijn in mijn hoofd en mijn buik, die ik meteen maar meldde aan de tandarts en zijn assistente, zat ik in de stoel.  De tandarts legde uit wat hij ging doen en begon mijn kies schoon te maken. Je weet wel met zo’n soort drilboor waardoor je meteen bang bent dat hij je hele kies wegboort en in je hersenen terecht komt.

Boven  mijn hoofd ontspon zich een gesprek over de nieuwe apparatuur. Of de assistente wist wat die doosjes van 20 stuks gekost hadden. Het werkte wel hygiënischer, want het was voor eenmalig gebruik. Verder moest hij aan deze apparatuur wel even wennen.

Ondertussen deed het boren pijn en ik vroeg me af of hij zich niet gewoon alleen met mijn kies moest bemoeien. Ik stak mijn hand op. Nee, niet om te vragen of hij zich op deze manier wel op mijn kies kon concentreren, maar vanwege de pijn.

“Wat voor pijn? Alleen als ik boor en als ik stop is het meteen weg?” Ja, die pijn.
“Maar dat is goed nieuws, dan is de zenuw nog actief en kan ik de kies vullen zonder wortelkanaalbehandeling.”

De opluchting schoot door mijn lijf. Gelukkig! Het deed pijn! Nog nooit was ik zó blij met pijn geweest.

De kies werd verder uitgeboord en daarna opgevuld. Ondertussen zat er een klein frummeltje in mijn keel wat ontzettend ging kriebelen. Vast een stukje van mijn kies of zo. Ik dacht even dat ik stikte, maar mocht gelukkig even hoesten van de tandarts. Daarna werd aan de andere kant ook nog een kies gevuld, want ook daar zat een gaatje. Soms vraag ik me toch serieus af hoe lang mijn gebit nog mee kan met al die vullingen.

Het was klaar. “Het viel mee”, zei de tandarts. “Morgen zie ik u weer!” zei hij lachend.
“Ik vind u erg aardig, maar kom toch liever pas over een half jaar”.  Ondertussen kon ik de man wel zoenen, wat ik maar niet gedaan heb.

3 thoughts on “Zó opgelucht

  1. Ik mag morgen. Er ontbreekt al een hele tijd een stuk uit mijn inmiddels al zwaar gevulde kies. De tandarts heeft zelf de behandeling al een aantal keren uitgesteld. Het zit op een lastige plek aan de binnenkant. Hopelijk kan het nog gerepareerd worden. Tot nu toe nog geen kiespijn gehad, maar daar zit ik ook niet op te wachten.

  2. Ik begrijp dat je onrustig werd, niemand gaat graag naar de tandarts. Ik heb ook al heel wat uurtjes bij de man doorgebracht. Gelukkig is het goed afgelopen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s