Monthly Archives: October 2018

Droom

 

Daar stond ik dan en ik had werkelijk geen idee hoe ik dit moest gaan doen. Deze klavecimbel zag er zo raar uit. De toetsen zaten aan de binnenkant, waar de snaren zitten. Daar kon ik dus niet bij tenzij ik me helemaal voorover boog. De hamertjes, die tegen de snaren slaan, zaten aan de buitenkant en iemand legde me uit dat ik die naar achter moest trekken om vervolgens terug te laten vallen. Hier en daar stak een stukje karton omhoog met daarop een cijfer.

klavecimbel

Ik liep eens langs de klavecimbel en raakte bijna in paniek, want ik zou heen en weer moeten hollen als ik de becijferde bas moest spelen. Iets wat ik helemaal niet kan. Door de Schumann akademie begrijp ik de becijfering wel, maar dit houdt niet in dat ik het ook klakkeloos kan spelen. Het ensemble zat al klaar, het wachten leek op mij. Of nee, toch niet we moesten de klavecimbel met twee man bespelen en ik was nog steeds alleen.

Ineens realiseerde ik me dat die stukjes karton op de verkeerde plekken omhoog staken, want de klok was een uur achteruit gezet. Die klavecimbel moest dus helemaal opnieuw ingesteld worden.

En toen werd ik wakker en bedacht ik dat die droom vast te maken had met de speelfilm “De dirigent” die we gisteravond hebben gezien. Maar ook met het pianoconcours voor amateurpianisten waar ik me voor opgegeven heb.

En dan die wintertijd hè? Die deed ook nog mee.

Advertisements

Waar moet dat heen?

 

verwardOver een poosje kunnen we onze boodschappen “Tappen”. Even je pinpas of mobiel tegen het gewenste product houden en je hebt betaald. Geen gedoe meer bij de kassa en gewoon de winkel uitlopen met je boodschappen. Tien minuten later schijnt het al van je rekening te zijn afgeschreven.

Wat vind ik hier van? Tja, ik nader de zestig en vind dit dus eerlijk gezegd niets. Waar blijft de caissière in dit hele verhaal. Die is niet meer nodig. Wel loopt er personeel rond wat getraind is in het controleren of je wel daadwerkelijk je boodschappen “tapt” en ook komen zij aangesneld zodra iemand alcohol “tapt”. Gewoon om de leeftijd van de klant te controleren.

Als ik dit doortrek naar een etentje in een restaurant kan ik me zomaar voorstellen dat ik in de toekomst zelf mijn ingrediënten bij elkaar zoek en deze “tap”. O, maar wacht even, het bij elkaar zoeken van ingrediënten in een restaurant bestaat al. Dat wordt gedaan in de Wok restaurants. Daar kom ik eerlijk gezegd niet vaak. Als ik in een restaurant ga eten wil ik graag iets kunnen kiezen van het menu. Dan vind ik het heerlijk dat de ober mij komt bedienen. Dat is mijn idee van uit eten gaan. Maar goed, geluk is voor iedereen anders, dus als je van wokken houdt laat je dan vooral niet weerhouden door mijn gebazel.

Nog even voortbordurend op die toekomst: Ik ben bang dat er een tijd komt dat we een restaurant betreden en onze eigen ingrediënten bij elkaar scharrelen. En vergeet die vooral niet te “tappen”. Vervolgens gaan we bij het fornuis ons eigen gerecht bereiden, want dat scheelt weer de kosten van een kok. We lopen met ons bord naar het tafeltje wat we gereserveerd hebben, gaan op zoek naar bestek en schenken een glas wijn voor ons zelf in. Ook niet vergeten te “tappen” trouwens. Misschien moet voor het gebruik van het fornuis ook wel “getapt” worden. Een soort in- en weer uitchecken stel ik me zo voor.

Wie weet wordt dit wel een nieuwe trend in het uitgaansleven. Dan denk ik toch meteen: “Maar dan kan ik net zo goed thuis eten!”