Monthly Archives: August 2018

Familie

4 generaties

Voor mijn oudste kleinzoon ben ik “oma kleine autootje”. Een Fiat Panda is ook niet groot te noemen. Mijn ouders, zijn overgrootouders zijn voor hem “oude opa en oma”.

Aan zijn moeder,  mijn dochter, vroeg hij laatst: “Waar kent ‘oma kleine autootje’ ‘oude opa en oma’ eigenlijk van?”

Advertisements

Twee plassers

twee plassers

De werkdruk is hoog bij ons in het verpleeghuis. Volop vakantietijd, dus collega’s die heerlijk van hun vrije tijd aan het genieten zijn. Het is ze van harte gegund, zelf heb ik ook van mijn vakantie genoten.

Helaas zijn er ook in deze tijd ziekmeldingen en dan ontstaat er een soort paniek, want hoe ga je dit oplossen. De bezetting hangt van kunst- en vliegwerk aan elkaar en soms dicht je het ene gat met het andere. Zo was het gat van zondagavond opgelost met een gat op maandag.

Het was na het weekend dus ook op maandag druk, druk en nog een druk. Zó druk dat we er met elkaar hartstikke melig van werden. Dat is dan wel weer een bijzonder fenomeen, want we kregen wat keren de slappe lach om gewoon helemaal niets en dat begon al tijdens de overdracht.

Ik was die maandag een soort vliegende kiep en pendelde heen en weer tussen twee afdelingen. Na het middageten vroeg ik aan een collega wat er nog gedaan moest worden.

“Ik heb er twee die naar bed geholpen moeten worden en ik heb twee plassers.”

“Bijzonder. De meeste mannen hebben maar één plasser en hebt er twee en je bent nog een vrouw ook”

 

Oneerlijk

depositphotos_50634123-stockafbeelding-eerlijk-tegenover-oneerlijke

In Kampen woont een meisje van dertien, dat niet in aanmerking komt voor het dure medicijn tegen de spierziekte SMA, (www.spierziekten.nl/overzicht/spinale-musculaire-atrofie-algemeen). Dit in tegenstelling tot haar broertje van negen jaar. Twee kinderen uit één gezin, hoe ga je dat je kind uitleggen? Dat is toch verschrikkelijk oneerlijk.

Het medicijn is peperduur. De kosten zijn een half miljoen euro per patiëntje per jaar. Daarna een kwart miljoen euro per jaar. Dat is veel geld en geld kan maar één keer uitgegeven worden.

Hugo van één heeft de visschubbenziekte,(www.huidziekten.nl/folders/nederlands/ichthyosis.htm). Hij heeft de hele dag last van jeuk. Hij zou baat hebben bij een zuurstofbad. Dit wordt echter niet vergoed.

Wat zou er gebeuren wanneer iedereen verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid. Stoppen met roken en alcohol, gewoon gezond eten en dagelijks een half uur bewegen. Ik durf er mijn handen voor in het vuur te steken dat de zorgkosten beduidend lager zullen uitvallen. Misschien dat dan de mensen die ziek zijn en daar helemaal niets aan kunnen doen, dit ook niet hadden kunnen voorkomen maar gewoon dikke vette pech hebben, gewoon die zorg krijgen die zij nodig hebben.

En weet je, misschien moet Roderick Pijls ook maar niet gaan kitesurfen op een Tanzaniaans meer dat rozerood verkleurd is door bacteriën. Water dat een temperatuur van 40 – 60° heeft, vol natrium zit en een hoge zuurgraad heeft. Hij moet een dik waterdicht pak tot aan zijn nek aan en een gasmasker dragen. Door dit dikke waterdichte pak kan hij het heel heet krijgen waardoor risico op uitdrogingsverschijnselen. Water op de huid of in de ogen geeft brandwonden. Zijn dokter en de brandweer raden dit avontuur af. Zelf vindt hij het een uitdaging.

In geval van brandwonden en/of uitdrogingsverschijnselen moet hij naar een ziekenhuis vervoerd worden dat anderhalve dag rijden van het meer ligt.

Uitdaging of spelen met je gezondheid, met je leven?

Ach tja, wanneer iedereen gewoon eens verantwoording neemt voor zijn eigen gezondheid…………………

 

Reageren? Graag

Er op schieten? Mag ook.

Eigenwijs

Silhouette head with puzzle pieces on white background.
Silhouette head with puzzle pieces on white background.

Hij zit met zijn rolstoel bijna in de deuropening van zijn kamer als hij mij roept.

“Die nieuwe rolstoel doet het niet. Hij wil niet voor of achteruit!”

“U zit met uw rugleuning klem onder het blad van uw nachtkastje.”

Ik verhelp het probleem door het blad iets op te tillen en zijn stoel te verplaatsen.

“Dat kan helemaal niet. Ik heb de hele tijd voor het raam gezeten.”

Het gat

het gat

Ze moest al om 7.45 uur klaar zitten in de hal, want om 8.00 uur had ze een afspraak in het ziekenhuis. Niets ernstigs hoor, gewoon een controlebezoekje. Maar ja……………ze is nooit zo van het vroege wakker worden.

Met een verhaal over de huifkartocht die we binnenkort gaan maken met mijn hele familie had ik haar geholpen met wassen en aankleden. Afgeleid als ze hier door was zat ze voordat ze het wist in haar stoel. Ze trok zo’n blik alsof ze de zeggen: “Hoe is dit me nu toch overkomen?”

Later die ochtend vroeg ik haar of alles goed was in het ziekenhuis. Met een heel bedenkelijk gezicht zei ze: “Nee”. En na enige aarzeling kwam er achteraan: “Ik heb een gat in mijn broek en dat kan niet meer gemaakt worden”.

Ik hield mijn gezicht in de plooi en beaamde haar gevoel dat dit niet fijn was.

Na de middagmaaltijd bracht ik haar naar haar kamer. Ik pakte het urinaal om haar catheterzak te legen. Terwijl ik daarmee bezig was zag ik dat er een naadje los zat aan de pijp van haar broek.