Sluipwinden

sluipwinden

Ik hielp haar op het toilet en vroeg haar te bellen als zij klaar was. Het duurde nogal even zodat ik op een gegeven moment naar haar terugliep.

“Is het gelukt?”

Ja, ze was net klaar.

“Heeft u alleen geplast of ook gedrukt?”

Ze bleek ook gedrukt te hebben.

“Ja, ik ruik het”.

“Nou jij ruikt ook niet lekker als je gedrukt hebt hoor.” Het klonk ietwat gepikeerd. Ach heel goed kende ik haar ook niet, dus misschien had ik dit niet moeten zeggen.

“Inderdaad, ik ben kampioen stinken hoor. Volgens mijn man span ik de kroon, vooral als ik een windje laat, u weet wel zo’n sluipwind. Die glijdt heel langzaam je broek uit, en stinken dat ‘ie doet.”

“O kind (zo lief om op je 59e nog met ‘kind’ aangesproken te worden) dat ken ik. Die zijn de ergste. Je hoort ze niet, maar ineens zijn ze er.”

We hebben er samen smakelijk om gelachen.

Advertisements

2 thoughts on “Sluipwinden

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s