Emoties

Mijn jongste dochter heet Anne. Wij noemden haar zo na het horen van het liedje van Herman van Veen. Dit liedje heeft dan ook een speciaal plekje in mijn hart. Toen mijn dochter klein was werd ze steevast boos als ik het begon te zingen. “Neehee!”, klonk het dan verontwaardigd en daar moest ik dan altijd stiekem een beetje om lachen. Overigens werd zij ook boos als ik een reclameliedje zong: “Salades van Johma, verrassend lekkere salades”. Dan klonk hetzelfde “Neehee”. Volgens mij had het niets met mijn zangkunst te maken, want bij andere liedjes werd ze niet boos, dan zong ze gezellig mee.

Sinds begin dit jaar heb ik, behalve pianoles ook ‘sing a song’ les. Zingen en je eigen begeleiding maken n.a.v. een akkoordenschema. In het begin een soort worsteling, omdat ik heel weinig van akkoorden weet. Inmiddels begin ik het te snappen en dat mag dan ook wel, want ook in de lessen van de Schumann Akademie word ik met akkoorden om de oren geslagen.

Inmiddels ben ik drie liedjes verder en heb ik Scarborough fair, Memory en Alone Again zo goed als onder de knie. Tijd voor een nieuw liedje dus. Tja, dat wordt dan weer een zoektocht, want heel erg thuis in dit soort muziek ben ik niet. Soms hoor ik toevallig iets op de radio waarvan ik denk  “Hé dat is ook wel leuk!” , maar dan kan het qua tekst niet. Eigenwijs genoeg dan wil ik het eigenlijk toch,  omdat ik de strekking van het lied best aandoenlijk vind. Maar ja, een mens kan niet alles hebben. Dus viel de keus op “Anne” van Herman van Veen.

Nooit heb ik er aan gedacht dat dit zoveel emoties met zich mee zou brengen. Ik luisterde naar het liedje en kreeg last van een dichtgeknepen keel en de waterlanders zaten meteen ook wel erg hoog. Hiermee bekroop mij meteen het gevoel dat het misschien niet handig is om juist dit liedje te willen zingen. De emoties laaien vooral op tijdens het refrein: “Anne, de wereld is niet mooi. Maar jij kan haar een beetje mooier kleuren. Anne, je hebt nog heel wat voor de boeg, maak je geen zorgen daarvoor is het nog te vroeg.”

Anne is sinds anderhalf jaar mijn enige kind waar ik contact mee heb. De andere twee hebben mij in een hoek weggezet. En dat is waar de emotie bij dit liedje vandaan komt. En dan is het ook nog eens moederdagweekend. Anne kwam, samen met de kinderen, vorige week al vanwege moederdag. En dat is dan ook zoiets, want mijn andere vier kleinkinderen heb ik dus ook al anderhalf jaar niet gezien.
Vanmorgen belde Anne al heel vroeg om me een fijne moederdag te wensen. Ook dat is wel eens anders geweest. Want de laatste jaren had ik juist met haar het minste contact.

Er over uitweiden doe ik verder niet, er is gewoon ontzettend veel gebeurd de afgelopen jaren. Ik kan het ook niet goed uitleggen, krijg vaak het gevoel dat mensen meteen denken: “Tja, je zal het er misschien ook wel naar gemaakt hebben”. Maar er zitten echt altijd meerdere kanten aan een verhaal. En dan, je eigen moeder aan de kant zetten, ik zou het niet kunnen.

Ik wil het liedje zingen en ontdekte vanmiddag dat, als ik met dat akkoordenschema bezig ben, de emoties naar de achtergrond verdwijnen. Het lijkt me eigenlijk heel leuk als ik het een keer voor haar kan zingen. Of ik dat life kan weet ik niet, maar wie weet kan ik nog eens een link van een opname naar haar sturen.

Eerst maar eens kijken of ik die emoties kan parkeren.

Advertisements

6 thoughts on “Emoties

  1. Heel erg dat je kinderen en kleinkinderen moet missen. Hopelijk wordt de verstandhouding in de toekomst weer goed zodat jullie van elkaar kunnen genieten. Wima, vooral je weg gaan, wat anderen er ook van zullen zeggen. Niemand weet er het fijne van en niemand kan in je binnenste kijken. Succes met ‘Anne’ 🙂

    1. Dank je wel, Ellie. Bij jezelf blijven is toch echt wel het moeilijkste wat er is. In het verleden ben ik veel te veel over die grens gegaan en ver van mezelf afgedwaald. Dat wil ik niet meer.

  2. Ik denk dat alleen jij kunt bepalen wat goed en niet goed is voor je. Die wetenschap wordt met de jaren veel duidelijker en volgens mij wordt het leven daardoor ook fijner. Neemt niet weg dat het heel verdrietig is een deel van je gezin te moeten missen.

    1. Dat is ook zo. Het kan ook heel duidelijk naast elkaar bestaan, het leven waarvan ik voel dat het voor mij goed is en het stukje verdriet wat ik met me meedraag. Laatst vroeg iemand: “Kan jij dan nog vrolijk zijn?” Dat kan dus wel, al duurde dat een aantal maanden waarin ik dagelijks wel een flinke huilbui had.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s