Monthly Archives: March 2019

Hun liedje, haar liedje, maar ook mijn liedje.

“Wie heeft de zon uit je gezicht gehaald”

Mijn lief had eerder in de gaten dan ik dat dit liedje ook over mij gaat. Volgens mij ging het over mijn kleindochter en kleinzoon, maar later ook over mijn dochter en uiteindelijk ontdekte ik dat het ook over mij ging. Geen wonder dat ik regelmatig delen van het liedje niet kon zingen omdat mijn keel dicht zat. Vooral de laatste regel, die herhaald wordt en er even een moment van stilte valt. Daar hield voor mij het zingen vaak op. Al doende leerde ik hoe ik de emotie over kon brengen zonder dat ik er zelf in meegezogen werd.

Misschien moet je eerst even naar het liedje luisteren. Dat hoeft niet per definitie mijn versie van het liedje te zijn. Je mag ook naar de originele versie van Herman van Veen kunnen luisteren. Uiteindelijk kan hij dit veel beter dan ik.

 

Trouwens, begrijp me niet verkeerd hoor, want ik heb een fijne kindertijd gehad. Ook mijn tienerjaren waren goed, ondanks het streng christelijke gezin waarin ik opgroeide. Dat bood ook duidelijkheid en veiligheid.

Het liedje gaat dus niet over mijn kindertijd. Nee, het gaat over de tijd waarin ik getrouwd was met de vader van mijn kinderen. En heus, het was niet altijd vervelend of vol kommer en kwel. Er waren ook veel leuke momenten, alleen groeide er iets scheef. Dat ging zo langzaam dat ik te laat in de gaten kreeg dat wij geen gelijkwaardige relatie meer hadden. Verder zal ik ook de eerste zijn die zegt dat ik er zelf bij was en het dus liet gebeuren.

Pas toen ik merkte dat ik uit het raam keek, zo rond de tijd dat hij thuis kwam, om te zien hoe de vlag er voor stond begon er bij mij iets te dagen. Ik keek ook altijd de kamer rond om te zien of er niet al te veel speelgoed rondslingerde, want daar had hij een hekel aan. Maar ook de keren dat ik ergens naar toe wilde en hij me dan vroeg hoe ik daar dacht te komen. “Nou gewoon, met de auto.” Zijn reactie was vaak, overigens afhankelijk waar ik heen wilde, dat het wel zijn auto was hoor. Hij had ‘m betaald. Met andere woorden, “er was niks van mij bij” en daarna was het soebatten of ik dan toch niet met zijn auto mocht.

Of de keren dat ik zenuwachtig werd omdat ik iets graag wilde doen en ik niet wist hoe ik hem dat moest laten weten. Niet wetend hoe dit ontvangen zou worden. Meestal gaf het problemen. Ik riep dan wel eens machteloos dat hij mijn vader niet was.

De grootste problemen ontstonden toen ik me daar niet zo veel meer van aantrok en ik gewoon deed wat ik graag wilde doen. Daarna kwam het ook niet meer goed.

Mijn kleinkinderen hebben een “vechtscheiding” meegemaakt en sinds de scheiding een feit is blijft het “vechten” over. Instanties bieden hulp en mijn kleinkinderen krijgen speltherapie, EMDR en ook nog ouder-kindhechtingstherapie met papa. Ik treed niet in details, dat lijkt me niet juist en bovendien moet ik dan al schrijvend huilen. Over hen ging het liedje, tot ik ontdekte dat er veel parallellen zijn in het leven van mijn dochter en mij.  Alleen was het in haar huwelijk nog een graadje erger. Dus ging het liedje ook over haar, nog voordat het over mij ging.

Tja, zoals ik in het begin al zei: “Misschien moet je gewoon even naar het liedje luisteren”.

Advertisements

Grrr – oepsactiviteiten

groepen

In de Biergarten van het hotel was het een geroezemoes van vanjewelste. Vrijwel alle gasten zaten aan een drankje. Niet zo gek natuurlijk in een all-in hotel. Koffie en thee de hele dag gratis en vanaf 17.00 uur de alcoholische en niet-alcoholische drankjes ook.

