Chopin meets The Blues

Chopin

Daar zaten we dan, de culturele elite van Emmeloord zoals Peter Beets ons noemde, op het podium in Het Voorhuys. Het was waarschijnlijk wat jammer voor het Peter Beets Trio, want de zaal was niet uitverkocht. Verre van dat, het hele gezelschap paste op het podium in een halve cirkel om het trio en de twee klassieke zangeressen heen. Petje af voor de reactie van Peter, want het moet toch een teleurstelling zijn geweest. Hij vond het geweldig dat wij de stap hadden gewaagd om naar het optreden te komen.

Dat vonden wij achteraf zelf eigenlijk ook wel. Ik was best nieuwsgierig naar wat er zou ontstaan wanneer klassieke zangeressen hun liederen zouden zingen terwijl het Peter Beets Trio er een Blues lijn onder zou improviseren. Zo’n klassiek lied krijgt dan een hele andere uitstraling die evengoed mooi is. En dat meen ik echt, het kreeg schwung en werd er ‘warmer’ van.

Peter vertelde over de akkoordenschema’s waar hij aan gewerkt had. Dat klonk mij bekend in de oren, want sinds ik aan Sing a Song doe werk ik, of liever worstel ik, ook met akkoordenschema’s. Op een ander niveau hoor, dat geef ik grif toe. Weet je, als het trio de intro speelde klonk het echt geweldig en ook tijdens de begeleiding van het lied klonk het mooi. Er ontstond een ander soort sfeer dan dat zo’n lied normaal gesproken heeft.

Maar dan kwam het tussenspel en dat begon eigenlijk iedere keer met het mee stampen van de schoenen van de pianist. Eigenlijk begrijp ik nu pas waarom er onder de vleugel waar ik les op heb een kleed licht. Je zal de hele dag leerlingen over de vloer krijgen die mee stampen. Daar word je als pianoleraar helemaal gek van, denk ik. Maar goed, dat even terzijde.

De pianist raakte op zo’n moment helemaal op dreef en het leek alsof hij niet meer kon stoppen met improviseren. Beide zangeressen keken elkaar dan ook vertwijfeld aan alsof ze wilden zeggen: “En wanneer mogen wij nu weer?” Hij stampte maar door en riedelde er flink op los op de piano. Als ik heel eerlijk ben leken de improvisaties bij de verschillende liederen wel erg op elkaar.

Dezelfde loopjes in een andere toonsoort en verder had het dan voor mijn gevoel ook niets meer met het lied te maken wat gezongen werd. Er zat zelfs niets in wat een beetje af te leiden was van het lied en dat vond ik dan toch wel jammer, want in het voorspel was dit wel te herkennen.

In de pauze verkocht het trio cd’s en dat liep niet geweldig, zo liet Peter weten. Hij vond dat jammer en zo besloten zij een prelude van Chopin te laten horen die ook op de cd stond.

Het intro was duidelijk herkenbaar, inderdaad één van de preludes van Chopin. Een poosje ging dit goed tot hij weer begon mee te stampen en er iets heel anders kwam wat voor mij niet hoorbaar was als iets wat nog met Chopin te maken had. Dat gevoel werd nog eens versterkt toen hij de drummer een solo liet spelen. Het was werkelijk geweldig drumspel, maar het was niet duidelijk wat het met Chopin’s prelude te maken had, maar de drummer genoot er zelf enorm van. Ook hij wist van geen ophouden. De hele prelude duurde op deze manier toch gauw een kwartier.

Tijdens één van de liederen kreeg de bassist een knikje en ook hij mocht een stukje solo improviseren. Zijn vingers leken wel los te zitten zo flierefluiterden ze over de snaren en het was mooi, maar ook dit had niets meer met het lied te maken. Bovendien raakte ik wat gespannen en zat op het puntje van mijn stoel om toe te kunnen snellen wanneer hij met bas en al naar voren zou struikelen, zo gevaarlijk leunde hij over het instrument heen om ergens beneden de snaren te beroeren. Gelukkig liep dit allemaal goed af en ging hij weer rechtop staan. Dat scheelde weer een heldendaad voor mij. Eigenlijk ook wel wat jammer, want dan had ik misschien de krant wel gehaald.

Ik denk dat jullie inmiddels wel begrepen hebben dat Blues niet helemaal mijn ding is, maar gelukkig hing er wel een mooie kroonluchter.

Advertisements

15 thoughts on “Chopin meets The Blues

  1. Ik snap dat het moeilijk kan zijn om een verbinding te maken met verschillende muzieksoorten. Gelukkig kun je altijd naar het plafond kijken, haha 🙂

  2. Ik heb geen idee hoe dit geklonken heeft, maar ik ben er wel benieuwd naar geworden na lezing van dit stukje. Ik vind het combineren van muziekstijlen prachtig, maar het risico is vaak wel groot dat een prachtig stuk wordt vernaggeld. Dat vind ik dan toch weer jammer. Ken je Ekseption? Hun invalshoek vond ik wel heel erg mooi.

    1. Ja Ekseption, geweldig vond ik dat.
      Chopin of welke componist dan ook werd best in een mooi blues jasje gestoken. Alleen de improvisaties tussendoor vond ik niet meer op het originele lied slaan. Het kwam er nergens in terug als iets herkenbaars. Dat was was jammer.

      1. Mijn vader was er dol op. We luisterden graag samen, terwijl hij een echte klassiek-liefhebber was.
        Ik vind zelf dat soort improvisaties erg mooi, maar ik kan me voorstellen dat je er moeite mee hebt als het erg van het eigenlijke thema verwijderd is.

    2. Misschien moet je hier even naar luisteren om een idee te krijgen. Er is geen zang bij, maar dit lieten zij ook horen omdat de CD verkoop niet zo heel erg liep in de pauze. Alleen de gitarist was er niet bij tijdens het optreden in Emmeloord.

      1. Oh hier houd ik wel van! Maar als ik het vergelijk met het origineel dan kan ik me voorstellen dat je er inderdaad heel weinig van terughoort. Ik ben net zo oud als deze pianist, dat maakt het misschien voor mij ook makkelijker 😉 Ik moet wel zeggen dat ik een stuk rustiger word van de originele uitvoering van dit stuk 🙂
        Gelukkig heb je de kroonluchter nog wel kunnen bewonderen.

      2. Ha ha, ja die kroonluchter. Een hele grote en vlak boven ons hoofd. Ik vond het gewoon een leuke slotzin. Iets onverwachts na een heel relaas over de muziek.

      3. Die kroonluchter heeft voor ons trouwens een heel andere achtergrond. Mijn dochter wilde een kroonluchter in het toilet. En dan ook nog een hele foute kroonluchter met allerlei kleurtjes. Die heeft ze van ons gekregen. Helaas bleek het toilet een verlaagd plafond te hebben en kon dat ding er niet hangen. Als wij nu een kroonluchter zien zeggen we: “Hé , we zitten op het toilet”. Maar dat paste nou weer niet in het verhaal.

      4. Nee, dat is een heel andere orde. Of je moet het wc-muziek vinden 😉 Soms is het teleurstellend wat er aan leuke dingen niet in je huis past. Soms blijkt het ook wel eens een redding 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s