De verdwaalden

verdwaald

Misschien lag het aan het weer, of aan de naderende Kerst, wie zal het zeggen.

Ik bracht rond een uur of zes iets terug naar de tweede etage en zag daar een bewoner van de derde etage in de deuropening van een kamer. Haar kamer, maar dan een etage te laag. Ze wilde er niet meer weg en mijn collega’s vroegen of ik haar mee wilde nemen.

“Gaat u mee naar boven, naar uw eigen kamer?”

“Nee hoor, daar ben ik al geweest. Als ik daar weer heen moet ga ik naar huis!”

Tja, in deze kamer kon ze niet blijven, die was niet van haar. Ik haalde de stoel van de rem en al pratend liep ik met haar naar de lift.

“Hier ben ik ook al geweest”, waren haar woorden toen de liftdeuren open gingen.

“De lift is toch de enige mogelijkheid om van beneden naar boven te komen. Met de rolstoel over de trap is niet zo handig.”

“Nee, daar krijg je ongelukken van.”

Ik bracht haar terug naar mijn collega’s van de andere gang op drie hoog. Daar zag ik een collega rennen en vliegen, want er was een bewoner van ons verzeild geraakt bij het verpleeghuis aan de overkant.

“Nee, dat is deze mevrouw niet, ik kwam haar tegen op de tweede etage.”

Mijn collega vloog de trappen af om de verdwaalde bewoner op te halen.

Later op de avond, het zal tegen negenen zijn geweest, zag ik vanuit mijn ooghoeken een man in een rolstoel langs de kamers gaan. Hij was duidelijk aan het zoeken en ik liep naar hem toe. Ik zag dat hij van mijn leeftijd was en zo te zien had hij een linkszijdige verlamming.

“Bent u op zoek naar iemand?”

“Nee, ik zoek mijn kamer.”

“Op welke etage woont u?”

“Dat weet ik niet?”

“Bent u aan het revalideren?”

Zichtbaar opgelucht knikte hij van ja.
“ Dan woont u op de eerste etage. Als u even wacht loop ik met u mee naar de lift”. Daar aangekomen reed hij de lift in.

“U moet naar één hoog.”

“Dan moet ik op deze knop drukken, toch?”

“Ja, helemaal goed!”

Ik ging weer terug naar de afdeling en hervatte mijn werkzaamheden.

Om elf uur, tijdens de overdracht vroeg ik mijn collega wie er aan de overkant terecht was geraakt. Het bleek iemand van één hoog te zijn. Waarschijnlijk de verkeerde kant op gegaan na het roken.

Onderweg naar huis, waarbij ik niet verdwaalde, bedacht ik hoe blij ik ben dat ik in het verpleeghuis werk en er niet hoef te wonen.

 

Advertisements

3 thoughts on “De verdwaalden

  1. Ik had vanavond me fiets bij het station en ik moest even heel goed nadenken waar ik heb wel niet gezet had. En even dacht ik, ja zo is het als je geheugen het gaat begeven. Gelukkig kon ik het me nog net herinneren. Anders was ik ook een uurtje zoet geweest met zoeken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s