Monthly Archives: September 2018

Vlinder – Acryl op steigerhout

Deze heb ik voor mijn oudste dochter geschilderd. Hij hangt bij haar in de tuin, aan de muur boven de picknicktafel.

IMG_7947

Advertisements

De afstandsbediening

Jeetje, wat zijn wij niet van deze tijd. Ouderwets zijn we en bejaard ook nog. Althans zo leven wij.

afstandsbediening

Dat stempel kregen wij en passant even opgedrukt. Ik voel al jaren dat ik ‘anders’ ben, dat anderen dat ook zo vinden was voor mij dan ook niet nieuw. Maar om bejaard genoemd te worden omdat je het vervelend vindt wanneer de muziek in de tuin zó hard staat dat je het een huizenblok verder nog kan horen, gaat me wat ver. Bovendien werd er ook nog uit alle macht geprobeerd om boven de muziek uit te zingen.

Ja, jongelui hé? “Je bent zelf toch ook jong geweest?” Ach tja, en als er dan gevraagd werd of de muziek wat zachter mocht deed je dat. Dan ging je daar niet over lopen klagen bij je ouders. In mijn ogen hadden deze ouders beter eerst even kunnen bedenken of de muziek misschien toch wellicht wat harder gezet wordt als zij er zelf niet zijn. Maar nee, je geeft gewoon een ander de schuld, want die is bejaard en kan ook nergens tegen, is zelf ook nooit jong geweest.

O gut, wat doe ik nu. Hier wilde ik helemaal niet over schrijven. Nou ja, het staat er nu toch, dus laat maar. Hoe niet van deze tijd wij zijn bleek laatst maar weer eens toen we bij vrienden waren. Vol enthousiasme vertelde ik dat we naar de opname van Podium Witteman zouden gaan. Meteen vertelde ik er maar bij dat het ook vrijwel het enige programma is wat ik wel eens terugkijk via programma gemist. Meteen viel de vrouwelijke helft van het vriendenpaar me bij en bejubelde de afstandsbediening met al z’n functies. Programma’s opnemen, programma’s terugkijken, dat kon er toch maar mooi mee.

Mijn mond viel nog net niet open van verbazing, want ik kijk “programma gemist” altijd via de laptop. Hoe moet ik nou weten dat dit ook gewoon op de televisie terug gezien kan worden. Ik kijk toch bijna nooit tv, dus de handleiding van de afstandsbediening vond ik totaal niet interessant. Met dat apparaat kan je naar een ander kanaal, of je zet het geluid harder dan wel zachter. Meer niet, althans, dat heb ik altijd gedacht. De volgende ochtend ben ik ook meteen met die afstandsbediening gaan experimenteren. En wat denk je? Het lukte!! En dan nog wel overdag, terwijl wij de televisie overdag nooit aan hebben staan. Ook al zoiets bejaards. Of misschien juist niet, want veel bejaarden zitten juist wel de hele dag voor de televisie. Gewoon omdat er niets anders meer te doen valt.

Zo zie je maar hoe niet van deze tijd ik ben en gelukkig is mijn lief al net zo ernstig niet van deze tijd. Wij kijken weinig televisie, wij houden van klassieke muziek, wij wandelen veel en dan ook nog flinke afstanden. Soms wel 20 km, iets wat ik jongere mensen vaak helemaal niet zie doen. Maar goed, wandelen is dan ook een bejaardensport.

Wij gaan niet naar festivals, dat vinden wij te druk en veel te lawaaiig. Wel gaan we naar klassieke concerten of naar het theater en dus ook naar de opname van Podium Witteman. Ik teken en schilder en mijn lief bouwt een modelspoorbaan. En nog iets zeer ouderwets, we lezen ook graag, gewoon een boek. Maar dan nog het ergste. Ik speel piano en mijn lief kerkorgel.  Nog erger, ik heb zelf ook kerkorgel gespeeld.

Ja, ik kan niet anders dan iedereen gelijk geven die vindt dat wij niet van deze tijd, ouderwets zijn en als een stelletje bejaarden leven.

Wat blijft is liefde

liefde

Een poosje geleden was ik wat down en ook wel moe. Die moeheid kon ik verklaren doordat het op het werk heel druk is geweest gedurende de zomerweken. Collega’s die op vakantie waren, collega’s die ziek werden, soms met een uitzendkracht het werk moeten doen. En het werk gaat gewoon door in een verpleeghuis. De bewoners hebben alle dagen hun zorg nodig, ongeacht de personele bezetting.

Het down zijn kon ik niet goed verklaren. Daar is het voor mij de tijd van het jaar niet voor. Dat gevoel overvalt mij elk jaar weer in januari en het is nu september. Toch kreeg ik van die overpeinzingen als: “Waarom doe ik dit eigenlijk? Heeft het voor iemand zin, is het van enig nut?” En dan gaat het over het piano spelen, schilderen en schrijven. Soms overvalt dit gevoel me ook wel eens als ik over mijn werk nadenk. Soms lijkt zelfs dat wat nutteloos. Al die mensen die jaren in een verpleeghuis elke dag op dezelfde manier doorbrengen. Vinden zij het nog fijn in het leven? Ik weet het dan even niet.

Toen ik het boek “Wat blijft is liefde” van Corine Koole helemaal uitgelezen had viel ineens het kwartje. Ik heb twee weken lang in etappes gelezen over het proces van een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was. Zij nam een opmerkelijke beslissing tijdens dit proces. Zij ging naar Rome, liet haar geliefde achter en werd bijgestaan door een aantal vriendinnen. Haar geliefde wilde zij dit niet aan doen. Een voor haarzelf hele logische stap. Voor anderen en zeker voor haar geliefde een onbegrijpelijke stap. Van haar arts kreeg zij een flesje arsenicum mee voor als zij niet meer verder wilde.

Ik las hoe zij tot steeds minder in staat was en met steeds minder genoegen nam. Hoe haar dagen zich vulden met liggen op een stretcher met binnen handbereik een schaal koekjes en een drankje.

Wie zij ooit geweest was, wat zij gedaan had en hoe zij er uit had gezien werd in die periode steeds minder belangrijk.

Haar geliefde reisde haar uiteindelijk achterna. Opmerkelijk was haar reactie op zijn komst: “Waar bleef je zo lang?” Pas met hem aan haar zijde kon zij de moed opbrengen om de arsenicum in te nemen. Voor die tijd volgde een aantal uren waarin zij hem maande om toch vooral zijn dromen waar te maken. Aan dat laatste hield ik mij vast. “Wat nou down? Wat nou heeft het zin of geen zin?” Ik moet doen waar ik blij van word. Er komt vanzelf misschien wel een periode waarin dat minder belangrijk wordt, maar tot die tijd is het belangrijk dat ik gewoon geniet van alles wat ik kan en ook fijn vind om te doen.

De vraag rees bij mij wel wel of ik ook mijn lief zou verlaten om dood te gaan. Over het antwoord hoef ik niet lang na te denken. Juist mijn lief wil ik bij mij als het zover is. En uiteindelijk wilde zij dat ook, alleen wist ze dit zelf heel lang niet.