Helemaal alleen in mijn eentje

Helemaal alleen in mijn eentje

Mijn lief is met zijn twee puberkinderen op vakantie. Ik gun het ze van harte, hun vader twee weken lang voor zichzelf. Met mij er bij is het anders. Bovendien verander ik in een zwak aftreksel van mezelf. Of misschien word ik de schaduw van mezelf. Gevoelsmatig neem ik dan te veel ruimte in en die probeer ik te reduceren. Dan gebeurt er iets waardoor ik mezelf niet eens meer leuk vind en ben ik niet meer iemand die ik zelf graag zou willen ontmoeten of leren kennen. Dat is jammer, want zo iemand ben ik inmiddels wel geworden.

Ach en helemaal alleen ben ik niet. Morgen komen mijn ouders een nachtje logeren zodat we maandag met z’n drieën iets leuks kunnen gaan doen. Gezien het weer wordt het waarschijnlijk de Orchideeënhoeve. Liever zou ik iets in de buitenlucht doen, maar ja, een rondvaart door Giethoorn in de regen is niet leuk.

Mijn vader wordt in die periode 89. Het is niet aan hem te zien en te merken en eerlijk gezegd hoop ik dat ik ook op die manier oud mag worden. Dan heb ik na mijn pensioen nog heel wat jaartjes voor de boeg. Op die dag ben ik ook weer onder de pannen en stap ik in de rol van dochter die koffie schenkt, met taart en andere hapjes rondgaat. Altijd leuk om mijn ooms en tantes weer eens te zien.

Op één van mijn vrije dagen zou ik graag een dagje naar Texel willen. Maar als ik naar de weersvoorspelling kijk zit dat er niet erg in. Jammer, niet alleen Giethoorn is niet leuk in de regen, Texel ook al niet.

Tja, wat dan……………..dan pruts ik lekker verder aan de pianobegeleiding van Bridge over troubled water. Goed luisteren en dan proberen of ik wat ik hoor op de piano kan vertalen. Met “Anne” van Herman van Veen is dat best goed geluk.

Of ik maak mijn kabouterverhalen eindelijk eens af. Dat is ook een idee. Volgens mij hoef ik alleen het eind er nog aan te breien en dan ben ik klaar.

Het maakt ook niet uit wat ik ga doen. Het is altijd beter dan een schaduw van mezelf worden. En eerlijk is eerlijk, twee weken even met niemand rekening hoeven houden is eigenlijk best fijn. Bovendien is het best jammer dat ik regelmatig op mijn werk verwacht word.

Advertisements

4 thoughts on “Helemaal alleen in mijn eentje

  1. Ik dit stukje herken ik bij mijzelf ook weer het dubbele gevoel van het ‘samengestelde gezin – tussen haakjes’….. Wilma. Soms neem ik me voor om er ook iets over te schrijven, misschien doe ik dit nog eens. Hoe dan ook, de herkenning in jouw woorden ervaar ik als positief en goed doordacht. Geniet van je eigen unieke ik in de komende dagen die je in je uppie of samen met anderen door gaat brengen. 🙂

    1. Dank je, Jannie. Ik probeer zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven als ik hier over schrijf. Het gaat ook niet over mijn lief zijn twee kinderen, maar over mij, over hoe ik hier mee om probeer te gaan. Eerlijk gezegd valt het niet mee en als je dan ook nog behept bent met de eigenschap om iedereen belangrijker te vinden dan jezelf is het extra lastig. Tegenwoordig stel ik mezelf wel vaak bovenaan, omdat ik merk dat ik alleen dan mezelf kan zijn en daardoor ook blij door het leven kan gaan. Het is iets wat zijn oorsprong in het verleden heeft en dat werkt nog heel lang door, dat blijkt wel.

      1. Elke situatie is natuurlijk weer anders Wilma, geen mens is helemaal gelijk, ook in het huwelijk, een scheiding, een nieuw of gedeeltelijk samengesteld gezin, of in wat voor vorm dan ook. Het is goed om van jezelf te houden, alleen zo kom je volgens mij op het punt waar je met volle aandacht wil zijn. Tenminste…….daar ga ik vanuit en daar probeer ik ook naar te leven. Het verleden werkt (onbewust) vast nog door, en soms overvalt ook mij dat, maar uitwissen gaat niet, een plaatsje geven soms wel. Veel liefs, ik vind dat je met bovenstaand blog waardevolle gedachten hebt neergezet, ook in je antwoord.

      2. Dank je wel. Jannie. En inderdaad geen situatie is gelijk. Het complexe ligt ‘m in het verschil in leeftijd van onze kinderen. Mijn lief heeft ook al volwassen kinderen en is al opa. Mijn kinderen zijn volwassen en ik ben oma. Ik ben in een leven gestapt wat ik op dat moment niet helemaal overzag. Jammer dat er zoveel mensen zijn die toch blijven zeggen: “Je wist toch waar je aan begon”. Dat dacht ik inderdaad ook, maar uiteindelijk blijkt dat je dat gewoon niet weet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s