Monthly Archives: September 2017

Afhankelijkheid en eigen regie

onafhankelijkheid en macht

Het klinkt een beetje tegenstrijdig, afhankelijkheid en eigen regie, maar het gaat echt samen. Is dat gek? Nee hoor, want iedereen wil uiteindelijk baas zijn over zijn eigen leven. Als je echt helemaal afhankelijk bent van het verzorgend en verplegend personeel, dan wil je over het kleine stukje wat je nog kan de regie houden.

Aangeven wat zij wil of juist niet doet zij met een bepaalde blik, een oogopslag, met haar ogen knipperen, opzij kijken, omhoog kijken etc. Gelukkig heeft zij een bril waarop een laserpen bevestigd kan worden. Daarmee kan zij woorden of letters aanwijzen op een kaart zodat wij mee kunnen lezen wat zij precies wil zeggen.

Over het algemeen heb ik alleen ‘s nachts met haar te maken, want ik werk niet op de afdeling waar zij verblijft. Erg goed kennen wij elkaar dan ook niet. Dat vindt zij vervelend, maar ik net zo goed. Zeker in het begin begreep ik echt al die knikjes en blikken niet. Het enige wat er dan opzat was haar de bril met laserpen opzetten zodat zij het op die manier aan mij duidelijk kon maken. Heel vervelend voor haar, want eigenlijk was ze daar te moe voor. Zeker omdat zij soms drie keer per nacht het gevoel heeft dat zij niet lekker ligt.

Nu, een jaar verder, begin ik haar steeds beter te begrijpen en hoef ik niet altijd meer terug te vallen op de laserpen. Haar kussen moet boller in haar hals, het dekbed ligt niet goed, zij wil iets meer naar rechts of naar links, haar handen liggen niet goed, of het raam moet open (of juist dicht). Soms wil ze dat ik haar mond schoonmaak, net als in mijn laatste nachtdienst. Ik pakte het laatste doekje en voordat ik weer bij haar weg ging besloot ik alvast een stapeltje van die doekjes op het nachtkastje neer te leggen. Ik wist dat ze in één van de laden van haar kast lagen, maar in welke la, dat stond me niet meer voor de geest. Uiteraard vond ik ze in de laatste la die ik opendeed. Achter me hoorde ik haar geluiden maken. Waarschijnlijk wilde ze me duidelijk maken welke la ik moest hebben, maar na alle aanwijzingen die ik gehad had besloot ik gewoon verder te zoeken.

Ik legde het stapeltje doekjes op het nachtkastje en zei toen tegen haar: “Niet verder vertellen hoor, maar eigenlijk was ik gewoon heel nieuwsgierig naar wat er allemaal in die laatdes zit.” Het was even een gokje of ze dit grapje kon waarderen. Gelukkig lachte ze naar me en haar duim ging een klein beetje omhoog, ten teken dat het goed was.

Soms is het lastig, al die kleine dingen die net even anders moeten, want het lijkt vaak een kwestie van millimeters. En toch, het is het enige waar ze nog invloed op kan uitoefenen. Het enige waar ze nog de regie over heeft.

Advertisements

Ik stop met roken

Ik stop-met-roken-3

Ja, het is zo ver, ik stop er mee. Het zou ook eens tijd worden, want roken kost handenvol geld. Dat zou niet zo’n punt zijn als die pianolessen wat minder duur waren, maar ja, ook die kosten geld en nu heeft mijn pianoleraar de tarieven ook nog eens met 1% verhoogd. Oké, er staat tegenover dat ik 10% korting krijg omdat ik wekelijks kom. Eigenlijk jammer dat ik niet nog meer korting krijg omdat ik zo ijverig studeer. Ik zal hem dat toch eens voorstellen.

Aanvankelijk had ik eens in de twee weken een uur les. Dat was financieel goed te overzien. Maar ja, het zingen wat ik er bij ging doen paste eigenlijk niet meer in dat uurtje. Wel geprobeerd hoor, maar het pianospelen raakte naar mijn idee helemaal ondergesneeuwd en dat vond ik jammer. Eerlijk gezegd werd ik er sjagrijnig van en met een onvoldaan gevoel ging ik iedere keer na de les naar huis. Zo werd het op een gegeven moment eens in de twee weken anderhalf uur. Hierdoor werd het wat duurder, maar ach, een kniesoor die daar op let.

Ook dit beviel niet. ik was na anderhalf uur compleet op. Mijn concentratievermogen zakte beneden peil en daardoor rees de vraag of ik niet beter iedere week drie kwartier kon lessen. Kom op, dacht ik, dan maak ik er gewoon een uur van. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te bedenken dat het daardoor twee keer zo duur werd. Buiten dat ging ik er in een enthousiaste bui ook nog zangles bij nemen. Tel daar de Schumann Akademie bij op en mijn Calvinistische opvoeding ging zich met de gang van zaken bemoeien.