Om 18.00 uur ging er een gong. We moesten naar beneden naar de dinerzaal. Iedereen stond op en ging, al dan niet met z’n drankje in de hand, op pad. Het leek wel schoolreisje, maar dan voor ouderen en het werkte dan ook danig op mijn lachspieren. En zie je wel, het waren allemaal ouderen. Een bejaardenreis!! Dat viel achteraf behoorlijk mee, want in de loop van de dagen zag ik wat stellen die zo ongeveer van onze leeftijd zouden moeten zijn. We waren echter wel in de minderheid.

Iedereen had het tafeltje gevonden dan correspondeerde met het kamernummer. Toen iedereen zat werd onze aandacht gevraagd. Of we rechtsom de ronde tafel wilde lopen als we naar het saladebuffet gingen. Dan liepen we elkaar en het bedienend personeel niet in de weg. Daarna werd uitgelegd dat er ‘s avonds een bingo was (lieve help, nee toch) en de avond er na een wijnproeverij (dat is misschien wel leuk). Het bedienend personeel zou langs de tafeltjes gaan om te vragen of je mee wilde doen.

Gelukkig is mijn lief uit zo’n beetje hetzelfde hout gesneden als ik en besloten we unaniem niet aan de bingo mee te doen. Gewoon lekker met een boek in onze kamer leek ons veel fijner. Over de wijnproeverij waren we het snel eens. Meedoen!

Wat is dat toch met mij en die groepsactiviteiten. Ik hou er niet van, wil er niet aan meedoen en als ik dat wel doe krijg ik er na een half uur de kriebels van. Bovendien wil ik dan weg, verdwijnen door een geheime deur of zo. Volgens mij heb ik daar al mijn hele leven last van. Zo kan ik me bijvoorbeeld niets herinneren van het schoolkamp in de brugklas, alleen dat er een groep leerlingen “Non Non Rien N’a Changé” van Les Poppys nadeed. De rest heb ik gewoon uit mijn herinnering verbannen lijkt wel.

Toch gek dat ik wel jarenlang actief was binnen de kerk. Dat was toch ook een groep met groepsactiviteiten. Ik zong er in een koor en iedere week was er koorrepetitie. Maar ook deed ik mee met een blokfluitensemble en ik speelde er orgel. Misschien dat ik door de muziek dat groepsgebeuren minder erg vond. Toen ik uit de kerk stapte raakte ik wel meteen een hele groep mensen kwijt, terwijl ik toch gewoon in dezelfde plaats bleef wonen. Dat lag ook aan mezelf, want ik zocht niemand op. Maar andersom werd ik ook niet opgezocht door anderen. De enige binding was dus die kerk.

In ieder geval ben ik niet te porren voor groepsactiviteiten, behalve als ik er een duidelijke rol in heb. Al is het maar dat ik foto’s maak van het gebeuren.

De wijnproeverij was leuk, daar hebben we een hoop van opgestoken, mijn lief en ik. Mijn lief bleek de droge witte wijn lekker te vinden, terwijl hij thuis voor de zoete variant kiest. Ik bleek van sommige wijnen een “dikke keel” te krijgen. En deze avond was dat bij drie van de vijf wijnen. Bij het drinken van de droge witte wijn en bij de rode wijn had ik geen last. De sommelier dacht dat het misschien met mijn verkoudheid te maken had. Zelf dacht ik van niet, want ik heb het vaker en dan vind ik meestal die wijn ook niet lekker en drink ik die soort dus niet meer.

Het was een leuke avond waarbij veel gelachen werd. Voor dit soort groepsvorming ben ik niet allergisch. Ik had alleen wel wat last van de man naast me. Die kwam teveel in mijn persoonlijke ruimte. Hij stootte me aan als hij een grapje maakte. Maar ook boog hij dicht naar me toe als hij iets wilde zeggen. Ik ging dan ook regelmatig een klein beetje achterover hangen op de bank. Maar goed, met die wanklank kon ik wel leven.

Nu denk je vast dat wij een vervelende vakantie achter de rug hebben. Nee hoor, we hebben het heerlijk gehad. Het was een goed hotel, met goed eten en een prima bed. Het weer werkte niet helemaal mee, maar we hebben een hoop gezien en gedaan. Kortom, een prima vakantie waar we uitgerust van terug kwamen.