Kort door de bocht

Kort door de bocht

Nou, daar zit ik dan, in een verpleeghuis. Ik denk niet dat ik hier aan wennen kan, bovendien ben ik nog veel te jong. Ik weet dat ik MS heb en ook dat het stom is dat ik gevallen ben waardoor ik moest revalideren. En nu ben ik uitgerevalideerd, maar terug naar huis kan ik niet.

Zo te zien is er vandaag weer een zuster die ik nog niet ken. Dat houdt ook nooit op, lijkt wel. Ze is met de medicijnen bezig en zegt: “O, u krijgt niets, zie ik”. Nee, natuurlijk niet, ik slik gewoon niks, alleen paracetamol als ik veel pijn heb. O ja, en vitamine D3, maar dat hoeft maar een keer in de week.

Ja hoor, nu gaat die man aan de andere kant van de tafel zich er ook nog mee bemoeien: “Jij slikt helemaal geen medicijnen? Dan hoef je hier ook niet te wonen, dan kan je gewoon weer naar huis.”

 

 

Advertisements

11 thoughts on “Kort door de bocht

    1. Ja hoor, zo gaat het in het echt. Ik hoorde het “gesprekje” aan en observeerde de lichaamstaal van de twee bewoners. Ik heb wel op het commentaar als reactie gegeven dat het een beetje kort door de bocht geredeneerd was.
      Bewoners in een verpleeghuis gaan niet altijd even vriendelijke en zachtzinnig met elkaar om. Soms is het van het niveau kleuterklas.

      1. Dat is iets wat ik ook al vaker heb gehoord…jammer, wijsheid komt toch met het ouder worden?

      2. Ach, ik weet het niet, maar kan het me allemaal soms wel goed voorstellen. Je woont met z’n achten op elkaars lip, hebt alleen een slaapkamer. Voor die andere 7 heb je niet gekozen, daar moet je het maar mee doen. Ik werk er met plezier, maar zou er niet aan moeten denken dat ik in zo’n situatie moet wonen. Ben veel te veel op mijn privacy gesteld. Die heb je dan nauwelijks meer.

      3. Dat is inderdaad zo. Als je altijd bij ‘een ander’ moet vertoeven, dan snap ik het ook wel beter. Ik hoop niet ooit in zo’n situatie terecht te komen. Ook ik ben te zeer ‘op mezelf’, Wilma.

      4. Ik weet nog goed dat ik dagelijks met een bewoner naar een klein stukje klassieke muziek luisterde, gewoon in zijn slaapkamer. De hele dag stond “Jan Smit, of iets dergelijks aan”. Dat is verschrikkelijk als je daar niet van houdt en dan is het fijn als er iemand is die daar aandacht voor heeft. In het klein probeer ik zo het leven van bewoners wat aangenaam te maken. Bij de één lukt dat, bij de ander niet.

      5. Ik vind het echt geweldig zoals jij ‘ in je werk staat’, Wilma! Hopelijk nog vaak een stukje daarover te lezen!!

      6. Soms komt hetgeen echt bij je past later op je pad. Zo is het bij mij ook gegaan, Wilma. Heerlijk dat we nu doen wat bij ons past!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s