De afstandsbediening

Jeetje, wat zijn wij niet van deze tijd. Ouderwets zijn we en bejaard ook nog. Althans zo leven wij.

afstandsbediening

Dat stempel kregen wij en passant even opgedrukt. Ik voel al jaren dat ik ‘anders’ ben, dat anderen dat ook zo vinden was voor mij dan ook niet nieuw. Maar om bejaard genoemd te worden omdat je het vervelend vindt wanneer de muziek in de tuin zó hard staat dat je het een huizenblok verder nog kan horen, gaat me wat ver. Bovendien werd er ook nog uit alle macht geprobeerd om boven de muziek uit te zingen.

Ja, jongelui hé? “Je bent zelf toch ook jong geweest?” Ach tja, en als er dan gevraagd werd of de muziek wat zachter mocht deed je dat. Dan ging je daar niet over lopen klagen bij je ouders. In mijn ogen hadden deze ouders beter eerst even kunnen bedenken of de muziek misschien toch wellicht wat harder gezet wordt als zij er zelf niet zijn. Maar nee, je geeft gewoon een ander de schuld, want die is bejaard en kan ook nergens tegen, is zelf ook nooit jong geweest.

O gut, wat doe ik nu. Hier wilde ik helemaal niet over schrijven. Nou ja, het staat er nu toch, dus laat maar. Hoe niet van deze tijd wij zijn bleek laatst maar weer eens toen we bij vrienden waren. Vol enthousiasme vertelde ik dat we naar de opname van Podium Witteman zouden gaan. Meteen vertelde ik er maar bij dat het ook vrijwel het enige programma is wat ik wel eens terugkijk via programma gemist. Meteen viel de vrouwelijke helft van het vriendenpaar me bij en bejubelde de afstandsbediening met al z’n functies. Programma’s opnemen, programma’s terugkijken, dat kon er toch maar mooi mee.

Mijn mond viel nog net niet open van verbazing, want ik kijk “programma gemist” altijd via de laptop. Hoe moet ik nou weten dat dit ook gewoon op de televisie terug gezien kan worden. Ik kijk toch bijna nooit tv, dus de handleiding van de afstandsbediening vond ik totaal niet interessant. Met dat apparaat kan je naar een ander kanaal, of je zet het geluid harder dan wel zachter. Meer niet, althans, dat heb ik altijd gedacht. De volgende ochtend ben ik ook meteen met die afstandsbediening gaan experimenteren. En wat denk je? Het lukte!! En dan nog wel overdag, terwijl wij de televisie overdag nooit aan hebben staan. Ook al zoiets bejaards. Of misschien juist niet, want veel bejaarden zitten juist wel de hele dag voor de televisie. Gewoon omdat er niets anders meer te doen valt.

Zo zie je maar hoe niet van deze tijd ik ben en gelukkig is mijn lief al net zo ernstig niet van deze tijd. Wij kijken weinig televisie, wij houden van klassieke muziek, wij wandelen veel en dan ook nog flinke afstanden. Soms wel 20 km, iets wat ik jongere mensen vaak helemaal niet zie doen. Maar goed, wandelen is dan ook een bejaardensport.

Wij gaan niet naar festivals, dat vinden wij te druk en veel te lawaaiig. Wel gaan we naar klassieke concerten of naar het theater en dus ook naar de opname van Podium Witteman. Ik teken en schilder en mijn lief bouwt een modelspoorbaan. En nog iets zeer ouderwets, we lezen ook graag, gewoon een boek. Maar dan nog het ergste. Ik speel piano en mijn lief kerkorgel.  Nog erger, ik heb zelf ook kerkorgel gespeeld.

Ja, ik kan niet anders dan iedereen gelijk geven die vindt dat wij niet van deze tijd, ouderwets zijn en als een stelletje bejaarden leven.

Advertisements

6 thoughts on “De afstandsbediening

  1. Ik denk dat wij het als bejaarden nog zo slecht niet doen met een boek in de hand en de tv op uit. Als ik twee uur per week tv kijk, is het veel. Op zondagmorgen ‘VPRO boeken’ is het enige programma waarvan ik weet wanneer het komt.

  2. Leuk geschreven met de nodige zelfspot, ik bleef glimlachen.
    Ben jij dat met de streepjesjurk achter de piano? Hoezo bejaard?

  3. Dan ben ik ook bejaard, Wilma. Kijk zelden of nooit tv, lees een boek, houd van rust, wandelen kan ik niet, daarentegen fiets ik op, mijn hemeltje, een e-bike want anders kan ik niet, ben liefst ‘s avonds thuis….en zo kan ik nog wel het een en ander opnoemen, toch geniet ik en heb ik van jou stukje ook erg genoten, geschreven met de nodige zelfspot, leuk!!

    1. Er zijn gelukkig veel van dit soort bejaarden die allemaal heel gelukkig zijn met hun leven. Maar toch, nadat we die opmerkingen voor onze kiezen kregen was ik best flink boos. Het moest even bezinken voordat ik er op deze manier over kon schrijven waardoor ik er ineens ook luchtiger over na kon denken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s