Chopin, Shoppin, Joe Pan

Ja hoor, je leest het goed: Chopin, Shoppin en Joe pan. Het is overigens één en dezelfde componist en ik hou van zijn muziek.

Chopin
In de film “It takes two” verbasterde een achtjarig meisje de naam Chopin tot Shoppin en in de film “The Greencard had de chauffeur van de pianist het over Joe Pan. Hilarisch en zo speel ik dus de ene keer Chopin, de andere keer Shoppin of Joe Pan. Net hoe mijn pet staat.

chopin.1

Ik had het boek met de Nocturnes van Chopin al in huis, want met mijn pianodicebte in Purmerend zou ik daar een begin mee maken. Maar ja, ik moest zo nodig naar de Flevopolder verhuizen en daar bleef het boek in de kast liggen liggen tot ik Nocturne 20 op de radio hoorde. Ik was meteen verkocht. Dat wilde ik leren spelen. Het klonk niet zo heel moeilijk, maar toen ik de nocturne opzocht veranderde ik van mening en leek het moeilijker dan ik dacht. Dat was zo’n zeven jaar geleden en het stuk werd nooit helemaal wat het worden moest. Vorig jaar december, na het pianoconcours voor amateusr, heb ik het weer opgepakt en zette ik door, zeker nadat ik het Wibi Soerjadi tijdens zijn nieuwjaarsconcert hoorde spelen. Ik nam het mee naar pianoles en gelukkig kon mijn pianodocent wel horen dat ik hier al eerder aan gewerkt had. Soms blijven stukken toch wel gedeeltelijk in je vingers zitten.

Het werd ploeteren en zwoegen. Het vorderde en vorderde alleen wist ik niet goed wat ik met de eerste vier maten moest. Twee keer hetzelfde thema met de nodige rusten en vervolgens komt dat thema in de hele nocturne niet meer terug. Tijdens die rusten moest de muziek doorklinken. Want ja, zei mijn pianodocent: “Daar wonen ook mensen”. Ik begreep wat hij bedoelde maar wist niet goed hoe ik dit moest vertalen in mijn spel.

Nu heb ik een docent die graag aanschouwelijk les geeft en dus aan mij vroeg of hij even achter de vleugel mocht. Wie ben ik dan om te zeggen dat ik dat niet wil? Hij zette in en in de rust na de eerste keer het thema begon hij aan zijn zij te krabben. Ik weet nog dat ik dacht dat dit iets was wat je toch echt niet moest doen, maar misschien had hij jeuk. Als mijn docent iets voordoet of voorspeelt blijft het nooit bij één keer,  dus het hele tafereel herhaalde zich, maar toen ging hij aan zijn onderbeen krabben. Het kwartje was inmiddels gevallen en ik lag in een deuk en riep dat ik het helemaal niet op die manier deed. Nee, hij overdreef, dat begreep ik ook nog wel. Pas daarna speelde hij het zoals het zou moeten klinken.

Toch bleef ik het lastig vinden. Dit proberen, dat proberen, mee ademen, mijn handen langzaam verplaatsen. Het was nog steeds niet wat ik wilde, tot ik met mijn lief en mijn ouders naar de Holocaust fototentoonstelling ging. Triest werd ik van al die foto’s van mensen die weggevoerd werden naar concentratiekampen waarvan de meesten niet meer terug zijn gekomen. Ik werd daar overspoeld door emoties terwijl ik de Tweede Wereldoorlog niet eens heb meegemaakt.  Toen ik ‘s avonds op de bank zat wist ik ineens op welke manier ik die vier maten moest spelen. Ik moest die emotie die ik voelde tijdens de fototentoonstelling naar boven halen. Hierbij haalde ik me één foto voor de geest die dit voor elkaar kreeg. Misschien niet in de laatste plaats omdat deze mensen de Holocaust overleefd hebben.

holocaust.

Tijdens mijn laatste optreden heb ik deze Nocturne gespeeld en ik voelde dat het goed ging. Ook die eerste vier maten. En dan is het zó gek om later de opname te beluisteren en vervolgens te horen waar het beter, anders en misschien mooier had gekund. Ik hoorde ook de plekken waar ik nog meer had kunnen overdrijven, terwijl ik dacht dat ik dat al deed.

Na dit optreden ben ik begonnen aan drie nieuwe stukken, van Czierny, Grieg en Beethoven. Dat van Beethoven is een stuk waar ik ook al eerder een poging aan waagde. Dit keer gaat dat vast lukken. Ook ben ik aan een nieuw liedje begonnen. Alles wat ik doe voelt weer onhandig. Deze keer neem ik me voor af en toe iets op te nemen om er mijn voordeel mee te doen. Mezelf horen spelen terwijl ik speel is anders dan mezelf horen op een opname. Dat is wel duidelijk.

 

2 thoughts on “Chopin, Shoppin, Joe Pan

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s