Er ontstond een chaos in mijn hoofd. Allerlei laatjes van mijn hersenkast floepten open en gingen met elkaar de discussie aan: “Kon dit allemaal wel? Zoveel geld aan een hobby uitgeven? Mijn andere hobby, schilderen en tekenen verdient zichzelf redelijk terug. Maar aan dat pianospelen en zingen hou ik geen geld over. En de Schumann Akademie doe ik ook al zonder enig ander doel dan meer van muziek leren begrijpen.” Komt nog bij dat ik ooit in een grijs verleden getrouwd was met een man die vaak zei: “Het houdt ook nooit op hè, je wil altijd maar meer!” In die tijd had ik orgelles en begon ik ook nog eens aan een dirigentenopleiding. Helaas, die heb ik nooit afgemaakt want mijn huwelijk strandde. Financieel had ik die opleiding wel kunnen blijven volgen, maar met een bijna fulltime baan en drie pubers had ik daar de tijd niet voor. Dan moet je gewoon keuzes maken en dat viel me best zwaar, want ik vond het geweldig leuk om te doen.

Door al discussie in mijn hoofd sloeg ik aan het rekenen. Eén pakje sigaretten per dag is dus ongeveer 30 pakjes per maand. Dat kost toch gauw een slordige € 195,– en op jaarbasis is dat € 2.340,–. Van dat bedrag kan ik heel wat lessen betalen. Dan hou ik zelfs nog geld over om af en toe een nieuw muziekboek aan te schaffen en de pianostemmer te betalen. Minder roken of stoppen was dus een hele goede beslissing.

Aan het eind van het afgelopen lesjaar vroeg ik aan mijn pianoleraar wat mijn nieuwe maandbedrag zou worden. Tot die tijd had ik dat bedrag uit mezelf wat opgekrikt zodat ik niet een hele hoge eindafrekening zou krijgen. Hij was zelf een beetje de draad kwijtgeraakt door al die veranderingen dus hij wist het niet precies. “Dat is jammer, want dan weet ik niet hoeveel minder ik moet gaan roken.”

Stomverbaasd keek hij me aan en zei: “Maar rook jij dan?”

“Welnee, maar op die manier maak ik het voor mezelf acceptabel dat ik zoveel geld aan mezelf uitgeef. Als ik het hele bedrag de lucht in blaas is het ook weg en krijg ik er niets voor terug. Nu heb ik er tenminste nog lol van.

Eigenlijk best jammer dat ik niet rook. Het levert toch een aardige jaarlijkse besparing op als ik dan zou stoppen.

Mega pijn

megapijn

Zijn gedrag is veranderd. Hij is sneller dan normaal geïrriteerd en reageert op de kleinste opmerking. Iedereen in de huiskamer moet het ontgelden. Maar ook als ik hem help doe ik weinig of niets goed. Het gaat niet snel genoeg of hij heeft te lang moeten wachten of de volgorde die ik hanteer is niet goed. Hij snauwt en scheldt dat het een lieve lust is. Even denk ik dat het persoonlijk is, dat hij alleen tegen mij zo doet, want ik lees het nergens in rapportages en ik hoor er ook niemand over.

En dan ineens valt bij mij het kwartje als hij zich verontschuldigd voor zijn gedrag. “Pijn is niet fijn”, zegt hij. Ik reageer op dat moment niet, want zelfs bij de meest goed bedoelde vraag ontploft hij.

Na de warme maaltijd loop ik naar hem toe: “Mag ik je een vraag stellen zonder dat je meteen boos wordt?”

Verbaasd kijkt hij me aan en knikt. “Is de pijn erger dan een poos geleden?”

Ja, pijn heeft hij, maar verder gaat hij niet op mijn vraag in.

De volgende ochtend help ik hem na het douchen, wat hij nog altijd zelf doet. “Ik heb echt mega pijn!”, zegt hij.

“Dat dacht ik al daarom vroeg ik je gisteren of de pijn erger is geworden.”

“Hoe weet jij dat, kan je dat aan mijn gezicht zien?”

“Nee, aan je gezicht zie ik het niet, maar ik merk het wel aan je gedrag. Je bent veel sneller boos en kan weinig van anderen hebben.”

“Ik wil het niet, maar door de pijn reageer ik zo, daar kan ik niks aan doen.”

“Misschien had je dit gewoon aan moeten geven, dan had ik in een eerder stadium met de arts over je pijn kunnen praten. Ik ga het voor de artsenvisite opschrijven, zodat zij iets aan je pijnmedicatie kan veranderen.”
Hij is er blij mee en vanaf dat moment verandert zijn gedrag ook weer een beetje. Niet zo snel aangebrand meer en minder gescheld en getier.

Toen ik hem gisteravond, met de passieve lift, naar bed hielp kon ik wel aan zijn gezicht zien dat hij pijn had. Op het moment dat ik de lift van zijn stoel naar het bed reed zei hij: “Ik ga niet schelden, ik ga niet schreeuwen, ik ga niet schelden, ik ga niet schreeuwen.”

Het leek wel een soort mantra.