Een handkus

 

handkus

Hij is nog jong, net zo jong als mijn jongste dochter en zij wordt dit jaar dertig. Zij is gezond, hij ligt de hele dag in bed en is afhankelijk van onze zorg en krijgt een aantal keer per dag sondevoeding.

Aan het hoofdeind van zijn bed staat een grote passpiegel in een bepaalde hoek, zodat hij via die spiegel kan zien wie er zijn kamer binnenkomt en wat er op de gang gebeurt. Elke dag is hij blij met kleine dingen en hij lacht als ik iets doms doe, al is het maar dat ik iets vergeten ben mee te nemen.

“Oeps, ik moet je sonde doorspoelen, maar ik ben vergeten om een beker water te pakken. Domme Wilma!”

“Ja” roept hij en lacht.

“Heb ik nu alles? Nee, nu ben ik weer vergeten een schone broek voor je te pakken. Moet je weer wachten tot ik terug ben. Ik ben vast nog niet helemaal wakker.”

Iedere keer wanneer ik klaar ben met zijn verzorging zeg ik: “Nu even kijken of je mij wel kan zien” en ik verplaats zijn spiegel iets, zet ‘m iets schever en loop dan naar de deuropening.
“Ja, ik kan jou zien. Dan kan je mij ook zien!”

Hij lacht en ik blaas een handkus zijn kant op. “Vangen!”

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s