Hun liedje, haar liedje, maar ook mijn liedje.

“Wie heeft de zon uit je gezicht gehaald”

Mijn lief had eerder in de gaten dan ik dat dit liedje ook over mij gaat. Volgens mij ging het over mijn kleindochter en kleinzoon, maar later ook over mijn dochter en uiteindelijk ontdekte ik dat het ook over mij ging. Geen wonder dat ik regelmatig delen van het liedje niet kon zingen omdat mijn keel dicht zat. Vooral de laatste regel, die herhaald wordt en er even een moment van stilte valt. Daar hield voor mij het zingen vaak op. Al doende leerde ik hoe ik de emotie over kon brengen zonder dat ik er zelf in meegezogen werd.

Misschien moet je eerst even naar het liedje luisteren. Dat hoeft niet per definitie mijn versie van het liedje te zijn. Je mag ook naar de originele versie van Herman van Veen kunnen luisteren. Uiteindelijk kan hij dit veel beter dan ik.

 

Trouwens, begrijp me niet verkeerd hoor, want ik heb een fijne kindertijd gehad. Ook mijn tienerjaren waren goed, ondanks het streng christelijke gezin waarin ik opgroeide. Dat bood ook duidelijkheid en veiligheid.

Het liedje gaat dus niet over mijn kindertijd. Nee, het gaat over de tijd waarin ik getrouwd was met de vader van mijn kinderen. En heus, het was niet altijd vervelend of vol kommer en kwel. Er waren ook veel leuke momenten, alleen groeide er iets scheef. Dat ging zo langzaam dat ik te laat in de gaten kreeg dat wij geen gelijkwaardige relatie meer hadden. Verder zal ik ook de eerste zijn die zegt dat ik er zelf bij was en het dus liet gebeuren.

Pas toen ik merkte dat ik uit het raam keek, zo rond de tijd dat hij thuis kwam, om te zien hoe de vlag er voor stond begon er bij mij iets te dagen. Ik keek ook altijd de kamer rond om te zien of er niet al te veel speelgoed rondslingerde, want daar had hij een hekel aan. Maar ook de keren dat ik ergens naar toe wilde en hij me dan vroeg hoe ik daar dacht te komen. “Nou gewoon, met de auto.” Zijn reactie was vaak, overigens afhankelijk waar ik heen wilde, dat het wel zijn auto was hoor. Hij had ‘m betaald. Met andere woorden, “er was niks van mij bij” en daarna was het soebatten of ik dan toch niet met zijn auto mocht.

Of de keren dat ik zenuwachtig werd omdat ik iets graag wilde doen en ik niet wist hoe ik hem dat moest laten weten. Niet wetend hoe dit ontvangen zou worden. Meestal gaf het problemen. Ik riep dan wel eens machteloos dat hij mijn vader niet was.

De grootste problemen ontstonden toen ik me daar niet zo veel meer van aantrok en ik gewoon deed wat ik graag wilde doen. Daarna kwam het ook niet meer goed.

Mijn kleinkinderen hebben een “vechtscheiding” meegemaakt en sinds de scheiding een feit is blijft het “vechten” over. Instanties bieden hulp en mijn kleinkinderen krijgen speltherapie, EMDR en ook nog ouder-kindhechtingstherapie met papa. Ik treed niet in details, dat lijkt me niet juist en bovendien moet ik dan al schrijvend huilen. Over hen ging het liedje, tot ik ontdekte dat er veel parallellen zijn in het leven van mijn dochter en mij.  Alleen was het in haar huwelijk nog een graadje erger. Dus ging het liedje ook over haar, nog voordat het over mij ging.

Tja, zoals ik in het begin al zei: “Misschien moet je gewoon even naar het liedje luisteren”.

8 thoughts on “Hun liedje, haar liedje, maar ook mijn liedje.

  1. Met liefde en aandacht gelezen en geluisterd Wilma, en helaas op sommige punten helaas ook herkenbaar voor mij….. Moedig van je en ook heel goed!

  2. Dank je wel voor je mooie muziek en je persoonlijke relaas. Zo’n pijnlijke relaties hakken er in natuurlijk. Ik prijs me – ondanks alle ups en downs – gelukkig dat mijn vrouw en ik een gelijkwaardige relatie hebben. Ik probeer sowieso met iedereen verbintenissen van gelijkwaardigheid aan te gaan. Ik mijn optiek is dat de kern van mens met andere mensen te kunnen zijn. Maar ik ben geen heilige. Ook dat realiseer ik me.

    1. Het ontroert me dat je me bedankt voor de muziek en mijn relaas. Dank je wel! Soms blijkt er ineens een manier om over zoiets pijnlijks te schrijven en dat probeer ik dan zo goed mogelijk.

  3. Mooi gezongen Wilma, en ook geschreven. Een aangrijpend deel van je leven. Ook herkenbaar voor mij. Gelukkig zien je kinderen en kleinkinderen allang een blije moeder en oma als voorbeeld, die ‘mag doen’ waar ze blij van wordt.

  4. Hallo Wilma,

    Allereerst bedankt dat je de moeite neemt om een reactie op mijn website achter te laten.Daar heb ik ook gereageerd op je reactie. Inmiddels heb ik ook even op jouw website rondgekeken, zoals je ziet. Mooi hoe je kwetsbaar en sterk tegelijk je relaas doet.

    1. Niets te danken. Het verhaal trof me en ik heb jouw reactie inmiddels gelezen.
      En wat mijn schrijven betreft, het kwetsbare is soms wat “eng” om te delen, maar tegelijkertijd krijg ik daar juist vaak hele positieve reacties op. Bovendien krijg ik, door er over te schrijven meer grip op. Dus blijf ik dat “enge gewoon maar doen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s