Wat blijft is liefde

liefde

Een poosje geleden was ik wat down en ook wel moe. Die moeheid kon ik verklaren doordat het op het werk heel druk is geweest gedurende de zomerweken. Collega’s die op vakantie waren, collega’s die ziek werden, soms met een uitzendkracht het werk moeten doen. En het werk gaat gewoon door in een verpleeghuis. De bewoners hebben alle dagen hun zorg nodig, ongeacht de personele bezetting.

Het down zijn kon ik niet goed verklaren. Daar is het voor mij de tijd van het jaar niet voor. Dat gevoel overvalt mij elk jaar weer in januari en het is nu september. Toch kreeg ik van die overpeinzingen als: “Waarom doe ik dit eigenlijk? Heeft het voor iemand zin, is het van enig nut?” En dan gaat het over het piano spelen, schilderen en schrijven. Soms overvalt dit gevoel me ook wel eens als ik over mijn werk nadenk. Soms lijkt zelfs dat wat nutteloos. Al die mensen die jaren in een verpleeghuis elke dag op dezelfde manier doorbrengen. Vinden zij het nog fijn in het leven? Ik weet het dan even niet.

Toen ik het boek “Wat blijft is liefde” van Corine Koole helemaal uitgelezen had viel ineens het kwartje. Ik heb twee weken lang in etappes gelezen over het proces van een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was. Zij nam een opmerkelijke beslissing tijdens dit proces. Zij ging naar Rome, liet haar geliefde achter en werd bijgestaan door een aantal vriendinnen. Haar geliefde wilde zij dit niet aan doen. Een voor haarzelf hele logische stap. Voor anderen en zeker voor haar geliefde een onbegrijpelijke stap. Van haar arts kreeg zij een flesje arsenicum mee voor als zij niet meer verder wilde.

Ik las hoe zij tot steeds minder in staat was en met steeds minder genoegen nam. Hoe haar dagen zich vulden met liggen op een stretcher met binnen handbereik een schaal koekjes en een drankje.

Wie zij ooit geweest was, wat zij gedaan had en hoe zij er uit had gezien werd in die periode steeds minder belangrijk.

Haar geliefde reisde haar uiteindelijk achterna. Opmerkelijk was haar reactie op zijn komst: “Waar bleef je zo lang?” Pas met hem aan haar zijde kon zij de moed opbrengen om de arsenicum in te nemen. Voor die tijd volgde een aantal uren waarin zij hem maande om toch vooral zijn dromen waar te maken. Aan dat laatste hield ik mij vast. “Wat nou down? Wat nou heeft het zin of geen zin?” Ik moet doen waar ik blij van word. Er komt vanzelf misschien wel een periode waarin dat minder belangrijk wordt, maar tot die tijd is het belangrijk dat ik gewoon geniet van alles wat ik kan en ook fijn vind om te doen.

De vraag rees bij mij wel wel of ik ook mijn lief zou verlaten om dood te gaan. Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. Juist mijn lief wil ik bij mij als het zover is. En uiteindelijk wilde zij dat ook, alleen wist ze dit zelf heel lang niet.

 

 

Advertisements

6 thoughts on “Wat blijft is liefde

  1. Heel mooi om dit zo onder woorden te brengen Wilma. En blijf lekker genieten van jouw mooie activiteiten, dat is een goed afgestelde motor waar je nog heel veel kilometertjes mee verder kunt. 😉

  2. Het boek ken ik en heb het ook gelezen. Mooi hoe wij door het lezen ervan tot nieuw inzicht komen, vooral blijven doen waar we blij van worden. Dus ga door met die dingen waar je hart je heen loodst, Wilma.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s