Zijn achterlijke zus

Niet aangeboren hersenletsel

Hij is een paar dagen naar een ander deel van het land geweest om de begrafenis van zijn moeder te regelen. Hondderddrie jaar is zij geworden.

Ik condoleer hem en vraag of het een mooie rouwplechtigheid is geweest. Hij knikt wat en vertelt dan dat hij een achterlijke zus heeft en dat het haar schuld is dat zijn moeder dood is.

Het valt mij op dat hij het heeft over zijn moeder, net alsof het niet de moeder van zijn zus is.

“Die achterlijke zus van mij vond het nodig dat mijn moeder naar een verpleeghuis ging. Dat is nu vier weken geleden. Ze ging daar hard achteruit en nu is ze dood.”

Hier weet ik niet goed op te reageren, dus hum ik alleen maar iets.

Wat vind ik hier nu eigenlijk van? Ooit werd mij door een familielid van mijzelf verweten dat ik het verkeerde beroep had gekozen omdat ik vind dat mensen ook de mogelijkheid moeten krijgen om waardig te sterven. Dat het leven niet altijd eindeloos gerekt hoeft te worden.

“Jullie in de zorg, moeten gewoon beter voor de mensen zorgen”  was vervolgens wat ik te horen kreeg.

Toch sta ik pal achter mijn mening. Zorgen voor een waardig einde is ook zorgen voor.

10 thoughts on “Zijn achterlijke zus

  1. ja, lastig om te reageren ~ goed dat je dit onderwerp aansnijdt, we denken er te weinig over – ik weet bijvoorbeeld niet zo goed wat waardig sterven is – mijn moeder stierf bij ons thuis in haar eigen bed, in haar slaap, alleen, glimlach om haar mond ~ zo zou ik het ook willen, maar dat is je gegeven of niet – vanochtend hoorde ik op het nieuws dat er veel te lang doorgegaan wordt in de laatste levensfase met medicatie die geen enkele zin (meer) heeft…

    1. Dat laatste wat je zegt is inderdaad waar. Artsen lijken het zelf niet meer goed te weten en familie wil er vaak alles aan doen om vader/moeder kost wat kost in leven te houden. Nog een antibioticakuur, nog één, want je weet maar nooit of het helpt. Ik denk dat familie zelf ook zo’n beslissing niet goed durft te nemen. Het lijkt dan alsof je iemand dood wenst, terwijl dat helemaal niet aan de orde is.

  2. Mijn moeder is in het verzorgingshuis 3 weken terminaal geweest, waarvan ze de laatste twee weken ook nog besmet was met de MRSA bacterie. Voor haar was het echt genoeg, dat had ze al eerder aangegeven. Maar de huisarts kon geen beslissing nemen. Pas op het allerlaatst is de palliatieve sedatie ingezet, omdat het niet meer menswaardig was. Het blijft moeilijk, want je krijgt niet op een briefje hoe het zal gaan. Thuisblijven voor haar was geen optie meer. Ze heeft toch nog 10 maanden zorg gehad in het verzorgingshuis. In het begin ging het nog, maar het werd langzaam aan minder. En nu dringt de vraag zich wel eens op: heb ik – hebben we het goed gedaan. En daar durf ik nu toch wel ja op te zeggen, al vond ik de beslissing wel heel moeilijk om haar uit haar vertrouwde omgeving weg te halen.

    1. Dat zijn altijd moeilijke beslissingen. Daar komt bij dat tegenwoordig de huisarts of verpleeghuisarts niet meer de eindbeslissing neemt. Alles wordt in overleg met familie gedaan. Zij moeten dan een beslissing nemen die vaak heel lastig is. Als ik jouw verhaal lees dan heb je het goed gedaan. Ik vond de reactie van die bewoner bij ons wat vreemd omdat zijn moeder al 103 was. Hoe oud moet je dan als mens nog willen worden volgens je eigen kind?

  3. 103 en dan zo denken, is toch bijzonder om het zachtjes uit te drukken. Ik moet zeggen dat wij het zowel bij mijn vader en moeder bijzonder hebben getroffen met de verpleging en artsen. Goed overleg en geen nodeloos rekken. Beide zijn waardig en met respect voor hen en ons als kinderen komen te overlijden. Gelukkig zaten mijn zussen en ik ook op één lijn. Het scheelt enorm veel als er geen fricties zijn.

  4. Mijn vader is thuis gestorven, liefdevol verzorgd door zus en mij. Hij besloot samen met ons, hij was geestelijk goed in orde, het einde van zijn leven zelf te regelen. Mijn vader had een ernstige vorm van hartfalen en had al anderhalfjaar eerder een paar keer een hartstilstand gehad. Hij was zo moe. Ik heb het een heel mooi en waardig einde en afscheid gevonden, hij heeft ons tot het laatst toe vastgehouden. We hadden ook een heel goed contact met zijn huisarts en cardioloog.

      1. Ik weet niet zo goed wat de ‘tendens’ in deze tijd is, maar heb er de laatste drie jaar een paar keer mee te maken gehad, Wilma. Op mij kwam het steeds gedegen, open en ook met waardigheid over.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s